ผมกลัว

ผมมีหลายคำถามเหลือเกินที่ต้องการได้รับคำตอบ
แต่มันคงมาพร้อมกับสิ่งที่ผมไม่อยากรู้ ไม่อยากฟัง

ผมกลัวเหลือเกิน

สองปีที่ผ่านมา ผมแค่ถูกหลอกใช้หรือว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นเป็นจริง
ผมก็รู้ว่าเป็นยังไง ว่าถูกหลอกใช้หรือเปล่า
แต่ผมก็ยังกลัวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

ผมคิดว่าผมรู้คำตอบ และครั้งนี้คำตอบคงเป็นอย่างที่ผมคิด….
มันคงไม่เป็นได้อย่างปีที่แล้ว ที่คำตอบมันพลิกผันจากสิ่งที่ผมคิด
ครั้งนี้คำตอบคงมาอย่างที่ผมคาดเดาแน่ๆ

ผมเสียดายเหลือเกิน
สองปีที่ผ่านมา
มันไม่มีค่าพอที่จะเก็บเอาไว้ และสร้างเพิ่มขึ้นหรือ

คุณบอกให้ผมเป็นเพื่อนคนพิเศษ
คุณบอกว่าจะเลิกเดินกับผมในฐานะคนพิเศษและเดินด้วยกันในฐานะเพื่อน
แล้วก็ลดผมเหลือแค่เพื่อน
แล้วก็ลดผมเหลือแค่คนรู้จัก
แล้วก็…เหลือแค่คนเคยรู้จัก

ผมจะโดนลดไปเหลือแค่คนไม่รู้จักหรือเปล่า

ผมมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ

ทั้งๆที่ผมเขียนไปว่าสมใจคุณแล้วล่ะสิที่ต้องการเป็นแค่คนเคยรู้จักกัน

ตอนนี้ผมมีกล่องหนึ่งใบใส่ความรู้สึกไว้

ด้วยความช่วยเหลือของเพื่อนๆ ความรู้สึกที่มีต่อคุณมันถูกยัดลงไปในกล่องใบนี้ได้
ที่ผ่านมา บางครั้งผมเปิดมันออกมา…
แล้วผมก็ต้องเจ็บปวดกับความทรงจำ ที่ไม่มีวันกลับมาแล้ว

ตอนนี้ ผมกลัวที่จะเปิดมัน

ถ้าตอนนั้นคุณไม่ได้บอกว่าชอบผม
ตอนนี้เราจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกว่านี้หรือเปล่านะ
หรือว่าเราก็จะคงกลายเป็นแค่คนเคยรู้จักกันอยู่ดี

ผมอยากให้ถึงวันนั้น วันที่ผมจะได้เจอคุณ
ผมไม่อยากให้ถึงวันนั้น ด้วยความที่ผมกลัวคำตอบ

ผมเกลียดคุณ
แต่ไม่ได้เกลียดคุณ
ผมเกลียดความเอาแต่ใจของคุณ ที่พยายามจะลดขั้นความสัมพันธ์กับผมลงเหลือเกิน
จะลดไปอีกทำไม แค่นี้ก็แย่พอแล้วนะ
หรือว่าผมมันไม่มีค่าพอที่จะรู้จัก

ผมไม่รู้ว่าคุณคิดยังไงกับผมในตอนนี้
แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าคุณคิดว่าผมมีค่าหรือเปล่า
ถ้าถามคุณ คุณก็คงตอบว่ามีค่า
แต่ในใจคุณคิดอย่างไรผมไม่รู้เลยจริงๆ
ทั้งที่ผมน่าจะตอบว่าคุณมองว่าผมมีค่า แม้จะไม่รู้ว่ามีค่าเท่าใหร่ หรือมีค่ายังไง
ผมกลับไม่สามารถหาคำตอบได้เลยจริงๆ