อาจจะเป็นเพราะสิทธิบัตร ทำให้กูเกิลต้องทำแบบนี้ หรืออาจจะเป็นเพราะกูเกิลเองจงใจจะฉีกแนวออกไปจากแอปเปิล หรือกูเกิลเองจงใจจะหาเรื่องแอปเปิลด้วยการกวนตีนแบบอ้อมๆ ก็เป็นได้ใครจะรู้

เริ่มจากการดีไซน์ ในขณะที่แอพพลิเคชัน (จากนี้จะเรียกว่า แอพ, แอป) ของฝั่ง iOS จะใช้พื้นที่บนหน้าจอมาก กล่าวคือจะต้องแบ่งพื้นที่ด้านบน ด้านข้าง (แล้วแต่ผู้พัฒนาจะถนัด) เพื่อทำปุ่ม Back, Menu เพราะว่าตัวเครื่องของไอโฟนนั้นไม่มีปุ่มอื่นใด นอกจากปุ่ม Home นั่นเอง (ปุ่มเำพิ่มเสียงลดเสียงปิดจอ ไม่นับ)

จากภาพตัวอย่าง ปุ่ม Recent ด้านบนทำให้แถบพื้นที่ข้างบนทั้งหมดถูกจองไว้สำหรับปุ่มๆ เดียว (เลยต้องใส่ Title เข้าไปให้คุ้มค่าพื้นที่ และไม่ดูน่าเกลียดจนเกินไป)

ในขณะที่ฝั่งแอนดรอยด์ทำให้พื้นที่บนหน้าจอคุ้มค่ากว่า ด้วยการเพิ่มปุ่ม Hardware ที่ชื่อว่า Menu button เอาไว้ ทำให้ไม่ต้องจองพื้นที่บนหน้าจอเพื่อทำการ Navigation

ทำให้เมื่อทำการกดปุ่ม เมนูจะเด้งขึ้นมาแทน ก็ไม่รู้ว่ากูเกิลจงใจทำแบบนี้เพื่อที่จะบอกว่าเราจงใจที่จะไม่เหมือนแอปเปิล หรือเราเก่งกว่าแอปเปิล หรือวิธีนี้ดีกว่านะ กันแน่

ในสมัยแรกของแอนดรอยด์ เหมือนจะพยายามทำตัวให้ตรงกันข้ามกับ iOS เท่าที่จะทำได้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นความเปิดกว้างของ Android Market (เทียบได้กับ iOS App Store) ที่เปิดกว้างรับทุกอย่างเข้าไป (จนมีแม้กระทั่ง แอพหลอกลวง แอพเหยียดชนชาติ แอพมัลแวร์ และ ฯลฯ) คือแอนดรอยด์ในยุคแรกวิ่งตาม iOS เต็มที่ และวิ่งแบบกะเก็บของหลุดที่ iOS ไม่ยอมทำให้ทุกเม็ด ผลคือยอดขาย/ความนิยม ก็ได้แค่ระดับนึงไม่เพิ่มขึ้น จนกระทั่งกูเกิลคิดได้ว่าเราต้องก้าวข้ามแอปเปิล ไม่วิ่งตาม ผลลัพธ์คือ Android 2.0 (นั่นแหละครับ จุดที่แอนดรอยด์เริ่มแจ้งเกิด)

เรื่องต่อมา การกัดประปราย จากสิ่งที่แอปเปิลทำไม่ได้ แอนดรอยด์ทำได้

โอย เรื่องนี้มีเยอะ แถมบางทีตอนแรกแอนดรอยด์เองก็ทำไม่ได้ แต่ถ้า Root เครื่องจะมีแอพที่ทำหน้าที่พวกนี้ได้ ทำให้สุดท้ายกูเกิลยัดมาเป็น Official Feature นะเธอว์

• Capture Screen (Android 4.0)
• WIFI Tether (Android 2.2)
• Navigation (Android 1.6)
• Multi-Tasking (Android1.0)
• Front/Multi Camera (Android 2.3)
• Browser Download (ไม่รู้)

และอีกมากมายที่นึกไม่ออก (เยอะเกิน) โดยมักจะเป็นของที่คนใช้ไอโฟนอยากจะใช้ได้ โดยไม่ต้องเจลเบรก (หลายๆ ตัวถ้าเจลเบรกจะใช้ได้ เช่นแชร์ไวไฟ, มัลติทาสก์ และแน่นอน ปัจจุบันทำได้เกือบหมดโดยไม่ต้องเจลแล้ว ยกเว้นบางตัว)

เรื่องต่อมา Tablet

เรื่องนี้คงปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าตลาด Tablet ยังไงก็เกิด (ไม่เชื่อ? ไปเดินงาน Thai Mobile Expo 2012 สิ ขี้คร้านจะเห็นคนถือ Tablet ยังไม่แกะที่ปิดหน้าจอรอต่อคิวแปะกันรอยเยอะกว่าโทรศัพท์เสียอีก)

เริ่มจาก iOS Tablet อย่าง iPad ที่ดูยังไงมันก็แค่ iPod Touch ที่จอใหญ่ขึ้น (แต่ว่า อ่านนี่ และ อ่านนี่ อืมมมม เริ่มจะไม่กระจอกแล้วสิ) เอาล่ะ ถึงมันจะเป็นแค่ iPod Touch ที่จอใหญ่ขึ้น แต่จากยอดขายแล้ว ปล่อยๆ มันไปเหอะ สองปีขาย iPad ได้เท่ากับจำนวนประชากรประเทศไทยไปแล้ว :X

