บ่นไปงั้นแหละครับ จริงๆ ไม่ได้คิดอย่างที่ตั้ง Subject เลย

ช่วงนี้เริ่มรู้สึกว่าอยู่นิ่งๆ มานานแล้ว ชีวิตกำลังถูกมนุษย์คนอื่นที่เกิดขึ้นในวัยใกล้ๆ กันหนีไปไกลแล้ว ทั้งหนีไปเรียน ป โท ทั้งทำงานเงินเดือนมาก (เอ่อ ก็ไม่มาก แค่มากกว่าผมสามเท่า) ทำให้รู้สึกว่าตายห่าละ โดนทิ้งไว้ข้างหลังแล้วสิ สงสัยจะได้เวลาไปเรียน ปริญญาโท

แต่ด้วยความที่บ้านจน ก็ต้องหาเงินเพิ่มล่ะ หรือไม่อย่างนั้นก็ต้องขอทุน! ตอนเรียนปริญญาตรีก็ถือว่าเรียนประสบผลสำเร็จนะ เรียนรู้เรื่อง เข้าใจในหลักสูตรดี (ยกเว้นเรื่องเดียวที่ไม่เข้าใจคือวิชาดีไซน์ อันนี้ยอมแพ้จริงๆ) เรื่องกระบวนการผลิต เรื่องต่างๆ นี่เข้าใจ และทำได้ ตอบได้

แต่เกรดออกมาต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาก คนอื่นเกรด GPA ปีสามนี่ราวๆ 3.5+ ของผมนี่ 2.79 ได้มั้ง

จนถึงทุกวันนี้ถ้าน้องปริญญาตรีมาถาม ก็ยังพอตอบได้ (ลึกๆ ไม่ได้ ลืม แต่คอนเซปท์ยังเข้าใจอยู่) ถามว่าโอเคมั้ยก็โอเคนะ ถือว่าที่เรียนมาประสบความสำเร็จ เข้าใจในหลักสูตรที่จ่ายตังไปเรียนแม้จะไม่ได้ทำงานในสายงาน

แต่เกรดแม่ง…. บัดซบมาก บัดซบเพียงพอที่จะไม่มีปัญญาไปขอทุนเรียนต่อที่ไหนเลย

รู้งี้ตั้งใจทำเกรดดีกว่า…. แย่ฉิบ

:v . . .

Image

เพิ่งได้ไปดู LEGO the Movie มาครับ ในฐานะที่มีคนรู้จักเป็นพวกคลั่งเลโก้บ้าง (ผมไม่! ขอออกตัว ณ จุดนี้ว่าไม่คลั่ง ไม่สะสมด้วย เพราะไม่มีตัง!!!) รู้คร่าวๆ ว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังตลก แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ใช่หนังตลกซักเท่าไหร่ครับ เป็นหนังตลาด (แต่คุ้มค่าตั๋วนะ!) แทน

เรื่องราวมีอยู่ว่า เมื่อจินตภาพแห่มายาคติเรื่องความสมบูรณ์แบบบีบบังคับ และการแหกกฏโดยอิสระเกิดขึ้น จะส่งผลอย่างไรกับสังคมตั้งแต่ระดับจุลภาค ไปจนถึงระดับมหภาค

เนื้อเรื่องหลักคือพ่อกับลูกครับ อันนี้ไม่เจาะลึกละกันเพราะไม่มีผลอะไรกับการเขียน หรือสปอยล์ แต่เมื่อเปิดเรื่องมาเราจะเห็นตัวละครหลัก ซึ่งเป็นตัวละครธรรมดา ใช้ชีวิตอย่างที่ Lord Business กำหนดไว้

ต้องทำตามคู่มือ ชีวิตที่ทำให้สังคมเดินไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ การเคลื่อนที่ ที่ขยับราวกับคลื่นมวลมหาประชาชน ที่เคลื่อนไปตามจังหวะที่ตายตัว ชีวิตอันแสนเรียบง่าย…. หรืออีกนัยยะหนึ่ง ชีวิตที่เดินไปตามคำสั่งที่มองไม่เห็น

คำถามที่อยากจะถาม Emmet เสียเหลือเกินว่า ชีวิตตามนี้คือชีวิตที่จะทำให้มีความสุขหรือ?

มันอาจจะเป็นสิ่งที่ดี เอ่อ นึกออกข้อไหนบ้างนะ? มันก็เป็นสิ่งที่ดีแหละ

ตื่นมาตอนเช้า ให้เปิดประตูและตะโกนว่า Good Morning, CITY! แล้วจากนั้นให้กระโดดออกกำลังกาย โอเค เสร็จแล้วแต่งตัว ทำกับข้าวกิน ออกไปข้างนอก ขับรถตามกฏจราจร ฟังเพลงป๊อปสุดฮิต ประพฤติตามกฏเกณฑ์ กินกาแฟ ทักทายเพื่อนบ้าน ยู้ฮู

แม้ว่าจะฟังดูดี แต่คำถามคือการกระทำที่เกิดจากคำสั่ง และแบบแผนจะเป็นสิ่งที่มอบความสุขให้จริงๆ หรือ

แน่นอนการทำตามกฏข้อข้างบนส่งผลที่ดีกับสังคมแน่ การตื่นมาตอนเช้าแล้วเปิดประตูออกไปทักทายสวัสดี ย่อมทำให้จิตใจปรอดโปร่ง และเป็นมิตรกับผู้คน ออกกำลังกายทำให้ร่างกายสดชื่นแข็งแรง แต่งตัว ทำกับข้าวกินเป็นสิ่งที่ไม่ทำให้เป็นโรคกระเพาะ (แฮ่ม เจ้าของบลอกเพิ่งเป็นโรคกระเพราะ เพราะใช้ชีวิตผิดรูปแบบมาสิบกว่าปี) ขับรถตามกฏจราจรทำให้ไม่เกิดการสูญเสีย และประพฤติตามกฏหมาย

ช่างเป็นสังคมอุดมคติที่แม้กระทั่งยูโทเปียก็น่าอิจฉา

แต่ทำไมกันนะ เมื่อพิจารณาว่านั่นคือคำสั่งจากคนๆ หนึ่ง ที่ออกเป็นกฏเกณฑ์ ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนทำมาด้วยใจ มันช่างกลายเป็นข้อดีจอมปลอม ความแข็งกระด้างสุดกู่ ที่ทุกคนทำตามคำสั่ง โดยบอกตัวเองว่าเรื่องนั้นย่อมเป็นผลดีต่อระดับมหภาคอย่างแน่นอน

