What’s happen after everafter: Part I

17 พฤษภาคม, 2008

หลังจากที่เจ้าชายจุมพิตเจ้าหญิง… หลังจากที่ทั้งสองแต่งงานกัน
หลังจากที่เบล์ลยอมสละเพราะรู้ซึ้งถึงความรู้สึกที่แท้จริงของอสูร… และอสูรกลายเป็นชายหนุ่มรูปงาม
หลังจากเฮอร์คิวเลสได้เป็นเทพองค์หนึ่งแห่งโอลิมปัส ยอดเขาของเหล่าเทพแห่งแดนกรีซ
หลังจากที่สโนวไวท์ตื่นขึ้นมาหลังจากกินแอปเปิลต้องสาป
หลังจากที่ซินเดอเรลาได้แต่งงานกับเจ้าชาย

พวกเขาต้องอยู่ในดินแดนที่เรียกว่า ever after (หลังจากนั้นนิรันด์กาล)

แดนที่ไม่มีใครรู้ว่าความรักที่มีนั้นคงค้างอยู่ในใจเจ้าชายขี่ม้าขาวและเจ้าหญิงจะยังคงตราตรึงตลอดไปแม้ยามแก่เฒ่าหรือไม่
แดนที่ไม่มีใครรู้ว่าความสุขจะยั่งยืนแค่ไหน ยาวนานแค่ไหน ตลอดกาลนี่คือถึงหลังจากความตายมาพรากหรือไร?

บัดนี้ ผมกำลังเดินอยู่ในหนทางที่เรียกว่า everafter

แต่เป็นแดนนิรันดร์กาลของความทุกข์…

ทนทุกข์เพราะทุกข์ทน

ความทรงจำอันหลอกหลอน

ตรงนี้ไง ที่ผมใส่เสื้อชอปเหมือนกับคุณในตอนนั้น

ผมยาวอย่างนี้ไง ตอนที่คุณบอกว่าชอบผม

ผมไว้ผมยาวทำไม? ผมไม่รู้ อาจจะเป็นเพราะว่าบางทีปีที่แล้วช่วงนั้นผมไว้ผมยาวมาก ผมเลยอยากไว้ให้มันเหมือนเดิมก็ได้

บางที ผมแค่อยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเมื่อตอนนั้น

เด็กเข้าใหม่… ผมก็คิดถึงตอนนั้น
เจอห้องที่เดินผ่านทุกเมื่อเชื่อวัน ก็คิดถึงเมื่อตอนนั้น
ทำอะไร ก็ทับซ้อนกับความทรงจำที่ผ่านมาตลอดเวลา

ไปทีเคปาร์ค ยืนบนรถไฟฟ้า นั่งเรือ ร้านปรินท์โปสเตอร์ข้างพันทิพย์ ชั้น17 ล็อกเกอร์ ห้องตัดหิน โรงร้อน โรงเย็น ริเวอร์ไซด์ รถไฟฟ้าใต้ดิน รถไฟฟ้าบนดิน ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิตต์ ร้านในย่านมเหศักดิ์ ท่าเรือ ประตูน้ำ โรงหนังมาบุญครอง โรงหนังในเซ็นทรัลเวิล์ด (ทั้งสองโรงเลย) เซ็นสาขาเซ็นทรัลเวิล์ด มาบุญครอง ชิดลม รถไฟฟ้าชิดลม ทางเดินจากรถไฟฟ้าเข้าทีเคปาร์ค

ความทรงจำ…ยังคงหลอกหลอนอยู่ทุกวัน

เหตุเพราะ เลือกที่จะไม่เปลี่ยนแปลงไป….


Every Quote That’s help Me in a hard time

10 พฤษภาคม, 2008

สิ่งที่คุณต้องทำคือการตัดสินใจด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะอย่างไร ผลลัพธ์จะทำให้คุณเสียใจสักแค่ไหน คุณก็จะไม่เสียใจในสิ่งที่คุณเลือก เพราะเป็นทางเลือกที่คุณเลือกเอง – พี่ก้อย

สิ่งที่คุณทำมันอาจจะเป็นสิ่งที่สูญเสีย ในโลกนี้มีสองอย่าง คือสูญหายกับสูญเสีย โดยสูญหายก็คือว่าคุณไม่มีความผูกพันกับมัน เช่นคุณทำงานหนึ่งบาทตกหล่นไป คุณก็ทำเงินสูญหายไป แต่ถ้าคุณทำแหวนหรืออะไรหายไป มันก็คือสูญหาย เพราะคุณมีความผูกพัน – พี่ก้อย

แกแค่ผูกพันหรือว่ารัก(ชอบ) – แตง

กาลเวลาจะพิสูจน์ทุกสิ่ง – แบงค์

คนเราแสวงหาความสุข ถ้าชอบเค้าแล้วมีความสุขก็ทำไปเถอะ ความสุขเป็นของเรา – แพร

มีแต่รักแท้ รักมั่นเท่านั้นล่ะ ที่จะไม่เปลี่ยนไป – ส้ม

รักของแกมันเหมือนกับว่าเป็นรักแรกของชีวิต และในขณะเดียวกันมันก็เป็นรักสุดท้ายในชีวิตแกด้วยนะ – แพร