แต่แอปเปิลก็ยังสัญญาเอาไว้ (?) โดยแอปเปิลพูดอะไรก็จะไม่ผิดคำสัญญา (อันนี้) อันนี้ก็ไม่รู้ จนตอนนี้ก็ยังรักษาสัญญานะ แต่ว่าก็ไม่รู้ว่าจะโยนทิ้งเมื่อใหร่เหมือนกัน

ในขณะที่กูเกิลเห็นแอปเปิลมียอดขาย iPad ปีแรกล่อไป 14 ล้านตัว รวมไปถึงการที่ผู้ผลิตหลายๆ เจ้าเอา FroYo ไปทำเป็นแทบเล็ต (ซึ่งไม่ได้ดีไซน์มารองรับหน้าจอขนาดใหญ่) ทำให้ต้องออกตัว Honeycomb ออกมาแก้ขัด (แก้ขัดจริงๆ ครับ จนทุกวันนี้เปิดตัว Ice Cream Sandwich ไปเรียบร้อยแล้ว ยังไม่เปิด Source Honeycomb เลย) และแน่นอน มีหลายยี่ห้อที่ใช้ ไม่ว่าจะเป็น Motorola, HTC, Samsung, ฯลฯ แล้วผลลัพธ์เหรอครับ? ไม่รู้ว่ะ หาไม่เจอ (หาเจอแล้วจะมาอัพเดทตัวเลขตรงนี้อีกที)

แต่ที่แน่ๆ คือไม่เกิดอะครับ

อ๊ะ ยกเว้นตัวนึง ไม่รู้ตัวเลขแน่นอนเหมือนกัน แต่คาดการณ์กันเอาไว้ว่า 5 ล้านเครื่อง ใช่ครับ Amazon Kindle Fire นั่นเอง (อ่านตรงนี้)

มีเรื่องอยากเขียนต่อเยอะแยะเลย แต่ตอนนี้ขี้เกียจแล้ว เอาเป็นว่าตอนที่ [1] จบแค่นี้ก่อน

ครั้งหน้าจะมาต่อเรื่อง

• เมื่อแอนดรอยด์จะโยนปุ่ม Menu ทิ้ง (อ้าว)
• เมื่อแอนดรอยด์ไม่ได้เปิดอย่างที่คิด (แต่ก็ยังเปิดอยู่บ้าง)
• เมื่อแอปเปิลเปิดกว้างขึ้น (กว่าที่เคย แต่ก็ยังปิดอยู่ดี)
• ศัตรูทางธรรมชาติของกูเกิลและแอปเปิล
• ยอดขายที่สวนทางนวัตกรรม คนต้องการนวัตกรรมมากมาย หรือความใช้งานง่าย ไม่ว่ามันจะมีนวัตกรรมหรือไม่

ส่วนตอนนี้ขออู้ล่ะครัฟ ขี้เกียจเขียนต่อละ

คือใครไม่เข้าใจก็ไม่ต้องเข้าใจครับ กูเข้าใจพอแล้ว

เมื่อได้ iPad 3 มาสิ่งที่ต้องทำคือ Restore กับดาต้าที่ทำแบคอัพไว้ (จาก 5Gb มันเหลือ 1Gb) หลังจากทำเสร็จให้ลบไอ้ดาต้าขนาดเล็กที่ว่านี่ แล้วจับไป Sync กับ Old Data ที่เก็บไว้ที่ไหนซักแห่งบนโลกนี้ เพื่อเอาเซฟเกมส์ที่ยังไม่ได้ลงกลับมา

บางทีก็ปวดหัวเวลาแม่จัดบ้านให้ แล้วหาของไม่เจอ

ในวัยเด็ก เมื่อครั้งผมยังเป็นแค่เด็กประถม เพื่อนๆ ที่ตัวใหญ่กว่ามักจะรังแกเราอยู่เสมอ ในบางครั้งผมจะได้ยินเสียงบอกว่าอย่ายอมมัน สู้มันเลย แต่แน่นอนว่าเด็กตัวกระเปี๊ยกอย่างผมก็ไม่ต่างอะไรกับไม้จิ้มฟันที่พยายามจะงัดท่อนซุง สุดท้ายก็จบลงด้วยการเจ็บตัววิ่งไปฟ้องครูอนุบาลประจำห้อง

แน่นอน เสียงนั่นอาจจะเป็นจิตใจลึกๆ ของผมที่เรียกร้องว่าอย่ายอมเจ็บตัวโดยไม่ได้สวนกลับก็เป็นได้ ผมมาคิดดูดีๆ ว่าเพื่อนในวัยเดียวกันตอนนั้นจะมีความคิดว่าอย่ายอมแพ้ สู้มัน เหรอ?

