จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ มันมีค่า..ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตาในสักวัน

“ชั้นชอบคุณ… แต่ชั้นไม่สามารถรักคุณได้”

คำพูดนี้ทำให้ผมเคว้งถึงสองวัน คำพูดนี้เอ่ยออกมาจากปากของคุณหลังจากที่คุณโทรมาในยามดึกวันอาทิตย์… อีกสองวันจะครบรอบหนึ่งปีที่คุณเลื่อนขั้นผมขึ้นมาแท้ๆเลย

ชินชาเสียแล้วหรือ ผมไม่หลั่งน้ำตา และรู้สึกรู้สาอะไรกับคำพูดคุณเลยอย่างนั้นหรือ ไม่หรอก มันเหมือนกับว่าโดนตบหน้าแล้วยังชา ไร้ซึ่งความรู้สึกต่างหาก

วันจันทร์ ไปเดินงานหนังสือกับพี่ก้อย ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าเหม่อไปเรื่อยๆ ถามว่าเสียใจมั้ย ก็มีบ้าง แต่ไม่ถึงขนาดแสดงออกให้คนอื่นเห็นอย่างชัดเจน

วันนี้ เมื่อปีที่แล้ว 8เมษายน พศ2550 คุณได้บอกอะไรกับผมบางอย่าง… บางอย่างที่ไม่เคยมีใครบอกผม บางอย่างที่เปลี่ยนชีวิตผมมาตลอดหนึ่งปี ให้เป็นปีที่มีความสุข สิ่งที่ผมคิดตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาคือยังไงเสีย ผมก็ยังมีคุณ สิ่งที่เป็นความสุขยึดเหนี่ยวจิตใจผมเอาไว้ ไม่ว่าในสถานการณ์ใดๆ

364วันผ่านไป (ปีนี้มี 29 กภ เลยมี366วัน) อีกสองวันจะครบรอบหนึ่งปีแท้ๆ

8เมษายนปีที่แล้ว คุณบอกว่า

ฉันไม่รู้ว่าความรักคืออะไร และฉันไม่รู้ว่าฉันรักคุณหรือไม่ แต่ฉันชอบคุณมากก มากกว่าคนอื่นๆ มากกว่าใครๆ

ฉันไม่อยากให้ใช้คำว่าแฟน เพราะว่าเห็นคนใช้ๆ แล้วก็เลิก มันคงไม่ดีที่จะคบกันเพียงไม่นานแล้วก็ลาจาก

ที่จริงสำหรับผม สถานะความรู้สึกของเราสองคน
คงเกินคำว่ารัก ของคนหลายๆคู่
คงเกินคำว่าแฟน ของคนหลายๆคู่

คุณทำให้ผมรู้จักปรับตัว เป็นผู้ใหญ่ขึ้น รับรู้และตอบสนองต่อจิตใจคนอื่น ไม่ใช่เห็นแก่ตัวเองอีกต่อไป

แต่วันนี้ 8เมษายน2551

พอคิดถึงปีที่แล้ว… น้ำตามันก็ไหลโดยไม่รู้ว่าทำไม มันไหลไม่หยุดเลย ทั้งที่ตอนฟ้า ผมไม่ร้องไห้แม้แต่นิดเดียว หนึ่งปีที่ผ่านมา น้ำตาไม่ได้ไหลเลย จนกระทั่งเกิดเรื่องของคุณ มันรับรู้ แต่ไม่ยอมรับความจริงนี้

ผมเคยบอกว่าแล้วคุณคือความฝันสำหรับผม ตอนนี้ เหมือนกับคุณ ผู้ที่กล่อมผมนอนด้วยความอ่อนโยน ได้เตะผมตกจากเตียง และตบหน้าปลุกผมให้ตื่นมาสู่ความจริงว่าโลกนี้ไม่มีที่สำหรับผม

ผมไม่ต้องการคนสวยเลิศเลอเพอรเฟกต์ที่รักผม และทำตามใจทุกอย่าง

แต่ที่ผมต้องการ คือ

คุณ คุณเพียงคนเดียวเท่านั้น

สิ่งสุดท้ายอยากจะบอกว่า

ศิลปะไม่ช่วยอะไรเลย ทั้งวาดรูป ทั้งดนตรี ผมสลัดภาพคุณออกไปไม่ได้