นอกจากนั้นก็เห็นตัวละคร DC บานเลย ไม่ว่าจะเป็น Superman, Batman, Wonderwoman, Green Lantern แถมมีครอสจากฝั่ง Disney อย่าง Star Wars ด้วย (ทำไมไม่มี Marvel!!) เสียดายเรื่องนี้ไม่ใช่ยำใหญ่ชกกันข้ามเรื่อง เลยไม่น่าเสียดายมากนัก ไม่งั้นคงจะมีคำถามว่าทำไมไม่เอา Hulk มาชกกับ Superman ให้คนดูได้ลุ้นกันบ้างว่าใครจะชนะ แต่เป็นการยำใหญ่กับ Lord Business นั่นเอง

สำหรับเนือเรืองนั้นเป็นเส้นตรง และหัก….ไปเป็นเส้นตรงกว่าเดิม (แต่ผ่าแนวคิดคนดูโดยสิ้นเชิง) จากนั้น… เอ่อ หักมุมกลับมาด้านในอีกรอบ ทำให้ปรับตัวแทบไม่ทัน แน่นอนครับ หนังระดับนี้แล้วไม่ต้องเดา ชัยชนะเป็นของคนดีอย่างแน่นอน แต่คำถามก็คือ “คนดีคืออะไร?” เมื่อคุณดูจบคุณอาจจะสงสัยในบท ว่าเหตุใดแล้วตัวละครถึงเปลี่ยนแปลง สิ่งที่เกิดขึนลึกๆ คืออะไร

บางที หนังเรื่องนี้อาจจะไม่ใช่หนังสำหรับเด็กก็ได้ คุณเห็นอะไรบ้างใน LEGO The Movie ล่ะ

ปล. เพลง Everything is AWESOME ติดหูมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ลงที่สนามบิน Changi อ้าว ฉิบหาย ไปทางไหนเพื่อ immigration วะ LOL

ยอมรับนะครับ ว่าไม่รู้เชี่ยอะไรเลยสักอย่าง ครั้งสุดท้ายที่ออกนอกประเทศก็นานมาแล้ว แถมสิงค์โปร์นี่ก็ไม่เคยมา เอาวะ เดินตามตูดชาวบ้านไปสักพักคงเจอ ก็เดินตามไปเรื่อยๆ พบว่าประเทศนี้เต็มไปด้วยความหลากหลายทางเชื้อชาติมาก (หลายคนคงทราบอยู่แล้วว่าสิงคโปร์เคยเป็นอาณานิคมมาก่อน) มีตั้งแต่แขก ออกละม้ายคล้ายไปทางอินเดีย พ่อหนุ่มตี๋จีนจ๋า และฝรั่งหัวทอง

ให้ตายสิ อีคนไทยอย่างเรากลายเป็นตัวประหลาดไปเลย จีนก็ไม่ใช่ เอเชียก็ไม่เชิง เอาวะ ตัวประหลาดขอเดินหน้าผ่านอิมมิเกรชันก่อน ไม่งั้นตัวประหลาดจะไม่ได้ทำอะไรเลย อิอิกำ

ยืนรอคิวตรงอิมมิเกรชันสักพักก็ผ่านไปได้ด้วยดีครับ ไม่รู้เพราะมีวีซ่าหลายอันยืนยันว่าไม่หนีเข้าประเทศเอ็งแน่ๆ หรือเปล่า หรือว่าคนไทยมันผ่านง่ายอยู่แล้ว เอาวะ ผ่านก็ผ่าน

พอหลุดตม. มาได้ ก็คว้ากระเป๋า เดินผ่านที่แสกนสบายใจเฉิบครับ ในกระเป๋าไม่มีอะไรอยู่แล้วนอกจากเสื้อผ้าสำหรับเจ็ดวัน สบายๆ ถ้าไม่มีใครยัดยาเข้ากระเป๋ายังไงก็โอเค (เอ่อ เอายามาผลิตหรือลักลอบนำเข้าประเทศโทษที่นี่ประหารเน้)

พอหลุดมาได้ อย่างแรกที่ต้องทำ… ฉันจะทำซิมเล่นเน็ท! มีหลายคนแนะนำ Starhub แต่ทว่าเดินพ้นเส้นแบ่งแขตแดน Arriving Hall มาก็เจอ Singtel เลยซะงั้น อย่าช้า เอาวิ สิงเทลก็ยังดี ให้มีเน็ทใช้ก่อน

สมัครซิมที่นี่ปวดหัวพอควรครับ กระบวนการรับซิมน่ะง่าย จ่ายตัง ยื่น Passport จบละ แต่จะเปิด subscription เนี่ย ต้องโทร (Singtel ถ้าจำไม่ผิดกด *313 แล้วโทรออก จากนั้นจะมี SMS มา) แล้วต้องมานั่งไล่ตอบ SMS ว่าจะเอาข้อไหน… นายทำเป็นแอพเลยก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องมานั่งตอบ SMS หลายรอบ

ที่ใช้ก็คือ 7 Day 1GB Value ครับ (ไม่มี FUP ใช้เกินก็โดนไปตามอัตราแพงอยู่) ราคารู้สึกจะ $7 มั้ง ผมใช้ 4 วันหมดแฮะ

ต่อมาก็คือการนั่งรถไฟเข้าเมือง โชคดีเจ่เจ๊ Pinkywhale ให้บัตร ez-link มา ซึ่งใช้จ่ายค่าเดินทางในประเทศนี้ได้เกือบหมด ไม่ว่าจะเป็นรถเมล์ (จำชื่อไม่ได้) หรือรถไฟใต้ดิน MRT (ครับ ชื่อเดียวกับบ้านเรา) ผมเลยนั่งยาวจาก Changi Airport ไป Chinatown

แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น นั่งรถไฟที่นี่ยากพอๆ (หรือใกล้เคียง) กับนั่งที่นิวยอร์กเลยทีเดียว เห็นแต่ละสายลากยาวในแผนที่อย่านึกว่ามันตรง บางทีมันเป็นสายเดียวกัน แต่มันวิ่งไปจบที่นึง แล้วต้องเปลี่ยนสีเดียวกันเพื่อต่อ

เอาเป็นว่านั่งจากสนามบินมา สถานีแรกก็คือเทห์รา เมห์รา (สะกดถูกเปล่าไม่รู้) เปลี่ยนเพื่อนั่งสายเขียวที่เข้าเมือง (สนามบินก็สายเขียวนะ!) เอาวะ นั่งตรงไปแล้วเปลี่ยนสายเข้าไป Chinatown (สายฟ้า)