คำถามของผมเริ่มหนักข้อขึ้นเมื่อผมเข้าโรงเรียนประถมคุณหนูในเมือง สังคมที่ถ้าเด็กที่บ้านไม่รวยพอ หรือไม่เก่งพอ ก็จะถูกแบ่งแยกเป็นตัวประหลาด ถูกรังแก ถูกทำตัวเหมือนกับเราไม่มีตัวตนอยู่แถวนั้น

เสียงพูดกับผมกลับมาอีกครั้ง ต้องที่ผมกำลังนั่งร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ ว่าไม่มีเพื่อนก็ช่างสิ เรายังมีตัวตนอยุ่ตรงนี้

ผมยังคงโดนรังแก โดนแบ่งแยก เป็นเด็กไม่มีเพื่อนจนกระทั่งมัธยมต้นปีสุดท้าย เสียงกระซิบนี้บอกผมว่าใกล้สอบแล้ว ให้ขยันเข้าไว้ อนาคตเริ่มต้นจากตรงนี้ ผมยังไม่แน่ใจนักว่าเสียงเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เด็กหรือคนแก่ หรือแม้กระทั่งทุกครั้งเป็นเสียงเดียวกันหรือไม่

ผมพยายามคุยกลับไป แต่ไม่เคยมีการตอบสนอง ผมคงจะคิดไปเอง

ช่วงมัธยมปลายปีสุดท้าย สถานการณ์กดดัน ความบีบคั้นที่มากมายนักสำหรับเด็กมัธยมที่โลกใบเล็กนิดเดียว เรากำลังจะต้องเดินไปสู่โลกที่ใหญ่กว่าเดิม ประตูช่างเปิดยากเย็นนัก และการเปิดประตูก็ไม่ราบรื่นเอาเสียเลย

เสียงนั้นเริ่มกลับมาอีกครั้ง กลับมาพูดกับผมทุกวัน แต่ไม่เคยคุยกับผมเพียงสักครั้ง ตลอดครึ่งปีเสียงนี้ดังอยู่ทุกวัน เหมือนเป็นข้อความที่ส่งมาโดยไม่คาดหวังการตอบกลับ เป็นทิ้งข้อความโดยไม่มีเบอร์ติดต่อกลับจากเสียงที่ผมมองไม่เห็น และไม่ได้ยิน

ผมไปหาพี่หมอที่รู้จักกัน พี่หมอบอกว่าเป็นความเครียดที่เกิดขึ้นจากสภาพแวดล้อม และความบีบคั้นหลายๆ อย่างทำให้เกิดการคุยกับตัวเอง

ผมก็ไม่ค่อยจะแน่ใจว่าเรียกว่าคุยกับตัวเองได้ไหม เพราะว่าผมไม่ได้คุยกับเสียงที่ว่าเลยด้วยซ้ำ

วันที่คะแนนสอบออก ผมต้องทำการเลือกประตูสู่อนาคต เสียงนั้นกลับมาอีกครั้ง มากมายและหลากหลายเหมือนมาจากหลายคน แต่ก็อาจจะมาจากคนๆ เดียว

วิศวะ ทันตะ เภสัช หมอ แพทย์ นิเทศน์ วารสาร วิทยาศาสตร์ มนุษย ประดังประเดราวกับเป็นการตัดสินใจที่ไม่ถูก แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกได้ว่ามันเป็นเสียงของคนอื่น ไม่ใช่ความคิดของผมเอง เพราะหลายคณะที่กล่าวมาไม่เคยอยู่ในสมองผมแม้แต่กระผีกเดียวว่าจะมีความสนใจ หรือต้องศึกษา

ผมตัดสินใจเรียน และเสียงเหล่านั้นไม่เคยกลับมาอีกเลย

จนกระทั่งล่าสุด หลายปีดีดักผ่านไป ผมเป็นพนักงานบริษัทธรรมดา และเสียงเหล่านั้นกลับมาอีกครั้ง ผมคุยกับมัน และยังคงปราศจากการตอบกลับ

เสียงจากผู้ไร้ตัวตน ไม่สามารถตอบกลับได้ กลับมาอีกครั้ง และผมคิดว่าผมอาจจะเป็นโรคจิต เพราะบนโลกนี้มีเพียงผมคนเดียวที่ได้ยิน แม้แต่ในวันที่เงียบที่สุด เสียงนี้ก็ยังคงบอกอะไรบางอย่างผม อะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน และผมไม่เข้าใจ

ผมพยายามหาคำตอบมาเกือบปี และยังคงไม่พบว่าอะไรคือสาเหตุที่ผมได้ยินเสียงนี้ หรือมันต้องการจะสื่อสารอะไร ผมพลาด และผมเริ่มรำคาญกับการไม่สามารถแยกแยะออก ระหว่างเสียงที่ไม่มีตัวตน กับเสียงที่มีคนสั่ง หรือขอให้ทำอะไรสักอย่าง

หมอให้ยาผมมากิน และมันหายไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาด้วยความโกรธเกรี้ยว โกรธาและโมหะ

ผมกำจัดมันไปไม่ได้ ผมกำลังต้องพยายามที่จะเรียนรู้วิธีแยกแยะเสียงบนโลกใบนี้ กับเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน

จริงๆ มันก็ได้แหละ แต่แหม เห็นแอคเคาต์โน้นแอคเคาต์นี้ทวีตได้ แต่ทวีตชื่อตัวเองไม่ได้นี่มันยังไงกันอยู่นะ

จริงๆ ก็มีแอคเคาต์ที่เอาไว้ปล่อยของโดยไม่มีใครรู้ว่าเป็นผมเหมือนกันครับ แต่เริ่มรู้สึกว่าหมดมุกละ ขาดการตอบรับที่ดี เลยว่าจะอั้นแล้วปล่อยตูมเหมือนวันแรกที่ปล่อยของแล้วคนด่าเกรียนเยอะๆ

