Archive for มกราคม 2008

ตื่นแปดโมงเรียนแปดครึ่ง เจริญสุด แต่รู้อะไรมั้ย? วันนี้เดินทางได้เพอร์เฟกต์มาก (พลาดตรงมอไซค์) ก็ออกปุ๊บสองแถวปั๊บ รถไฟฟ้าปั๊บมาทันที ต่อที่สยาม ว้าววว ต่อเนื่องไหลลื่น กูนึกว่าไปถึงสยามก็คงราวๆ 8.45 ไปถึงอโศกก็ 9.00 ซะละ ที่ไหนได้ ไปถึงอโศกตั้งแต่ 8.45

แต่รอมอไซค์ชาติเศษเพราะฝนตกก่อนกูจะออกจากรถไฟฟ้าใต้ดินสองวิ -*- ก่อนหน้านั้นมันก็ตกแหละ แล้วก็เบาลง อยู่ๆก็หนักอีกรอบ ชิททททท

ฝนตกเหมือนล้อรถ เบาสลับหนัก แต่พอกูออกมาเนี่ย หนัก แสรดดดดดดดดดดดดดดด เหี้ยได้อีกนะ งานนี้ไม่เป็นอะไรนอกจากปวดกบาลเลยกรูววววว

รอรถ นานมากกกกกกกกก แถมไอ้คนก่อนหน้ากูก็ไม่หลบฝนเล้ย ยืนตรงที่น้ำหยด ไม่รู้สึกแหมะๆบนหัวหรือไงฟระ เหียก พอแม่งเดิน กูไม่เดิน รอแม่งเดินไปสองคิวค่อยเดินตามเพราะว่าน้ำมันหยด ไอ้ข้างหลังกูก็มองแบบว่า เหียกนี่ไม่ยอมเดิน (เรื่องไรไปยืนตรงที่น้ำหยดล่ะสลัดผัก)

อยากบอกเหลือเกินว่าสุดท้ายมาถึงมหาลัยก็ล่อไป 9.05 ซะแล้ว T__T

มาถึงตึกคณะ เสียงเหมือนที่ปั่นไฟจะระเบิด เหวอวววว เกิดอะไรขึ้นวะ อ๊ะ ไฟแม่งปิดเกือบหมด เปิดเป็นบางดวงใต้ตึก ทำไมไม่เปิดให้หมดๆวะ มืดจะตายชัก

ขึ้นไปข้างบนไม่มีไฟซักกะดวง

เรียนกันแม่งมืดๆงั้นแหละ ไฟดับ มิน่าล่ะลิฟท์ทำงานได้ เปิดเครื่องปั่นไฟไว้นี่เอง เหียกเอ้ย นั่งๆเรียน ก็ไฟติดๆดับๆ

“กูบอกมึงแล้ว” เป็น Quote สุดฮิตของไอ้บอยในคาบนี้ กูเล่นบ้างเดะ แต่กูบอกแล้วจริงๆนะ ว่าเฮไลด์มันไม่เรืองแสง เหียก ทำเป็นพูดว่ากูกวนตีน ก็กูบอกแล้วจริงๆว่าอย่าเชื่อไอ้เหียกบอย ไอ้นั่นมันขามั่ว

ลงไปแดร๊กข้าว แล้วก็กลับขึ้นมาร่วมวงกับไอ้แบงค์ทำแล็บ (แต่อาจารย์มาช้าจังวะ วันนี้อาจารย์วรณิชก็ไม่เรียน ว่างตั้งแต่10.30-13.30)  ก็อาจารย์เส ทำแล็บเสร็จราวๆเกือบๆเที่ยง โดนใช้งานเก็บหนังสืออีก แล้วก็ลงไปกินข้าว ทุกอย่างเสร็จซักเที่ยงสิบมั้ง ขึ้นมาเจอไอ้แตง เอากรรไกรไปตัดงาน ส่งๆๆๆ แล้วก็ลงมานอนๆกล้องๆอยู่หน้าห้องแล็บ

แล็บ… สุดท้ายกูทำทุกชิ้น ทุกกลุ่ม…กลายเป็นแล็ปบอยไปซะงั้น กลุ่มไหนๆก็ให้กูทำ เยี่ยม!!