ยอมรับครับว่าจำไม่ได้ว่านั่งยังไง แต่ถ้าถามผมตอนนี้ (ซึ่งนั่งเป็นบ้างแล้ว) คงแนะนำว่านั่งสายเขียวไปลง Bugis แล้วต่อสายสีฟ้าเข้า Chinatown ยาวๆ เลย ง่ายดี

มาถึงไชน่าทาว…. โอ้ว เหยด นี่มันเยาวราชชัดๆ ช่วงนี้ประกอบกับเป็นเทศกาลตรุษจีนพอดี อาตี๋อาม่า เหล่ากงต่างก็มาซื้อของต้อนรับปีใหม่กันในไชน่าทาว (หมายเหตุ ออกจากสถานีที่ประตูไหนจำไม่ได้ โผล่มาไชน่าทาวเลย หันไปทางซ้าย เดินย้อนทิศไปห้าเมตรเจอร้าน Sex Shop) ไอ้เราพักอยู่ Mosque St. อยู่ถัดจากซอยนี้ไปอีกซอย ก็เดินลากกระเป๋ากันไป

พอไปถึงก็จ่ายเงิน (ตอนเลือกบนเว็บเลือกจ่ายด้วย Cash เลยต้องพกเงินสดมา) จ่ายเสร็จก็เข้าห้องพัก ยู้ฮูว์ มีเน็ทให้ มีคอมให้ มีเครื่องซักผ้า เครื่องปั่นผ้า ตู้เย็น ไมโครเวฟ น้ำร้อน เตารีด เครื่องทำน้ำอุ่น ที่ฉีดตูด ให้ ฟินสุดๆ เหยด

วันแรกไม่ต้องทำอะไรครับ ทำงานที่อู้เอาไว้ให้เสร็จแล้วไปเซเว่นก่อน พอ!

พอก้าวเข้าเซเว่นเท่านั้นล่ะ น้ำตาไหลคิดถึงแผ่นดินแม่ทันที

ทำไมเซเว่นที่นี่ทุกอย่างเหมือนไทย (แต่แพงกว่า 2.5 – 3 เท่า) เลยวะ โดยเฉพาะขนมที่เหมือนกันเป๊ะ ฮรือ กุทำงานอยู่กับบ้านนะเว้ย เซเว่นนี่ของราคาอะไรเท่าไหร่กรูรู้หมด ทำไมแพงจัง ฮรืออออ

โชคดีวันที่มามี CNY Deal (Chinese New Year) ชาเขียวป๊อกก้ากลิ่นมะลิลด สองขวด 5 ดอลลาร์ คำนวนแล้วเท่าอยู่เมืองไทย (นี่มึงลดแล้วเท่าไทยราคาปกติ!) ก็เลยยอมซื้อมา แหม่ นี่เราต้องแดกน้ำหวาน แทนน้ำเปล่าไปอีกหนึ่งสัปดาห์เลยเรอะเนี่ย สรุปว่าเดินมาเซเว่นตั้งไกล เตรียมแร่ดรอบเมือง สุดท้ายก็วนกลับเข้าโรงแรมครัฟ

(ไม่เกี่ยว : เพิ่งเห็นว่าภาคไต้หวันยังไม่ได้กด publish เลย ฉิบหายละ ดองมาจะปีนึงแล้ว)

ตอนแรกว่าจะเขียนรายวันครับ แต่ดูเหมือนไปๆ มาๆ เรื่องให้เก็บเศษเล็กเศษน้อยมันไม่เยอะเท่าไหร่ ก็เลยเอามาเหมารวมดีกว่า (ถ้าทุกท่านได้อ่าน แสดงว่าฮูเร! เขียนจนจบ เพราะตอนที่เขียนอยู่นี้ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนจนจบหรือเปล่า)

ก่อนอื่นต้องขอเรียบเรียงเหตุการณ์ก่อน ว่าอีท่าไหนทำไมถึงไปสิงค์โปร์ (แน่นอนว่าเหตุผลนั้นแทบไม่มีสาระเลย)

  • ปี 2013 เพื่อนชวนไปสิงค์โปร์ (แล้วแม่งก็ไม่ไป)
  • ปี 2013 (กลางปี) แม่งมาชวนไปสิงค์โปร์อีก (กูไปไต้หวันนนน)
  • ปี 2013 (กลางค่อนปลายปี) แม่งมาชวนไปสิงค์โปร์อีก (กูเพิ่งเปลี่ยนงาน)

คือจะไปตั้งแต่ปีที่แล้วละ แต่ก็ไม่ได้ไปซักที โดยเป้าหมายของสิงค์โปร์ปีที่แล้วมีสองอย่าง Ingress + Jubeat ครับ เพราะอีเกมส์ Jubeat เนี่ย ประเทศไทยแม่งไม่ต่อสัญญาภาคใหม่ ออนไลน์ไม่ได้ ไอ้ออนไลน์ไม่ได้นี่ไม่เท่าไหร่นะ แต่ดันเล่นเพลงเบสิคไม่ได้ด้วยเพราะใช้บัตรสมาชิกไม่ได้ กลายเป็นว่าเอาจริงๆ เหลือเพลงแค่นิดเดียวเพราะออนไลน์ไม่ได้นี่แหละ ไอ้ความฝันจะไปเล่นจูบีทที่ต่างแดนเลยกลายเป็นอะไรที่ค่อนข้างจะอยากมาก

แต่แล้วก็ยังไม่ได้ไปครับ เพราะไปเล่น Jubeat ที่ไต้หวันมาเรียบร้อย ลืมไปละว่าจะไปสิงค์โปร์ ความอยากมันหายไปเยอะ แล้วก็มีเหตุการณ์ปลุกเร้าความอยากไปสิงค์โปร์ในตัวคุณก็คือ