แน่นอนครับ เมื่อเลิกทวีต สิ่งที่ได้คืนมาคือเวลา ถ้าใครเคยฟอลโลว์ผมคงจะทราบดีว่าผมทวีตเยอะมาก คือในกลุ่มคนที่เสพย์ติดทวิตเตอร์เนี่ย ในพวกอันดับต้นๆ น่าจะมีผมอยู่แน่ๆ ทวีตแม่งเยอะ แถมทวีตทั้งวัน การเลิกทวีตของผมจึงหมายถึงเวลามหาศาลแตกต่างจากคนทั่วไปที่เลิกทวีตก็ได้เวลาคืนมานิดเดียวครับ

แต่ตอนนี้พบว่ามีอย่างอื่นที่ได้คืนมานอกจากเวลาด้วย ซึ่งก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าเกิดจากเพราะไม่ทวีตรึเปล่า เลยตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับพฤติกรรมของตัวเองเอาไว้

โดยปกติแล้วผมขี้ลืมครับ คือถ้าทำอะไรอยู่แล้วสลับไปทำอีกอย่างจะเป็นเหมือนแรมเต็มครับ ผมจะทำอย่างหลังได้แล้วลืมอย่างแรก บางทีก็รู้ว่ามีไอเดียเด็ดๆ อยู่ในหัวครับ แต่นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร เหมือนกับทำทางเข้าบ้านหาย แต่บ้านยังอยู่ แต่สุดท้ายก็เข้าบ้านไม่ได้เพราะไม่มีทางเข้า

ตอนแรกนึกว่าเกิดจากหลายอย่างร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นอดข้าวเช้า นอนดึก นอนน้อย ฯลฯ ที่ทำลายสุขภาพครับ แต่ช่วงนี้แม้ว่าจะทวีตน้อยลง แต่นอนดึกกว่าเดิม นอนน้อยกว่าเดิมด้วย แต่สมองช่วงนี้มีความจำที่ดีขึ้น คือไม่ได้ดีขนาดเก็บไว้ในหัวได้ตลอดเวลาโดยไม่ลืม เพียงแต่ว่าแม้จะลืมแต่เมื่อเวลาผ่านไปซักครู่นึกออกว่ามีของที่ค้างอยู่ (pending) ก็จะเริ่มระลึกว่ามีอะไร และนึกออกได้ (จากเดิมจำไม่ได้เลยว่ามีอะไรค้างอยู่ หรือถ้าจำได้นึกแค่ไหนก็ไม่ออกว่าเรื่องอะไร)

ก็นอนน้อยลง ดึกขึ้น เดาว่าไม่เพราะกินข้าวเที่ยงเป็นสองเท่า (ชดเชยเช้าด้วย) ก็น่าจะเป็นเลิกทวีตนี่แหละ เลยลองวางสมมติฐานดูว่าเกิดจากอะไร

โดยนิสัยแล้วผมก่อนจะเล่นทวิตเตอร์ความจำดีมากครับ เก็บข้อมูลในหัวแบบ pending เรียงกันไปเรื่อยๆ คือไม่ได้จำทั้งหมด แต่นึกออกว่ามีรายการที่ค้างอยู่กี่รายการ แล้วไล่ย้อนนึกกลับไปว่ามีอะไรบ้าง ได้

ตั้งแต่เล่นทวิตเตอร์มาเนี่ย ทำได้แย่ลงๆๆๆ จนตอนนี้ไม่ได้เลย แล้วพอเลิกทวีตก็เริ่มทำได้อีกครั้ง คิดว่าน่าจะเกิดจากการเล่นทวิตเตอร์ ที่เวลาเราคิดอะไรได้เราก็ระบายลงไปในเน็ท สำหรับผมมันจะเหมือนกับว่าสิ้นสุดการใช้งาน ทำให้ข้อมูลทุกอย่างมีอายุแค่จนกระทั่งถูกส่งขึ้นอินเทอร์เน็ท จากนั้นมันก็จะหมดอายุ (ในการรักษาไว้ในความทรงจำ)

พอเลิกทวีต พฤติกรรมประเภท ‘หมดอายุทันทีที่ใช้’ ก็น้อยลง ทำให้การเก็บความทรงจำแบบ pending เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แทน

อืมมม….. เริ่มมีเหตุผลจะเลิกทวีตมากขึ้นแล้วนะ

จริงๆ ก็ไม่อยากเขียนเป็นบล็อกแบบนี้หรอกครับ มันดูห่างไกลกับคนซื้อยังไงไม่รู้ อยากจะให้คุยตัวต่อตัวมากกว่า แต่บางทีผมก็ไม่สะดวกจะตอบตลอดเวลา เลยคิดว่าเขียนเอาไว้เป็นอ้างอิงก็ดี จะได้ไม่มีคนคิดว่าติดต่อผ่านใครแล้วจะได้ราคาพิเศษด้วย

ที่ผมมีขายเรื่อยๆ นะครับ จะเป็น $15, $25, $50, $100

ถ้าอัตราแลกเปลี่ยนเงินบาทไม่เปลี่ยนกระทันหันทีละสามสี่บาทราคาจะคงที่เสมอนะครับ ถ้าจะซื้อกรุณารอผมคอนเฟิร์มกลับเรื่องโค้ดก่อนนะครับ เผื่อบางทีไม่มี หรือไม่ครบ (เช่นจะซื้อ $1000 นี่คงต้องรอซักชั่วโมง ให้ผมเจนโค้ดแล้วบัตรโปรเซสเงินก่อน)

