แน่ล่ะ ทุกคนย่อมเคยคิด
แต่เคยคิดบ้างไหมว่ามันจะเป็นจริงขึ้นมาได้

ผมเคยคิดมาตลอด ว่า “อยากเจอคนที่ผมรัก แล้วเค้ารักผม”
ไม่ใช่ผมรักเค้าข้างเดียว อันนั้นมันขมขื่นเกินไป
รักผมข้างเดียว ก็ไม่เอา มันทำให้อีกฝ่ายข่มขืนผมทางความคิดมากเกินไป

คนที่รักเรา และเรารัก จะมีจริงในจักรวาลนี้ไหมหนอ
จะอยู่ในมิตินี้หรือเปล่า อยู่ในโลกความเป็นจริงนี้ไหม

ผมเฝ้าค้นหาคำตอบ ไม่เคยเจอวี่แวว แม้แต่ความเป็นจริง

จนผมเหนื่อยล้า ผมหมดแรง

และเลิกตามหา

ใครจะไปรู้ ว่ามันจะวิ่งเข้ามากระแทกหน้าผมเข้าให้

เรื่องเกิดขึ้นเมื่อมีคนถามเธอว่า ผมชอบเธอหรือไร? เธอตอบกลับไปว่าผมมีคนที่ผมชอบแล้ว คงเป็นไปไม่ได้ จากนั้นเธอก็เก็บไปคิด หมกมุ่น จนกลายเป็นความชอบ

เฮ้ เหมือน(ตรูกับคนอื่นชิบ) กันเลย

“ถ้าชั้นชอบคุณอย่างนั้นน่ะ ชั้นไม่บอกหรอกนะว่าชอบ มันไม่ยั่งยืน”

สิ่งที่เธอบอก ถ้าเป็นคนอื่น ผมเองก็คงรู้ว่ามันไม่ยั่งยืน ไม่ว่าจะพูดอย่างไร
แต่เพราะเป็นเธอ ผมจึงมั่นใจแม้เธอจะไม่พูดประโยคนี้
มั่นใจว่าเธอจะไม่บอกว่าชอบผม ถ้าเธอไม่ถามใจตัวเธอเองเป็นอย่างดี
ผมมั่นใจว่าความชอบของเธอไม่ใช่ของเล่น และผมเองก็เช่นกัน
ผมไม่ล้อเล่นกับความรู้สึกนี้