  • ที่บ้านเป็นเสื้อฟ้า (ครับ….) ถึงขั้นเดินไปชั้นไหนต้องเปิดทีวีเสียงดัง ยิ่งช่วงนี้ม็อบรุกรานชีวิต ทีวีก็เริ่มหนักข้อขึ้น (เต็มไปด้วย hate speech และมีแต่คำว่า “เขาบอกว่า” มากกว่าข้อเท็จจริง) ทำให้ชีวิตส่วนตัวเริ่มแย่ลง ความเชื่อที่บ้านเลวร้ายถึงขั้นว่า “ถ้าต้องตายเพื่อประเทศชาติก็ทำเถอะ” (แต่พอถามแม่ว่างั้นแม่ก็ตายสิ เพื่อชาติ แม่บอกว่าไม่เอาว่ะ เรื่องอะไร)
  • ม็อบ กปปส ปิดหลายจุดในกรุงเทพ โดนเต็มๆ ครับ พี่ท่านปิดพระรามสี่ รถเมล์ทุกเส้นที่วิ่งแถวบ้านก็พิการหมด (หน้าบ้านมีไม่กี่สายครับ ได้แก่ 17, 77, 116, 149) คือแม่งวิ่งผ่านพระรามสี่ทุกสายเลย พอปิดพระรามสี่ชีวิตก็โดนปิดตาย
  • มีเวทีกปปส ที่สีลม/สวนลุม ความเลวร้ายก็ตรงนี้แหละครับ คือผมไม่สามารถนั่งรถไฟฟ้าได้เลย (รถเมล์ก็ไม่มีให้นั่งแล้วนะ!) เพราะว่ารถไฟฟ้าเต็มไปด้วยผู้คนสองกลุ่ม กลุ่มแรกคือกลุ่มนี้นั่งรถเมล์ไม่ได้ (แบบผม) หนีมาขึ้นรถไฟฟ้า อีกกลุ่มนึงก็คือผู้ที่จะไปชุมนุม พร้อมนกหวีดในมือ เฮ้อ รถไฟฟ้านะ ไม่ใช่ตลาดสด จะอยู่ๆ ก็เป่าทำไมวะ
  • Occupy MBK, Siam Paragon, Siam, Central World, Terminal 21 เอ้อ…. นี่มันที่ๆ ผมไม่มีที่ไปก็ไปเดินเล่น ไม่ก็ไปทำอะไรซักอย่างทั้งนั้นเลยนะครับ

สรุปว่าชีวิตผมแม่งไปไหนไม่ได้ (การเดินทางโดนปิด) ห้างหรือสถานที่เดินเล่นอินเกรสก็โดนม้อบ (ทำอะไรก็ไม่ได้) อยู่บ้านก็เจอช่องการเมืองเสียงดัง (ปิดก็ไม่ได้) สรุปว่าชีวิตนี้ขอ Getaway สักครั้งแล้วกัน เมื่อรวมกับแผนที่ล้มเหลวปีที่แล้ว กูก็หนีไปสิงคโปร์ดีกว่า

ไม่อยากบอกเลยครับ ไปสิงค์โปร์รอบนี้รู้ในหัวแค่สามอย่าง

  1. Ingress พอร์ทัลเยอะ ส่วนใหญ่ฟ้า
  2. มี Universal Studio
  3. มี Aquarium (เห็นตอนงานท่องเที่ยวปี 2013)

ไปสิงค์โปร์รู้แค่นี้จริงๆ ครับ ซึ่งเอาเข้าจริงแม่งขัดกะนิสัยมากๆ ว่าไปแบบไม่รู้สี่รู้แปดอะไรแบบนี้ กูไม่ไปดีกว่า… แต่ไม่เป็นไรครับ กูรับนกหวีดในปากซอย และชีวิตอับเฉาในบ้านไม่ไหวแล้ว พอ กปปส ปิดกรุงเทพวันแรกก็ตัดสินใจละ กูไม่อยู่แล้ว (โว้ย)

ไอ้ตอนจองตั๋วก็ลืมเช็คครับว่ามีสายการบินห่าอะไรบ้างที่เป็น Low Cost ไปสิงค์โปร์ นึกออกแค่ AirAsia (จริงๆ ยังมีพวก Tiger Airs, Fly Scoot!, Jetstar ด้วย แต่ลืม) พอกดดูราคาเล่นๆ เอ๊ะ สักสี่พันก็ยอมรับได้นะ งั้นไปๆ แหละ ไม่ยาก

เริ่มหาราคาที่พัก ก็ไปเจอ Backpacker Inn Chinatown (จริงๆ จะจองอีกโรงแรมนึงครับ ลืมชื่อไปละ ถูกกว่า แต่มัวแต่ดูตั๋วกับโรงแรมดูไปดูมาๆๆๆ แม่งเต็ม อดแดก) ราคาพอรับได้ เจ็ดวันแค่ $150 SGD (คิดเรท $1 SGD = 26 บาท จะอยู่ที่ 3,900 บาท)

พอรู้ตัวอีกทีก็ซื้อตั๋วกับโรงแรมเสร็จไปแล้ว โดยที่ไอ้ตั๋วสายการบินนี่โดนหลอกไปหน่อย แต่โอเค เอาวะ ขี้เกียจหาแล้ว อารมณ์ว่าอยากหนีเต็มที (คือว่าบินไปกลับมันสี่พันกว่าบาท แต่มันยังมีค่าเล็กๆ น้อยๆ อย่างค่ากระเป๋า ค่าประกันชีวิต ค่าบลาๆๆๆๆ พอบวกไปบวกมาโดนไป 5,900 กว่าบาท ถือว่าโอเคน่ะ ขี้เกียจหาสายการบินอื่น)

ก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าช่วงนี้สายการบินเขา relocated กันยังไง แต่รู้แค่ว่าผมไม่ได้ขึ้นสุวรรณภูมิ (เข้าใจว่า Low-Cost โดนย้ายมาอยู่ดอนเมืองหมดเลย) ทีนี้ประเด็นมันก็ตรงนี้แหละ ดอนเมือง เนี่ย…. สรัด ผ่านม้อบกี่จุดวะเนี่ย

ปกติก็คงวิ่งออกจากบ้าน ผ่านซอยเชื้อเพลิงตรงพระรามสี่ วิ่งจู๊ดดดดดด ยาว จบ ปรากฏว่าพระรามสี่โดนปิด กว่าจะวนไปถึงเชื้อเพลิงมิเตอร์ก็ล่อไปร้อยแล้วครับ (ฮรือ) กว่าจะไปถึง ค่าทางด่วน ค่าโทลเวย์ ค่าเดินทาง พอดีสี่ร้อยกว่าบาท

แล้วก็บินไปสิงค์โปร์อย่างไม่ต้องคิดมาก เอาวะ กูรอดจากนกหวีดและม้อบ (และที่บ้าน) แล้ว

AF+cover+4[1]