อัตราขายก็ตามนี้ครับ
$15 – ฿570
$25 – ฿950
$50 – ฿1875
$100 – ฿3750

ถ้ามีบัตร $10 มาขายแยก จะแจ้งบอกเป็นหนๆ ไปนะครับ

ติดต่อได้ทาง @bankkung (twitter) , bankkung@gmail.com นะครับ ถ้าเป็นตอนกลางวันค่อนข้างตรวจอีเมล์บ่อย ส่วนตอนเลิกงานมักจะออนไลน์ทวิตเตอร์ครับผม

ถามก่อนก็ได้ครับ ไม่อยากให้ซื้อไปแล้วใช้ผิดสโตร์ครับ (เช่นใช้แอคเคาต์ไทยแล้วใช้บัตรอเมริกา มันข้ามกันไม่ได้นะครับ) ถามไม่ซื้อก็ไม่กัดครับ แต่ถ้าให้จองเอาไว้แล้วไม่เอา ผมเอามีดยิง หรือเอาปืนแทงตายแน่ๆครับ

ผลตอบรับดีเหลือเชื่อ ทั้งที่ทวีตแบบที่ @bankkung ทวีต แต่คน rt เยอะกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ภาพลักษณ์มันดีกว่าตัวตนจริงๆ ครับ ขอรับประกัน

ผมไม่เห็นจะรู้สึกอย่างนั้นเลย

ผมมาอยู่ที่นี่ได้ซักพักแล้ว วันนี้ทุกคนนอนหลับสนิทเตรียมพร้อมกับการสู้รบของวันพรุ่งนี้ น่าจะเป็นศึกสุดท้ายกับจอมมาร ก่อนที่ทุกอย่างจะสิ้นสุดลง … อย่างน้อยก็สำหรับผม พรุ่งนี้จะสิ้นสุดลงแล้ว ไม่ผมก็จอมมารฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะถึงคราวสิ้นสุด… ผมนี่อิจฉาคนธรรมดานะ เขาอยู่แบบไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีอะไรเป็นพิเศษ ทุกวันเหมือนกันหมด มีีชีวิตอยู่ไปวันๆ แตกต่างจากผม เกิดมาเพื่อทำภารกิจหนึ่ง…….

เพื่อภารกิจเดียวเท่านั้น แล้วหลังจากนั้นล่ะ? ถ้าหากผมประสพความสำเร็จต่อภารกิจ ถ้าผมชนะจอมมารร้าย ผมจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร? ไม่มีใครเคยบอกผม ไม่มีใครเคยแนะนำ มีแต่คนบอกให้ผมไปต่อสู้กับจอมมาร มีแต่คนคาดหวังให้ผมสู้ชนะและปลดแอกอิสรภาพแก่พวกเขา ก็แน่ล่ะ เขาไม่ใช่คนที่ต้องไปต่อสู้กับจอมมาร เสี่ยงตายเพื่อคนที่ไม่รู้จักแบบผมนี่

ผมไม่มีปัญหาหรอกนะ ถ้าจะให้ผมไปสู้กับจอมมาร

แต่ในเกมส์เวลาผู้กล้าไปสู้กับจอมมารน่ะ เลเวลสูงปรี๊ดแล้วทั้งนั้น ระดับว่าถ้ากลับไปแมพแรกๆ เจอมอนสเตอร์อะไรก็ไม่รู้ กดโจมตีท่าที่เบาสุด มอนสเตอร์ตัวนั้นก็สลายไปราวกับว่าไม่เคยอยู่ตรงนั้น ผมอยากจะบอกเหลือเกินว่ามันไม่จริงเลย ทุกครั้งที่เราได้รับภารกิจแล้วผมได้กลับไปแถวบ้าน ตะขาบกระจอก ที่ถ้าเป็นเกมส์ก็เรียกได้ว่าเป็นมอนเสตอร์เลเวล 1 ไม่เคยกระจอกอย่างในเกมส์ พวกมันสามารถโจมตี พ่นพิษ ทำให้เราเจ็บปวดและนอนได้เป็นวันๆ

ศัตรูที่สู้ไปเรื่อยๆ ก็จะมีเลเวลเท่าๆ กันน่ะเหรอ? ตลกน่า ผมวิ่งหนีศัตรูที่ความแตกต่างอย่างเหนือชั้นมาตั้งกี่หน ลอบโจมตีแบบโจรป่า ยุทธวิธีกองโจรโดยไม่สนใจสิ่งที่เรียกว่าเกียรติศักดิ์ศรีมาตั้งเท่าใหร่ ผู้กล้าที่สู้ตรงๆ ชนตรงๆ กับมอนสเตอร์น่ะ มีแค่ในเกมส์แค่นั้นแหละ ใครจะเสี่ยงชีวิตไปสู้ทั้งที่รู้ว่าแพ้ หรือแม้กระทั่งไม่รู้ว่าจะชนะหรือแพ้