คนเราทุกคนล้วนแต่มีปัญหา เราจะยอมเสียสิ่งดีๆ เพียงเพราะปัญหาเล็กน้อยแค่นั้นเหรอ – Annonymous in Enchanted

ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าคุณสามารถรักผมได้ – ไอคอล์ ประโยคย้อนกลับในแง่ของความหมาย


ป้องกัน: จดหมายปิดผนึก

4 พฤษภาคม, 2008

เรื่องนี้มีรหัสผ่านป้องกัน เพื่อจะดูเรื่องนี้คุณต้องใส่รหัสผ่านด้านล่าง:



ป้องกัน: timecapsule: วันที่7 ถึงปัจจุบัน (วันที่17)

3 พฤษภาคม, 2008

เรื่องนี้มีรหัสผ่านป้องกัน เพื่อจะดูเรื่องนี้คุณต้องใส่รหัสผ่านด้านล่าง:



ป้องกัน: timecapsule:วันที่ 4 – 5 – 6

22 เมษายน, 2008

เรื่องนี้มีรหัสผ่านป้องกัน เพื่อจะดูเรื่องนี้คุณต้องใส่รหัสผ่านด้านล่าง:



ป้องกัน: timecapsule2: สามวันแรก

19 เมษายน, 2008

เรื่องนี้มีรหัสผ่านป้องกัน เพื่อจะดูเรื่องนี้คุณต้องใส่รหัสผ่านด้านล่าง:



ป้องกัน: timecapsule

18 เมษายน, 2008

เรื่องนี้มีรหัสผ่านป้องกัน เพื่อจะดูเรื่องนี้คุณต้องใส่รหัสผ่านด้านล่าง:



ป้องกัน: จุดเริ่มต้น และ บทสุดท้าย…ของนิยายเรื่องนี้

12 เมษายน, 2008

เรื่องนี้มีรหัสผ่านป้องกัน เพื่อจะดูเรื่องนี้คุณต้องใส่รหัสผ่านด้านล่าง:



ชีวิตที่ปราศจากคุณ

10 เมษายน, 2008

วันนี้ไปคุยกับคุณเรื่องเก่า เพียงแต่แตกต่างจากเดิมตรงที่ว่าคราวก่อนเราเจอกันเพียงเสียง ผ่านทางสายโทรศัพท์ คราวนี้ได้เจอตัวกันจังๆ ผมคิดไปเองว่ามันอาจจะดีก็ได้

คุณบอกว่าคุณไม่ได้รังเกียจอะไรผม เพียงแต่คุณรู้ว่าผมไม่ใช่ ถ้าวันนึงคุณไปเจอคนที่ใช่กว่าสำหรับคุณ คุณก็จะหายไปจากผมโดยที่ไม่เหลืออะไรเอาไว้เลย

คุณรู้มั้ย ตราบใดที่คุณยังไม่เจอคนๆนั้น ผมอยากร้องขอให้คุณช่วยเก็บผมไว้ตรงนี้ ตรงที่ผมจะมีความสุขอยู่ได้ ให้ชีวิตผมหลังจากนี้ความสุขทั้งหมดจะถูกเวนคืนเมื่อคุณเจอใครคนนั้นก็ได้ แต่ก่อนหน้านั้น ผมอยากขอเก็บความสุขไว้ตรงนี้ ตรงที่ๆผมยังมีชีวิตอยู่ ที่ๆผมจะมีความสุขอยู่ในใจเสมอมาดังเช่นหนึ่งปีที่ผ่านมา

ขอบคุณนะ สำหรับคำมหัศจรรย์คำนั้น
ที่คุณมอบให้ผม และให้ผมนอนหลับฝันดีจนก่อนหน้านี้
แต่ยังไงเสีย ฝันก็ยังคงเป็นฝัน มันไม่สามารถเป็นจริงได้

ขอบคุณนะสำหรับตั๋วดูละครชีวิตที่แสนอบอุ่นหัวใจ
แต่น่าเสียดาย ละครยังไงก็ยังเป็นแค่การแสดง
ไม่มีวันที่จะเป็นจริง

ขอบคุณนะนายหญิง ที่เลี้ยงดูหมาหงอยด้วยอาหารที่ชื่อความห่วงใย และความอาดูร
แต่หมาหงอยคงโตเร็วเกินไป คุณเลยหาอาหารมาให้หมาหงอยไม่ทัน
คุณก็เลยเอาหมาหงอยไปปล่อยทิ้ง ในตอนที่มันรู้ตัวที่สุดว่าต้องการแค่อยู่เคียงข้างคุณ