ก่อนหน้านี้เคยลองเอามุมมองของ Animal Farm มา adapt เข้ากับบริบทของสังคมไทยแบบหลวมๆ โดยไม่ได้ใส่บทบาทให้ใคร หรือตัวละครไหนเป็นใครในโลกความเป็นจริง ผลคือไม่ได้จริงจังมาก และทำนายแบบหลวมๆ ไว้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับสังคมไทย ประกอบกับตอนนั้นยังมองโลกในแง่ดี ว่าสถานการณ์ไม่น่าจะเลยเถิดมาจนถึงอย่างที่เป็นในปัจจุบัน (เพราะเชื่อว่าประชาธิปปัตย์ไม่มีทางถลำลึกจนเกิดม้อบแบบเดียวกับเสื้อแดงล้อมกรุงเมื่อครั้งปี 53) โอเคครับ ไม่ต้องมาบอกผมว่ากำนันแกไม่เกี่ยวกับ ปชป หรือปชป มีส่วนร่วมอะไรนะครับ เห็นพวกพี่ท่านชอบเหมารวมบ่อยละ (เหมาว่าผมแดงบ้างล่ะ) ผมขอเหมารวมบ้างว่าไอ้ม้อบเนี้ย มันก็ผลิตผล By Product จากพรรรคประชาธิปปัตย์นั่นแหละ

ในครั้งนี้ผมขอเจาะลึก และทำการเทียบเคียงตัวละครเป็นคนบ้าง แต่ไม่เอาดีกว่าไม่พูด ใครเป็นใครก็ไปคิดเอาเอง สนุกดี ขืนบอกว่าใครเป็นใครเดี๋ยวจะมีการมาย้อนแย้งว่าคนนั้นคนนี้ไม่อย่างนั้นอย่างนี้ซักหน่อย คนที่ผมจับสวมบทกับคนที่คุณคิดอยู่อาจจะคนละคนกันก็ได้ แต่อาจจะรับกับบทบาทที่ใส่ให้ก็ได้นะเอ้อ

ก่อนอื่นต้องขอกล่าวคร่าวๆ ก่อนว่าตัวละครใน Animal Farm มีตัวอะไรบ้าง คงจะสปอยล์ไม่น้อยเหมือนกัน แต่จะพยายามลงรายละเอียดให้น้อยที่สุด และหยาบในการเจาะลึก เพื่อให้คนที่ไปอ่านเองจะไม่โดนสปอยล์มากเกินไป

หมู

นโปเลียน – นโปเลียนเป็นหมูที่ไม่เคยทำห่าอะไรเลย…. แต่เป็นตัวละครที่ร้ายกาจที่สุดตัวหนึ่ง เป็นเหตุผลทั้งหมดของความล่มจมของฟาร์มโดยแท้จริง เพราะว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นโปเลียนมักจะอยู่เบื้องหลังทั้งหมด (เฉพาะเรื่องแสบๆ) แต่ไม่เคยจะลงมาร่วมเสียเลือดเนื้อกับพี่น้องพลพรรคชาวมวลมหาสรรพสัตว์แม้แต่น้อย แต่ตั้งตัวเป็นใหญ่ และใช้อำนาจ ความหวาดกลัว รวมถึงใส่ร้ายอีกฝ่ายอย่างสุดซึ้ง ซึ่งตัวซวยก็คือสโนว์บอล

สโนว์บอล – สโนว์บอลเป็นหมูที่ยินดีทุ่มกายถวายชีวิตเพื่อรับใช้สังคมโดยแท้จริง ทำงานรับใช้สังคมทั้งหน้าฉากและหลังฉาก แอบไปวางแผนพัฒนาระบบไฟฟ้าสำหรับในฟาร์ม เพื่ออะไรวะ นอกจากนี้ยังมีสงครามกับเหล่ามวลมหาประชาชนที่บุกกลับมายึดฟาร์มก็โดนยิงปืนลูกซองถากหลังแต่ดันไม่ตาย แหม มันจะทำเพื่อสังคมขนาดนั้นให้มันเป็นประธานธิบดีหมูไปเลย แต่อนิจจา โดนนโปเลียนยึดอำนาจ ด้วยลูกหมาที่แอบนำไปเลี้ยงเพื่อความดุร้ายเก้าตัว และใส่ร้ายว่าเป็นผู้ทรยศที่ร่วมมือกับมนุษย์เพื่อเอาฟาร์มกับไปอยู่ในมือของมนุษย์ ยิ่งตอนหลังๆ ไม่อยู่ในฟาร์มแล้ว (โดนเนรเทศ) ก็ยิ่งโดนนโปเลียนเสริมเติมแต่งบทบาทผู้ร้ายมากขึ้นไปเรื่อยๆ เช่นความผิดทุกประการที่เกิดขึ้นเป็นของสโนว์บอล กังหันพังก็เพราะสโนว์บอลแอบไปบอกมนุษย์ ผลิตผลโตน้อยลงก็บอกว่าสโนว์บอลแอบไปตัดระบบชลประทานที่ต้นน้ำ

สคอวเลอร์ – “ดูก่อนสหาย” เป็นคำพูดของสคอวเลอร์ที่จะเข้าไปชาร์จใส่ผู้เกิดความสงสัย สคอวเลอร์คือผู้เติมเต็มบทบาทและความสงสัยของสิ่งที่นโปเลียนทำ เพราะหลายๆ ครั้งที่นโปเลียนทำสิ่งที่ขัดกับความรู้สึกของสรรพสัตว์ ไม่ว่าจะเป็นการสั่งห้ามร้องเพลงเกาะแห่งอังกฤษ หรือยกเลิกการประชุมทุกสัปดาห์ หรือที่ชัดเจนที่สุดก็คือข้อตกลงในตอนแรก บรรดาสัตว์จะได้รับการแบ่งปันทั้งอาหาร น้ำนม และสารพัดของที่เก็บเกี่ยวอย่างเท่าเทียมกัน แต่พอเอาเข้าจริงก็ถูกนำไปให้หมูก่อน จนกระทั่งบรรดาสัตว์ที่ไม่มีสมองเหมือนมนุษย์ยังรู้สึกได้ว่า “เฮ้ย มันแปลกๆ นะ” สคอวเลอร์จะเข้าไปทักทายและสะกดจิตด้วยคำพูดที่บรรดาสัตว์ฟังแล้วตามไม่ทัน (อย่าลืมนะครับว่าผู้เขียนแกเอาสัตว์เป็นตัวละคร แต่หลายๆ ครั้งแม่งก็คนดีๆ นี่เอง) ด้วยการเริ่มประโยคว่า

“ดูก่อนนนน สหายยยยข้าาาา”

(ในเคสนั้นสคอว์เลอร์เล่นไม้ตายว่า “ถ้าหมูไม่ได้รับสารอาหารเพียงพอ เราจะไม่ฉลาด นายโจนส์ มนุษย์ผู้ใช้งานเราเยี่ยงทาสอาจจะกลับมานะ” เอาล่ะ เห็นนายโจนส์ไหมว่าเป็นใคร)