บางตัวน่ะ เราลอบโจมตีแบบกองโจร สู้อย่างไร้เกียรติและศักดิ์ศรี จนหมดวิธีเอาชนะ แล้ววิ่งหนีมาก็มี หนีแทบไม่รอดก็หลายครั้ง พาซวยฆ่าล้างหมู่บ้านตามมาติดๆ ก็เยอะ คุณคิดเหรอว่าเป็น ‘ผู้กล้า’ แล้วทุกคนจะต้อนรับคุณอย่างอบอุ่น เขามองหน้าแล้วคิดว่าพวกนี้พาภัยพิบัติ ความแค้นและความตายติดตัวมาด้วยรึเปล่าก่อนด้วยซ้ำ แม้จะเข้าไปได้แต่ก็ไม่มีใครคิดจะเข้าใกล้

แต่ก็นะ…. ต่อให้มีใครถูกลักพาตัวไป ก็ใช่ว่าผมจะตามกลับไปช่วยซักหน่อย ก็ผมเป็น ‘ผู้กล้า’ นี่นา ผมจะตายก่อนไปจัดการกับบอสใหญ่ได้ยังไงล่่ะ?

พวกเราล้วนอยู่ในโลกที่ผิดพลาดครั้งเดียวแล้วก็จบเห่ ใครจะอยากเข้าไปเสี่ยงภัยเพื่อใครก็ไม่รู้กัน

พรุ่งนี้ อาจจะเป็นวันสุดท้ายของผมก็ได้… หรืออย่างน้อย มันก็เป็นวันสุดท้ายของภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา

จากนั้น… ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนั่นแหละ

ก็โลกเรามันหมุนไปเรื่อยๆ นี่นา ผมคงจะมีอะไรให้ทำซักอย่าง มีชีวิตไปวันๆ แก่ แล้วก็ตายล่ะมั้ง?

ถ้าวันนี้เพื่อนข้างๆ ที่ทำงานบ่น งวดหน้าป้าข้างบ้านบ่น งวดต่อไปแม่บ่น งวดต่อไปญาติบ่น งวดต่อไปซานตาคลอสบ่น เฮ้ย ทำไมมันมีคน ‘เกือบ’ ถูกหวยทุกงวดตลอดวะ (แล้วทำไมมันไม่ถูกหวยซักคน)

ในกรณีนี้ขอพูดถึงแค่เลขสองตัวนะครับ สามตัวขี้เกียจ (แต่หลักการเดียวกันแหละ)

คนที่บ่นว่าโดนหวยกินมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่เกือบถูกหวยมีอยู่ไม่กี่กรณี (แต่คำนวนเป็นสัดส่วนความน่าจะเป็นแล้วเยอะพอควร)

1. ขอกำหนดให้งวดนี้หวยสมมติออก 56
2. คนที่จะบ่นว่า “เกือบถูก” คือคนที่ซื้อ 5X (ได้แก่ 50 – 59)
3. คนที่จะบ่นว่าเกือบถูกคือคนที่ซื้อ X6 (ได้แก่ 16, 26, 36, 46, 66, 76, 86, 96)
4. คนที่ซื้องวดที่แล้วใกล้ๆ (ข้อ 2 และ 3 แต่เป็นงวดที่แล้ว)
5.  คนที่เคยซื้อเมื่อหลายๆ งวดที่แล้ว (เหมือนข้อ 4 แต่มักใช้หน่วยเป็นเดือน)
6. ทำเชี่ยอะไรซักอย่าง แล้วใกล้เคียงเลขนั้น เช่น นั่งรถเมล์สาย 51 หวยออก 15 หรือออก 06, 60 (รวมผลลัพธ์)

เมื่อประกอบกับเหตุการณ์ที่เป็นไปได้ทั้งหมดแล้ว คนที่จะบ่นว่าเกือบถูกจะมีอยู่ราวๆ 19 กรณี (ในงวดเดียว) เมื่อคูณกับ งวดที่แล้ว (x2) และ งวดก่อนๆ หน้านี้ (x ตามจำนวนยุค) และจำนวนคนรอบตัวที่ซื้อ (ถ้ารอบตัวเล่นเยอะ คำพูดนี้ก็จะเยอะตาม)

บอกตามตรงครัฟ พวกมึงอะ สารพัดจะหาความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะคนตาย มันก็มีทั้งเลขวันเดือนปีเกิด (ไทยและอังกฤษ) อายุ วันเดือนปีตาย (ไทยและอังกฤษ) เลขเป็นชุดแบบนี้ มึงอยากบวกให้ออกหวยมันก็ไม่ยากหรอก คำถามคือ ณ จุดนั้นๆ มึงจะรู้มั้ยว่ามึงต้องเอาเลขวันเดือนปีเกิดคนไหนมาใช้

ถ้าไม่เคยถูกจนกำไร เลิกซื้อหวยเหอะ ไม่ถูกซักที กว่าจะโดนจังๆ เข้าไปทีบ่นว่าเกือบถูกเกินสิบละ คุ้มเงินที่จ่ายมั้ยเนี่ย

This blog is just note (not fully how to. I’ll provide you the link for information, but not How to for newbie)

Dear Reader from nowhere to be known

First thing I need to say what kind of vintage ipod need a special hack.

