ในวันนั้น ผมตื่นขึ้นมาและพบว่า… ผมอยู่ในวันที่ผมเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเป็นวันแรก
เกิดอะไรขึ้น? ทำไม..ผมถึงมาอยู่ที่นี่ ผมจำได้ว่าเมื่อคืนก่อนนอน นาฬิกาบอกว่าเป็นเที่ยงคืน เข้าวันใหม่แล้ว เป็นวันที่ ๑๑ ธันวาคม พศ ๒๕๕๐
แต่บัดนี้ ผมกลับมาอยู่ ณ ที่ซึ่งเป็นความทรงจำ ใช่แล้ว ผมต้องฝันไปแน่ๆ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกกับการที่ผมจะกลับมาอยู่ในปีที่ผ่านๆมาได้ยังไงกัน
แต่ผมเริ่มกลัว เริ่มสับสน จริงๆแล้วผมกลัวมากกว่า ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง แปลว่าแฟนผม… เค้าก็ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับผมเลย ถ้าพูดง่ายๆคือผมต้องจีบเธอใหม่ แต่จะมีความหมายอะไรล่ะ ในเมื่อไม่ใช่เธอคนที่ผมจีบเมื่อปีกลาย แต่กลายเป็นเธออีกคนหนึ่ง
ว่าจะกล่าวบทไป ผมยังไม่ทันจะคิดแก้ปัญหา หรือว่าปลงกับชีวิตดี ผมก็เจอเธอเข้าให้ ท่าทางเธอแปลกๆ ไม่เหมือนกับคนที่ไม่ต้องมาที่วิทยาเขตนี้อีกต่อไป เธอทำท่าเหมือนกับว่าเธอแปลกใจที่เธอเจอผมด้วยซ้ำ
ผมไม่กล้าถามเธอว่าจำผมได้รึไม่ มันเหมือนคนบ้า ถ้าหากคุณเดินๆแล้วบอกคนอื่นว่า “ผมมาจากอีกหลายๆปีข้างหน้า คุณเชื่อผมไหม ผมเป็นแฟนคุณนะ ตอนที่ผมโดนทำอะไรซักอย่างให้ย้อนเวลามาที่นี่”
มีเหตุผลเดียวที่จะทำให้ผมกล้าพูดอย่างนั้น ก็คือเธอเองก็โดนย้อนเวลามาเหมือนกัน
ผมเริ่มจะบ้าแล้วนะ นี่ก็แค่ความฝัน ผมจะไปสนใจอะไรกับเรื่องงี่เง่าพวกนี้ล่ะเนี่ย ความฝันมันก็คือสิ่งที่ผมคิด ยิ่งผมกลัว มันก็ยิ่งแย่ อีกอย่าง ถ้าผมจะเล่นตามบทที่สมองผมอยากให้ผมฝัน ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่นา
ผมคิดว่าสมองผมมันจะต้องทรยศผมแน่ๆ งานนี้ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการเข้าไปถาม เพราะว่าถ้าผมถาม เรื่องทั้งหมดก็จะจบ สมองผมก็คงจะหาเหตุผลบ้าๆบอๆมาให้ผมฝังระหว่างที่หลับอยู่นี่แน่ๆ ฉะนั้น ผมจะไม่มีวันถามว่าเค้า”โดนย้อนเวลามาหรือเปล่า” หรือว่า บอกเค้าว่า”ผมมาจากอนาคต” แน่ๆ
ผมจะเล่นตามเนื้อเรื่อง แต่ไม่มีวันยอมให้ความฝันนี้ถูกควบคุม
โครม
ผมจำได้ เดี๋ยวคนที่ซ้อนมอเตอร์ไซค์ข้างหน้าผมจะตกมอเตอร์ไซค์ข้างหน้าลงมานอนตาเหลือกหมดสติ
และเธอคนนั้น แฟนผม ก็ไปอยู่ตรงที่เธอหล่นลงมา ช่วยชีวิตผู้หญิงคนนั้นจากการหมดสติตลอดไปได้พอดี
ในความทรงจำที่ผมมีเนื้อเรื่องมันไม่ใช่อย่างนี้นี่นา
อี๊บ ร..ะ..วั…งงงงงงงงงงงง
นั่นเป็นคำพูดที่ผมพูดไม่ทัน โลกทั้งใบดูจะช้าลงกว่าแปดสิบเท่า แต่ร่างกายผมไม่ขยับ ไม่ว่าตอนนี้สมองจะหลอนไปเองหรือว่าอะไร ถ้ามันเคลื่อนที่ไม่ได้ ดูท่ามันจะไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับทั้งนั้น
โพสต์โดย bankkung 