ม้า

บอกเซอร์ - เจ้าม้าไร้สมองผู้เปี่ยมไปด้วยกำลัง ฟังอะไรไม่เข้าใจสักอย่างเดียว สิ่งเดียวที่รู้ก็คือกำลังของตนนั้นจะช่วยเหลือแอนิมอลฟาร์มได้ ดังนั้นไม่ต้องเข้าใจก็ได้ แค่สั่งมาก็พอ เจ้าม้าบอกเซอร์ยินดีรับใช้ทุกประการจนตัวตาย

โคลเวอร์ – ม้าตัวเมียอีกตัว ที่อยู่ในสังคมเดียวกับบอกเซอร์ แม้จะทำตามคำสั่ง แต่ก็เกิดคำถามอยู่ในใจ เพียงแต่ไม่เคยแข็งขืน หรือปฏิเสธการทำงานอย่างชัดเจน

มอลลี่ – ม้าหน้าโง่สาวน้อยไร้สมองที่ไม่ต้องการรับรู้อะไรทั้งนั้น นอกจากว่าจะได้ความสะดวกสบายอย่างที่เคยได้รับหรือเปล่า ถ้าไม่ ก็ยินดีจะออกจากฟาร์มไปหาเจ้านายใหม่ จะเป็นมนุษย์ก็ช่าง ฉันต้องการน้ำตาลก้อน

ลา

เบนจามิน – เบนจามินเป็นลา และไม่พูดกับใคร นอกจากเจ้าบอกเซอร์ (เหตุผลไม่ได้ระบุ) อาจจะเป็นเพราะว่าเจ้าบอกเซอร์โง่เกินกว่าจะอธิบายสิ่งที่เบนจามินพูดให้สัตว์ตัวอื่นฟัง จึงไม่ต้องกลัวว่าความคิดที่อยู่ในหัวจะถูกนำไปรายงานและนำปัญหามาให้ตัว อย่างไรก็ตาม เจ้าเบนจามินนั้นไม่เชื่อว่าระบบใหม่ที่หมูๆ สร้างมาจะทำให้บรรดาสรรพสัตว์สุขสบายกว่าเดิม แต่อย่างไรเสีย ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป แม้จะทุกข์ยากลำเค็ญเหมือนเดิม หรือมากกว่าเดิม

แมว – ในเรื่องแมวไม่มีแม้กระทั่งชื่อ และทำตัวสมเป็นแมวมาก คืออู้งานเวลามีการทำปศุสัตว์ และโผล่มาเฉพาะยามรับแจกอาหาร

อีกา – (จำชื่อไม่ได้) เจ้าอีกาเป็นตัวละครที่อยู่กับนายโจนส์ วันๆ จะมาล่อลวงสัตว์ตัวอื่นว่าการรับใช้มนุษย์นั้นดีกว่ารับใช้หมูๆ กันเองยังไง การใช้คำว่าล่อลวงอาจจะฟังดูเหมาะสม แต่ถ้ามองออกมาในแง่ความเป็นจริงแล้ว บางครั้งสิ่งที่อีกาพูดอาจจะเป็นจริงก็ได้ หรือบางทีอีกาแค่ต้องการประจบนายโจนส์ด้วยการนำสัตว์กลับไปรับใช้เขาอีกครั้ง อันนี้ก็สุดจะคาดเดา

หมา – หมาๆ ในเรื่องนั้นไม่มีชื่อเช่นกัน โดยเมื่อเก้าตัวนี้เกิดมา นโปเลียนก็แอบนำไปเลี้ยงอย่างลับๆ เมื่อโตเพียงพอก็ใช้หมาเหล่านี้ขับไล่สโนว์บอลออกไป พร้อมกับใช้สร้างความกลัวในการปกครองสัตว์ตัวอื่นๆ

รู้แบคกราวด์ตัวละครแล้ว แล้วไง?

หลังจากนี้ผมจะเริ่มนำประเทศไทย (กปปส ?) เข้ามาแทนที่สิ่งที่เกิดขึ้นในฟาร์ม Animal Farm ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดา หากถูกต้องให้ถือว่าลอกจากนิยายมาครับ ส่วนที่มี (X) แปลว่าให้ลองเอาชื่อตัวละครในเรื่องแทนด้วยคนที่คุณก็รู้ว่าใครในโลกความเป็นจริงใส่เข้าไปครับ ใส่ใครก็ได้ตามความต้องการครับผม

เมื่อเหล่าหมูๆ (X) ทำการปฏิวัติอำนาจของนายโจนส์ (X)ได้สำเร็จ สิ่งแรกที่หมูๆ ทำก็คือประกาศว่านับตั้งแต่นี้ไป สรรพสัตว์ (X) จะไม่ตกอยู่ภายใต้ระบบมนุษย์ (X) อีกต่อไป เราทุกตัว สรรพสัตว์ในฟาร์มล้วนแต่เท่าเทียมกันสิ้น (X) เราจะไม่มีวันเป็นอย่างมนุษย์ ดังนั้นเราจะมีกฏเจ็ดข้อ ที่ระลึกและตอกย้ำอยู่เสมอว่าเราจะไม่มีวันเป็นมนุษย์ (X)

สำหรับรายละเอียดอื่นๆ ไปอ่านได้ในหนังสือ และบล็อกตอนที่แล้วว่ากฏเจ็ดข้อมีอะไรบ้างครับ หลักๆ จุดประสงค์คือทำให้เราๆ (สัตว์) แตกต่างจากมนุษย์ เพราะจะไม่มีวันทำสิ่งที่มนุษย์ทำเด็ดขาด

หลังจากนั้นกฏเจ็ดข้อก็จะเริ่มมีการผ่อนปรน… เช่นห้ามสัตว์อาศัยในบ้าน (X) เพราะไม่ใช่มนุษย์ แต่บรรดาหมูๆ ก็เริ่มเข้าไปอยู่ในบ้านของนายโจนส์โดยอ้างว่าต้องการพื้นที่ส่วนตัวสำหรับการวางแผนพัฒนาฟาร์ม (X)

หรือสัตว์ต้องไม่ดื่มเหล้า (เพราะไม่ใช่มนุษย์) แต่เมื่อบรรดาหมูๆ ได้ลองลิ้มชิมรสของแอลกอฮอล์ ผลปรากฏว่าแอบไปสั่งอุปกรณ์หมักเบียร์มาไว้ที่บ้านเสียด้วยซ้ำไป (X)

สำหรับสองข้อนี้เมื่อกปปส ชนะ (ในแบบของเขา) แล้ว เราน่าจะเห็นว่ากฏเจ็ดข้อจาก กปปส จะเป็นไปในทางใด