1. iPod with encrypted firmwareYou can do nothing. Can only hope apple not forget you yet. (0.001% chance)
   • iPod nano 2nd generation – 6th generation (Since 4th generation Apple built-in Thai font in the firmware, So there’s no need to hack)
   • iPod Classic 6th generation
     
2. iPod without firmware encryptAll iPod before iPod nano 2nd generation, iPod Classic last generation.
   • iPod nano 1st generation
   • iPod Classic 1st – 5.5th generation

Only 2. is hackable. The decrypted firmware mean we unable to access and add TH-font anymore. It never been easy to add thai font for vintage iPod even we have unencrypted firmware

Since iPod 4th generation rev-2 (this version called iPod photo) iPod is only dot pixel screen. But since iPod Photo released the rest (iPod movie, iPod video, iPod nano) has all color screen and font seem to be a bit tad.

I still haven’t test iPod Wizard yet. Quite not sure if I need to hack that’s myself.

The easiest way (the laziest way) is to use Cooked firmware from thaiipod.blogspot.com

All we need to do is lower our firmware version and update cooked firmware (windows , Mac)

That’s it! easy isn’t it?

You don’t know how much time does it take me to understand the structure of firmware and font and end up using somebody cooked firmware without using what I have learn.

I’ll update how to use iPod wizard once I using it. It’s PC application so I can’t ‘expertise’ yet. And I won’t blog what I don’t know.

I did some researched how to add font via ipod wizard, OTF/Bitmap Font, Firmware accesible from iPod and firmware .ipw, using iPod updater and much more. That’s really complex and best explained how to tweak your iPod best. The biggest problem is iPod updater itself not working on 10.6 and need iTunes 6 (What?! I’m using 10.5!). Windows has compatible mode for case like this but I’m not sure how to do the same thing on Mac. That’s why I didn’t explained how to do tweak and add font, but tell you where can you obtained Cooked Firmware.

#FYI iPod Wizard for iPod 5.5G – Here

Sincerely,

Blog Author

Hard core Gamer : เกมเมอร์ประเภทเล่นเกมส์จริงจัง เกมส์กราฟฟิกจัด ฮาร์ดแวร์ราคาสูงขึ้นมา ไม่ใช่ว่าเครื่องกระจอกงอกกะร่อยไม่ทันกินน้ำจะเล่นกับเขาได้ทุกเครื่อง

ตอนนี้ตลาด casual gamer กำลังเติบโต เติบโตมาตั้งแต่ตอน Wii เปิดตัว (จริงๆ ถูกปูรากฐานมาตั้งแต่ Nintendo DS แล้ว) คือเกมส์ที่เล่นเมื่อใหร่ก็ได้ที่ฉันอยากจะเล่น ไม่ใช่เกมส์ประเภท ถ้าวันนี้ไม่เข้าไปเล่น พรุ่งนี้จะตกชั้น วันต่อมาจะโดนไล่ออกจาก clan วันถัดไปเลิกเล่นได้เลย แบบนั้น

การมีสิ่งจูงใจอย่าง Rank/Clan/ฯลฯ ทำให้ Hard Core Gamer เลิกเล่นไม่ได้ และทำให้รู้สึกว่าเกมส์มีความท้าทาย นั่นเป็นการเพิ่มมูลค่าแบบหนึ่ง แต่ทว่าเกมเมอร์บางคนเป็นแค่คนธรรมดา “ฉันไม่ได้อยากได้ของเหล่านั้น” แม้ว่าจะไม่ได้อยากได้ของเหล่านั้น แต่การที่เห็นลำดับชั้น หรือถูกไล่ออกจากกลุ่มก็ทำให้เกิดความรู้สึก Negative ขึ้นมาไม่น้อย ดังนั้นเกมส์ที่หลายๆ คนมองว่า “ปัญญาอ่อนฟ่ะ” กลับกลายเป็นกลุ่มที่ติดตลาด และทำให้คนทั่วไปที่ไม่เล่นเกมส์ (ไม่เล่นเฉยๆ หรืออาจจะรำคาญกับระบบของฮาร์ดคอรเ์กมเมอร์) กลับมาเล่นเกมส์ได้ อย่างน้อยก็แก้เซ็ง และกลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่มากที่สุดในโลก (ก็บนโลกมันมีแค่ ฮาร์ดคอร์เกมเมอร์/แคชชวล/ไม่เล่นเกมส์ นี่หว่า เอ๊ะ กลุ่มไม่เล่นเกมส์อาจจะใหญ่กว่าก็ได้นะ ใครจะไปรู้ ถ้าไม่เปิดผลสำรวจดู ซึ่งข้าพเจ้าขี้เกียจคุ้ยหา ชะละล่าาาา)

แต่ตลาด Hard Core ไม่ตายไปเสียที เหตุผลเนื่องจากเทคโนโลยีที่ก้าวไปข้างหน้าเร็วกว่าสมัยก่อน (มึงยังเร็วกันได้อีกเหรอ) ระยะห่างระหว่างการ์ดกราฟฟิกสองรุ่นเริ่มสั้นลง แม้ว่าช่วงเวลาจะยังคงไว้ที่เดิมคือราวๆ 8 – 12 เดือน แต่ระยะก้าวกระโดดระหว่างกราิฟฟิกแต่ละรุ่นยังคงสูง (ยังไม่ตันแบบ X86) เพียงแต่ว่าราคาลดลงมาเรื่อยๆ ซึ่งนั่นเป็นนิมิตรหมายที่ดี