กลับบ้าน? อยากกลับอยู่หรอก ต้องขึ้นไปทำความสะอาด

อิเหียกจูนไม่อยู่ กลายเป็นคนถือกุญแจซะงั้น ทำความสะอาดไปก็บ่นไปเรื่อยๆทั้งห้องทุกคน จะบ่นทำไม? แค่ทำความสะอาด ไม่ได้ให้ไปฆ่าปลามาปรุงอาหารซักกะหน่อย เหียกเอ๊ยยยย (หรือกูทำความสะอาดบ่อยจนชินวะ?)

ทำเสร็จก็เหนื่อยเหียกๆ ใครบอกว่ากูแค่กวาดพื้นไม่เหนื่อย จะให้แม่งทำแทน เหงื่อได้ไหลแบบที่ไม่ได้ไหลมาเป็นปีๆเลยแฮะ ยังดีหลังๆหญิงมันเห็นกูกวาดรวมได้เยอะมาก มันก็มากวาดรวบให้ต่อ ไม่งั้นกูตายแน่~~~~~~~~~

ทำเสร็จก็ชิ่งไปเรียนแกะแวกซ์ต่อ ออกจากที่นั่นห้าโมงนิดๆ ไปถึงหกโมงห้านาที เลทนิดหน่อย

แต่แกะวันนี้เหมือนทุกวันเลย น่าเบื่อ แต่ตอนจะเลิกไม่อยากกลับ กำลังมันส์ส์ส์
แบบว่า แกะเน่าจนต้องแกะใหม่แล้ว แตกไปสิบกว่าหน

แถมเลิกซะดึก กลับบ้านอย่างลำบาก ต้องออกประตูหลัง ที่เป็นทางรถออก แถมเจออาจารย์ในคราบเสื้อกันลม … ถ้าอาจารย์ใส่เสื้อวินด้วย จะจำไม่ได้จริงๆ

ก็ตอนออกเห็นมอไซค์จอดคุย ก็นึกว่าวินมอไซค์ (ไอ้แบบนี้เจอบ่อย) แต่เรียกกูว่าแบงค์ ก็เลยเอะใจว่าจะเป็นอาจารย์รึเปล่าหว่า -*-

Advertisements

เช้า นั่งลงโน้ตบุคเอ้ตั้งแต่แปดโมงกว่า สุดท้ายก็ไปมหาลัยสายอะคร้าบ ส่งเครื่องคืนให้เจ้าตัวแล้วก็ไปนั่ง(หลับ) ไม่ได้เรียนหรอก ฮ่าๆๆ
เสร็จก็เลิก ลงมานั่งข้างล่างรอว่าเมื่อใหร่จะไปกรมสุขภาพจิต ไหนบอกว่าจะไม่ไปไงวะ งงดีแฮะ เอาวะไปก็ไป กินข้าวโรงเย็นเสร็จก็เดินทางโลด
ไปกรมสุขภาพจิต เบียดเสียดกันไป ท่านั่งอึดอัดมากมาย จะตายห่าอยู่แล้ว แถมคุยกันอยู่ๆเบลก็ถามว่า “พี่บัณฑิตคนไหนแฟนแบงค์อะ” …เอ่อ ไอ้ที่ไม่เป็นพี่บัณฑิตที่น่าสงสัยก็มีตั้งเยอะ ไม่ถามเนอะ (ดีแล้วล่ะ)
ก็ไปกรมสุขภาพจิต แม่งเห็นพวกกูไม่มีหนังสือ ไล่ออกจากห้องซะงั้น ว่าแต่สุดท้ายไอ้ตัวผู้ก็ทำได้แค่เฝ้ากระเป๋านี่หว่า เหียก

สุดท้ายก็ให้ไปมหาลัย เขียนจดหมายมายัง ผอ. กรม แล้วที่เหลือจะเดินเรื่องให้เอง …..เหียกกกกกกกกกก มหาลัยก็บอกให้กูถามมาว่ามีใครว่างบ้างจะได้เขียนจดหมายเดินเรื่องให้ (โยนกันไปโยนกันมา)

จะกลับแล้ว กูบอกให้ไปศรีธัญญา สุดท้ายก็เลยไปกันแบบจำใจ

ว่าแต่คุยกับพนักงานต้อนรับก็รู้เรื่อง จบ ไม่ต้องโยนเรื่องไปๆมาๆแบบกรมห่าก่อนหน้านี้ (ใช้วิธีเดียวกันเด๊ะ เขียนจากมหาลัยมายังผอ แล้วที่เหลือจะเรียบร้อยเอง)  สรุปว่ามาศรีธัญญาแต่แรกก็จบละ