แน่นอนว่ากฏของ กปปส ทั้งเจ็ดประการ (ที่ของจริงคงจะมีเยอะกว่านี้) เพื่อไม่ให้ตนเป็นทักษิณนั้นจะเป็นข้อห้ามที่เหล่ามวลมหาประชาชนจะต้องระลึก และจำได้ราวกับความเมตตาของแคปิโตล ที่มีต่อเขตทั้ง 13 ครับ

แต่เมื่อเวลาผ่านไปบรรดาสรรพสัตว์ทั้งหลาย (X) ก็คงจะลืมเลือนกันบ้าง ช่วยไม่ได้นี่นา สัตว์สมองมันไม่เท่ามนุษย์ อะไรก็ลืมกันง่ายๆ อยู่แล้ว บรรดาหมูๆ ก็จะเริ่มแก้ไขกฏที่ตอนแรกศักดิ์สิทธิ์ และเที่ยงธรรมด้วยการเติมข้อจำเพาะลงไป เช่น “นักการเมืองห้ามรับเงิน” (ตัวอย่าง) ก็กลายเป็น “นักการเมืองห้ามรับเงินขณะอยู่ในหน้าที่” (ตัวอย่าง) จากนั้นเมื่อสรรพสัตว์เริ่มลืมเลือน กฏเจ็ดข้อก็จะเริ่มหายไป

และหมูก็จะกลับไปจับมือกับฟาร์มข้างๆ และเปลี่ยนชื่อ Animal Farm กลับเป็น Manner Farm เช่นเดิม

รายละเอียดตัวละครแบบคร่าวๆ มีให้อ่านที่ประชาไทยครับ (งงอะดิ้ ทำไมผมอ่านประชาไทย ใช่ปะ เห็นมันมีข้อมูลเยอะดี ขี้เกียจพิมพ์เอง แล้วก็ไม่อยากลอกด้วย ลิ้งค์ไปแบบนี้แหละง่ายดี)

หรือถ้าไม่กลัวภาษา อ่านที่ SparkNotes ก็ได้ครับ

ผมรอดูอยู่ครับ เมื่อใหร่ฟาร์มประเทศไทยและมวลมหาประชาชนจะก้าวข้ามเฟสล้มระบอบนายโจนส์ ไปเฟสสร้างกฏเจ็ดประการเพื่อระบบสัตวนิยม

ครับ นี่เป็นเพียงเรื่องแต่ง และไม่มีฐานความจริงหรือประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นรองรับ ตัวละครทั้งหมดที่กล่าวมาไม่มีอยู่จริงครับผม

จะหลับตานานสักเพียงไหน ความจริงก็ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เปรียบเสมือนนางสิงห์ที่พร้อมจะล่าเหยื่อ เพียงแค่หลับตาลง และลืมตาตื่น ก็เพียงพอแล้วที่จะโดนกระโจนใส

ทางเดียวที่จะป้องกันได้คือการลืม ช่างฟังดูเป็นการต่อสู้ที่อ่อนแอเสียจริง เมื่อสู้มันไม่ได้ ก็ลืมไปเสียว่ามันมีคัวตน ลืมไปเสียว่ามันเคยกรีดแทงเจ็บปวดสักเท่าใด

เก็บความทรงจำทั้งมวลไว้ในลิ้นชัก ใส่ในกล่องและปิดผนึกมันเอาไว้ รู้ว่ามันมี แต่จำไม่ได้ก็เพียงพอแล้ว

แค่เอ่ยถึงกล่องนั้น ความเจ็บปวดก็พรั่งพรู

ความผิดพลาดที่เคยก่อก็ไหลทะลัก

น้ำคาที่แห้งเหือดไปแล้วก็กลับมา… เปล่า มันไม่มีให้ไหลอีกแล้ว เพียงแค่… ระลึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ก่อให้เจ็บปวดอีกครั้ง

นางสิงห์ที่จืดจางก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

ความอ่อนแอ….

ผมเป็นสาวก Android มาแต่ไหนแต่ไรแล้วครับ (ใช้มาตั้งแต่ T-M0bile G1) มีบัตรเดบิตอเมริกาไว้ซื้อแอพ กับย้ายฝั่งไปอยู่ประเทศอเมริกา (แม้ว่าจะนั่งเกาไข่อยู่ประเทศไทย) แต่ดันมี พรบ ธนาคารอเมริกาอะไรสักฉบับ ที่ทำให้คนรวยสบายตัวขึ้น ธนาคารมันเลยมาหาเศษหาเลยกับผู้ใช้ทั่วไปแบบผม หักค่าบริการเดือนละ $5 แบบงงๆ รู้ตัวอีกทีก็ตังหมด โดนปิดบัญชีเฉยเลย

นอกจากโดนปิดบัญชี ก่อนหน้านั้นยังโดน Play Store สั่ง Suspend Google Wallet ข้อหามีบัตรหลายประเทศเกิน น่าสงสัย ทีนี้พอบัญชี Well Fargo โดนปิด ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ จะติดต่อไปธนาคารให้ส่งสเตตเม้นมาให้ก็ไม่ได้ ก็เลยกลายเป็นว่าบัญชีหลักนั้นก็ค้างอยู่อย่างนั้น และคงจะค้างงั้นจนกว่าบัตรจะหมดอายุ ซึ่งตอนนั้นก็คงไม่เอาอะไรแล้ว

ก็เลยไปเปิดอีเมล์ใหม่ สมัครแล้วใช้บัตรไทยไว้ซื้อแอพสบายแฮ แต่พอเอาเข้าจริง นานๆ ก็จะเจอแอพน่าซื้อบนแอนดรอยด์ เพราะมักจะบอกตัวเองว่าเกมส์เอาไว้ซื้อบน iOS ละกัน ยังไงก็ไม่ไว้ใจสิ่งที่เรียกว่า Play Store แม้แต่น้อยเลยว่ะครับ

สัปดาห์นี้เป็นช่วงเทศกาลคริสมาส แอพลดราคาเพียบ เลยโดนไปเยอะหน่อย ไล่ตั้งแต่ Disney อย่าง Where’s My Water, Where’s My Perry, Where’s My Mickey, Wreck-it-Raph โดนไปเกมส์ละ $0.49 ก็เอาวะ โอเค สิบห้าบาท จ่ายไปๆ

ทีนี้ทางอเมริกาเกมส์ Final Fantasy ลดราคาตั้งแต่ภาค 1 – 5 แต่ในไทยลดแค่ภาค 1 กับ 2 ก็เลยซื้อได้แค่สองภาค เมื่อคืนอยู่ดีๆ ก็ลดภาค 3, 4, 5 ก็เลยกดซื้อทีเดียวหลายภาค (เกมส์นี้ขนาดลดแล้วยังสองร้อยกว่าบาทแหนะ เกมส์อื่นลดทีนี่ไม่ต้องคิด สิบกว่าบาท)