สุดท้ายนี้ ผมไม่รู้จะลาคุณยังไงดีระหว่าง

ลาก่อน

กับ

ลาก่อนตลอดกาล

แต่…ผมขาดคุณไม่ได้ การจะให้ผมพูดคำนี้กับคุณนั้น ไม่มีทางเป็นได้จริง (ถึงพูดไปก็ทำไม่ได้อยู่ดี) หนึ่งปีที่ผ่านมาคุณได้ทำให้ชีวิตผมมีความสุข เหมือนกับได้ไปอยู่ท่ามกลางสีสันอันสดใสสวยงาม แต่ตอนนี้ คุณได้เตะผมออกมาอยู่ท่ามกลางความเป็นจริงของโลก ที่ๆผมจะต้องพบว่า ผมไม่มีคุณอยู่ข้างกาย และคำพูดมหัศจรรย์ที่คุณพูดในตอนนั้น เมื่อปีที่แล้ว ก็เป็นแค่คำลวงหลอกให้ผมอยู่ในแสงสว่างจอมปลอม


จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ มันมีค่า..ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตาในสักวัน

8 เมษายน, 2008

“ชั้นชอบคุณ… แต่ชั้นไม่สามารถรักคุณได้”

คำพูดนี้ทำให้ผมเคว้งถึงสองวัน คำพูดนี้เอ่ยออกมาจากปากของคุณหลังจากที่คุณโทรมาในยามดึกวันอาทิตย์… อีกสองวันจะครบรอบหนึ่งปีที่คุณเลื่อนขั้นผมขึ้นมาแท้ๆเลย

ชินชาเสียแล้วหรือ ผมไม่หลั่งน้ำตา และรู้สึกรู้สาอะไรกับคำพูดคุณเลยอย่างนั้นหรือ ไม่หรอก มันเหมือนกับว่าโดนตบหน้าแล้วยังชา ไร้ซึ่งความรู้สึกต่างหาก

วันจันทร์ ไปเดินงานหนังสือกับพี่ก้อย ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าเหม่อไปเรื่อยๆ ถามว่าเสียใจมั้ย ก็มีบ้าง แต่ไม่ถึงขนาดแสดงออกให้คนอื่นเห็นอย่างชัดเจน

วันนี้ เมื่อปีที่แล้ว 8เมษายน พศ2550 คุณได้บอกอะไรกับผมบางอย่าง… บางอย่างที่ไม่เคยมีใครบอกผม บางอย่างที่เปลี่ยนชีวิตผมมาตลอดหนึ่งปี ให้เป็นปีที่มีความสุข สิ่งที่ผมคิดตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาคือยังไงเสีย ผมก็ยังมีคุณ สิ่งที่เป็นความสุขยึดเหนี่ยวจิตใจผมเอาไว้ ไม่ว่าในสถานการณ์ใดๆ

364วันผ่านไป (ปีนี้มี 29 กภ เลยมี366วัน) อีกสองวันจะครบรอบหนึ่งปีแท้ๆ

8เมษายนปีที่แล้ว คุณบอกว่า

ฉันไม่รู้ว่าความรักคืออะไร และฉันไม่รู้ว่าฉันรักคุณหรือไม่ แต่ฉันชอบคุณมากก มากกว่าคนอื่นๆ มากกว่าใครๆ

ฉันไม่อยากให้ใช้คำว่าแฟน เพราะว่าเห็นคนใช้ๆ แล้วก็เลิก มันคงไม่ดีที่จะคบกันเพียงไม่นานแล้วก็ลาจาก

ที่จริงสำหรับผม สถานะความรู้สึกของเราสองคน
คงเกินคำว่ารัก ของคนหลายๆคู่
คงเกินคำว่าแฟน ของคนหลายๆคู่

คุณทำให้ผมรู้จักปรับตัว เป็นผู้ใหญ่ขึ้น รับรู้และตอบสนองต่อจิตใจคนอื่น ไม่ใช่เห็นแก่ตัวเองอีกต่อไป

แต่วันนี้ 8เมษายน2551

พอคิดถึงปีที่แล้ว… น้ำตามันก็ไหลโดยไม่รู้ว่าทำไม มันไหลไม่หยุดเลย ทั้งที่ตอนฟ้า ผมไม่ร้องไห้แม้แต่นิดเดียว หนึ่งปีที่ผ่านมา น้ำตาไม่ได้ไหลเลย จนกระทั่งเกิดเรื่องของคุณ มันรับรู้ แต่ไม่ยอมรับความจริงนี้

ผมเคยบอกว่าแล้วคุณคือความฝันสำหรับผม ตอนนี้ เหมือนกับคุณ ผู้ที่กล่อมผมนอนด้วยความอ่อนโยน ได้เตะผมตกจากเตียง และตบหน้าปลุกผมให้ตื่นมาสู่ความจริงว่าโลกนี้ไม่มีที่สำหรับผม

ผมไม่ต้องการคนสวยเลิศเลอเพอรเฟกต์ที่รักผม และทำตามใจทุกอย่าง

แต่ที่ผมต้องการ คือ

คุณ คุณเพียงคนเดียวเท่านั้น

สิ่งสุดท้ายอยากจะบอกว่า

ศิลปะไม่ช่วยอะไรเลย ทั้งวาดรูป ทั้งดนตรี ผมสลัดภาพคุณออกไปไม่ได้