ผมกลัวเหลือเกิน ว่าสิ่งที่ผมคิดมากมาย สิ่งที่ผมอยากจะถามคุณในตอนนี้
เมื่อเราเจอหน้ากัน มันจะหายไปหมดเพราะความสติแตก
แล้วหลังจากนี้เราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย กลายเป็นคนไม่รู้จักกัน
ไม่ได้คุยในเรื่องใหม่ๆ ไม่ได้บอกสิ่งที่ค้างอยู่ในใจ
เมื่อคืนผมพยายามโทรไป คุณปิดเครื่อง
ผมรู้ คุณไม่อยากคุย
ผมรู้ คุณรำคาญ
แต่รู้อะไรไหม ผมอยากคุยกับคุณมากเหลือเกิน
เพราะอะไร?
เพราะว่าหากว่าหลังจากวันอาทิตย์นี้… เราไม่ได้คุยกันอีกต่อไปแล้ว
มันคงจะเป็นการเก็บประสพการณ์ที่จะติดอยู่ในหัวใจผมไปตลอดชีวิต
คุณให้ผมไม่ได้หรือ
ช่างโหดร้ายนัก
ผมไม่ได้ประชด
แต่พูดจากหัวใจจริงๆ
ไม่ว่าในฐานะพี่สาว หรือเพื่อน หรือคนพิเศษ
คุณคงจะตอบว่าได้
แต่ถ้าคุณตอบว่าไม่ได้
…เราเป็นอะไรกัน
คนไม่รู้จักกันยังไม่โหดร้ายขนาดนี้เลย
ผมเสียใจ ที่ทุกอย่างมันบานปลายขนาดนี้ เพราะพฤติกรรมอันไร้ค่าของผม
บางที ผมอาจจะไร้ค่าจริงๆก็ได้
ก็อาจจะดี ที่คุณรีบโยนผมทิ้งออกจากชีวิตคุณ
เพราะผมมันไร้ค่าจริงๆซะด้วย