ซะที่ไหนกันล่ะ

ในยุคหลังค่ายผลิตเกมส์สำหรับ Hard Core gamer (ในที่นี้พูดถึงกราฟฟิกอย่างเดียว ไม่รวมไปถึงระบบอื่นๆ ที่ทำให้เกมส์อยู่รอดท่ามกลางความล่มสลายของกลุ่มฮาร์ดคอร์) เน้นกราฟฟิกที่แรงขึ้น จากเดิมที่สมัยก่อนกราฟฟิกจะรองรับเทคโนโลยีย้อนหลังไปราวๆ สองปี คือถ้าคุณซื้อการ์ดจอยุคนี้ แม้จะไม่ใช่ตัวท็อป คุณยังเล่นเกมส์แบบ Low level graphic ไปได้อีกราวๆ ปีสองปี แล้วแต่ความจำทน แต่ยุคนี้ เกมส์มักจะถูกเขียนให้กินกราฟฟิคยุคปัจจุบัน (ซื้อรุ่นนี้มาสำหรับ Mid Graphic level ปีหน้าเริ่มเหลือแค่ Low-low graphic level ละ)

ซึ่งการเขียนให้กินกราฟฟิคปัจจุบันเนี่ย มันดีมากเลยนะเธอว์ การ์ดจอซื้อมาปุ๊บ มันใช้งานคุ้มเลยนะเธอว์ สมัยก่อนซื้อตัวละสองหมื่นมา ใช้งานจริงแค่ 40% ก็เหลือแหล่แล้ว เป็นแค่การซื้องานมาเผื่ออนาคตชัดๆ แต่ตอนนี้ใช้งานคุ้มค่าทันทีที่แกะกล่องเลยนะเธอว์

ถ้า…..เพียงแค่กราิฟฟิคการ์ดมันไม่ตกรุ่นเร็ว เพราะการก้าวกระโดดทางเทคโนโลยีที่ อู้ววว อ้าาาาา ซี้ดดดด น่ะนะ

เป็นฮาร์ดคอร์เกมเมอร์จะต้องเปลืองเงินมากกว่าแต่ก่อน เพราะกราฟฟิคด้านซอฟท์แวร์และฮาร์ดแวร์ไปไว และเพื่ออวดกราฟฟิคและนวัตกรรม เขาพร้อมจะทิ้งพวกเราทุกเมื่อ แตกต่างจากเมื่อก่อนที่เขายังโอ๋เราที่ซื้อการ์ดจอมาไม่ถึงสองปี T____T

โลกนี้มันชักจะเล่นเกมส์กราฟฟิกจัดยากขึ้นทุกวัน

สำหรับ Casual Gamer นั้นไม่ยุ่งยาก ตัวขายดีสุดได้แก่ iPod/iPhone (แอนดรอยด์มันหลายยี่ห้อเกิน เจาะจงยาก) ขีดเส้นสำหรับ Developers ต่างจาก Hard Core Gamer บนพีซีเยอะมาก

ข้อแรก ถ้าอยากขายได้เยอะ จงทำให้เครื่องไหนก็ได้เล่นได้ (ถ้าเครื่องเก่าที่สุดในตลาดเล่นได้ คุณขายคนที่ซื้อมานานแล้วก็ได้ คุณขายคนที่ซื้อของใหม่ก็ได้ ถ้าคุณทำกราฟฟิคแรงจัด เครื่องเก่าเล่นไม่ได้ คุณก็สูญเสียกลุ่มลูกค้าจำนวนนึงไป)

ข้อที่สอง อย่าไปแคร์เครื่องเก่ามาก แอปเปิลและกูเกิลขายโทรศัพท์ โดยส่วนมากโทรศัพท์ในอเมริกาจะผูกสัญญา 2 ปี ทำให้เครื่องตกรุ่นหายไปทุกๆ สองปี ดังนั้นคุณไม่ต้องเขียนเกมส์ที่รองรับโทรศัพท์อายุต่ำกว่าสองปีหรอก เพราะไม่มีใครใช้ และมันเก่าเกินไป

ข้อที่สาม เกมส์ติงต๊องขายดีกว่าเกมส์ที่ต้องนั่งเก็บเลเวล…. ใครๆ ก็อยากเล่นหมุนเพชรมากกว่า assasin creed แน่นอน อย่างน้อยเล่นบนเครื่อง Palm มาแล้ว ฝีมืออันแก่กล้าเห็นปุ๊บรู้ปั๊บต้องหมุนตลบด้านไหนเพื่อผลลัพธ์ที่ดีที่สุด แม้จะเอาคะแนน High-Score มาจากเครื่องเก่าไม่ได้ แต่ฝีมือยังคงอยู่

ข้อที่สี่ กราฟฟิคสำคัญน้อยกว่าไอเดีย ถ้าไอเดียคุณเจ๋งจริง กราฟฟิกสำคัญน้อยมาก แต่ที่สำคัญ คุณต้องหาส่วนผสมระหว่างกราิฟฟิคกับไอเดียให้ลงตัว ไม่ใช่ไอเดียเต็มร้อย แต่กราฟฟิคแค่สาม อันนี้เฟลแน่ๆ

ข้อที่ห้า เลิกเล่นเกมส์แล้วไปหางานทำซะ หรือไม่อย่างนั้นก็ทำงานจากการเล่นเกมส์ เล่นเกมส์เฉยๆ ไม่ทำให้หายอดตายหรอกนะเฟ้ย