พอซื้อภาคสามเสร็จก็กดซื้อภาค 4 โลด…. Google Play บอกว่าบัตรไม่ผ่าน ให้ติดต่อธนาคาร พอติดต่อไปทาง KTC ก็แจ้งว่าซื้อแอพหลายๆ ตัวติดๆ กัน ก็เลย On Hold เอาไว้ก่อน ตอนนี้ปลดล็อกแล้ว เราก็โอเค ซื้อใหม่

ไม่ผ่านว่ะครับ เลยลองแก้ไขข้อมูลบัตร คราวนี้แก้ไขไม่ได้อีก! ก็เลยเอาวะ เล่นท่ายากแล้วกัน ลบบัตรแล้วแอดใหม่แม่มเลย

คราวนี้แอดบัตรไม่ผ่านครับ แม่งบอกว่า Invalid Credit Card Number!

สรัด

ก็เลยติดต่อผ่าน Contact US ในหน้า Wallet.Google.com ไป พร้อมแจ้งเรื่องที่เขียนทั้งหมดนี้ข้างบน (เฉพาะส่วนของบัตรไทย) พอตื่นเช้ามาก็พบว่า…. ทางนั้นบอกว่า “ปัญหาเรื่องแอดไม่ได้เกิดจาก (แนบลิ้ง) ปัญหาเรื่องตัดบัตรไม่ได้เกิดจาก (แนบลิ้ง) ” แล้วก็บอกว่าให้แอดบัตรใบอื่นแทน

แอดบัตรใบอื่นแทน

แอดบัตรใบอื่นแทน

เฮ้ย มึงจะไม่รับผิดชอบปลดล็อกระบบห่าเหวอะไรให้เลยเหรอครับ ที่เคย Live Chat กับ Apple นี่พี่ท่านปลดล็อกให้เป็นเคสๆ ไปเลยนะ นี่มึงจะเอาให้กูต้องไปขอบัตรเครดิตใหม่จาก KTC เลยเหรอ (วะ) ครับ

ถ้าต้องขอบัตรใหม่เพื่อใช้กับ Play Store และต้องเฝ้าระแวงว่าวันนึงแม่งจะพยศทำให้ต้องขอบัตรใหม่อีก กูเลิกซื้อแอพบน Play Store ก็ได้ครับ ง่ายกว่า สัส

ปล. พูดเหมือนว่ามีทุก OS แต่ตอนนี้ไม่มี iOS เลยซักกะชิ้น ถ้าจะซื้อก็คงซื้อๆ ไว้ก่อน วันไหนมีอุปกรณ์แล้วค่อยโหลดมาเล่นละกัน อย่างน้อยก็ซื้อได้ ไม่โดน On Hold และระงับบัตร กับแบนรหัสล่ะวะ

เมษายน 2014
อา พฤ
« มี.ค.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

  • เพิ่งอาบน้ำเสร็จ อยากอาบอีกรอบละ- 29 minutes ago
  • ร้อนฉิบหาย ร้อนไม่ไหวแล้ว ต้องเปิดพัดลมเพิ่มอีกสองตัว- 30 minutes ago
  • RT @kenshinbhx: การทวีตว่าจะไปกินข้าวไม่ทำให้หายหิว ควรไปกินจริงๆซะที- 12 hours ago
  • RT @aral: Free Speech for Dummies xkcd.com/1357/ (TL;DR: Freedom of speech does not mean freedom from consequences.) http://t.co…- 1 day ago
  • RT @nichieme: กระเทยบนรถไฟฟ้าด่าเพื่อนว่า : อิชะมดเช็ดหวงไข่ อีเห็นกินกาแฟ อิพังพอนลืมรัง ณิชคิดในใจ : เหี้ยคือเด็กไปเลย ฉันควรศึกษาสัตว์…- 1 day ago
  • @digichan เราเจอกันปีละสามครั้ง ปณฯ น่าจะไวกว่านะ- 1 day ago
  • @digichan ลุงเอาไปก่อน วางอยู่บ้านผมมันไม่ได้ใช้ ฝุ่นจับ- 1 day ago
  • @digichan สรุปว่าไม่เอาละ?- 1 day ago
  • อะไรกัน ร้านตามสั่งแถวบ้านปิดทุกร้าน วันพักผ่อนร้านตามสั่งเรอะ- 1 day ago
  • กินข้าวก่อน แล้วค่อยถ่ายรูปละกัน- 1 day ago
  • ลืมไปว่าเป็นโรคกระเพาะ แสรด บ่ายสองจะครึ่งแล้ว- 1 day ago
  • RT @kenshinbhx: ถ้าคุณเอาเงินสองหมื่นกว่าไปซื้อไอโฟนคุณก็ได้ไอโฟนแค่เครื่องเดียว แต่ถ้าคุณเอาเงินไปซื้อรองเท้าดีๆคุณจะวิ่งราวไอโฟนได้ไม่จำ…- 1 day ago
  • Lost in mythology labrirynth.- 2 days ago
  • อาบน้ำไม่ถึงชั่วโมง เหงื่อแตกจนอยากจะอาบอีกรอบ- 2 days ago
  • 7-Eleven เถิดจะเกิดผล- 3 days ago
  • RT @bearypimm: ตอนนี้ มีรายได้ อยู่ เดือนละ 3 แสน ครับ . . . . . . . . แสนสาหัส แสนลำบาก แสนจะจน #คอมเม้นหนึ่งในพันติ๊ป 555555- 3 days ago
  • RT @peungda: ได้คิดจึงเกิดคำถามแล้วเราจะอยู่ตรงใหน #ไม่มีหรอกสาววาย #พวกมึงแค่จิ้นเพื่อป้องกันตัว #ถ้าเค้าคู่กันคืออิสระจากผู้หญิงคนอื่นช้ะ…- 3 days ago
  • แพงกว่าสาหร่ายไทย อร่อยกว่ามั้ยพูดยาก สาหร่ายไทยแม่งเผาซะกรอบ #ออกไปเซเว่นซื้อมาแดกเพิ่มแปป- 3 days ago
  • หน้ามืด กินสาหร่ายเกาหลีหมดในสามนาที- 3 days ago
  • ถ้าไม่ชี้ชัด เชื่อว่ามีคนเมนชันมาด่าว่าเกลียดเชี่ยไร กูอยู่ขอนแก่น :P- 3 days ago
ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,771 other followers