แล้วก็กลับ ให้ตายเถอะ นนทบุรีไปบางซื่อร่วมๆครึ่งชั่วโมง ไหนนัดทำความสะอาดตอนสามครึ่ง นี่สี่โมงแล้ว นั่งจากใต้ดินบางซื่อกลับมาเพชรบุรี+เดินเข้ามา สี่โมงห้าสิบ

ชิบหายยยยยยยยยย

ก่อนเข้าซื้อน้ำกาแฟ โกโก้กันหลังมอ ซื้อๆอยู่คนขายก็บอกพนักงานที่เพิ่งกลับมาว่า “มีความดีให้ทำ คุณลุงที่นั่งอยู่ตรงนั้นโดนหลอกให้นั่งรถมาผิด ไปเดินขอบริจาคชาวบ้านในซอยมาให้ได้240 ขาดเท่าใหร่มาเอาที่พี่”

เย้ดดดดดด อยากบอกตัวเองเหลือเกินว่า “น้ำใจอะมีมั้ย”

แล้วก็เข้าม. อ้าวเหียกไม่มีทำความสะอาดเรอะ เหี้ยยยยย

แล้วก็ไปดูเด็กซ้อมแสตนด์ แล้วก็โดนดาว+เดียร์ เรียกให้ช่วยกันระลึกว่าปีที่แล้วสแตนด์ใช้ท่าอะไรบ้าง

หกโมงครึ่ง จะกลับบ้านอ้ะ เด็กกลับกันแล้ว

ไอ้เหียกบอยไม่ยอมกลับซะที สุดท้ายก็ล่อไปทุ่มนึง (ขึ้นไปเก็บอูโน่ระหว่างรอแม่ง ตอนกำลังจะลงเจอเหมยลี่กับหยก จะตกใจอะไรนักหนากับชั้น17ที่ปิดไฟมืดๆและมีกูยืนอยู่หน้าลิฟท์?)

กลับบ้าน

ลงรถไฟฟ้า

มีคนเอากล่องอาหารจากเซเว่นอีเลฟเว่นมาวางให้คนตาบอดนั่งเป่าแคนอยู่ตรงเชิงสะพานรถไฟฟ้า

…..(แล้วเค้าจะรู้มั้ยว่ามึงวางกล่องข้าวให้เค้า ในเมื่อเค้าตาบอด)  มีอีป้าคนนึงนั่งโทรศัพท์อยู่ กูดูท่าทีแล้วคงไม่บอกแน่ เลยเข้าไปบอกลุง

“ลุงครับ…”
“ลุงครับ..”
“ครับ”
“เมื่อกี๊มีคนเอาข้าวกล่องซื้อจากเซเว่นมาให้ลุงอะครับ วางอยู่ตรงนี้ครับ”
ควานมือรอบๆตัว
“ตรงนี้ครับ”พูดเสร็จก็หยิบมือลุงมาเจอที่กล่อง
“เป็นอะไรอะครับ”
“ผัดกระเพราะครับ (ลืมบอกไปว่าผัดกระเพราซีฟู้ด)”
“ลุงครับ มันมีช้อนอยู่ข้างบนกล่อง ข้างในแบ่งเป็นซ้ายขวา ข้างนึงเป็นข้าว อีกข้างนึงเป็นกับนะครับ กล่องพลาสติกนะครับ” ต้องพูดให้ละเอียดที่สุดเพราะว่าแกตาบอด
“ครับ เดี๋ยวผมจะเอากลับไปกินที่บ้าน”
“ผมเอาช้อนใส่ไว้ข้างในนะครับ ด้านที่เป็นข้าวนะครับ”
“ครับ ครับ”

วันนี้ผมได้ทำความดี แต่ก็แค่บอกเท่านั้นเอง ไม่ได้ทำให้ลุงมีเงินซื้อข้าวมากขึ้นแม้แต่น้ย ผมเอาชนะได้ แต่ก็แค่ความละอายที่จะทำความดีก็เท่านั้นเอง

ปล.ป้าโทรศัพท์อยู่ ได้ยินประมาณว่า “มีคนซื้อข้างกล่องให้คนเป่าแคนตาบอด” แต่จำไม่ได้ว่าบอกเรื่องที่กูบอกลุงแกว่ามีคนมาวางให้ด้วยรึเปล่า

เอาเถอะ… ความดี ทำได้ ไม่ต้องอวด

ทำไมถึงต้องเขียนบล็อก ทำไมต้องเขียนได ทำไมต้องเขียนอะไรด้วย?

นั่นสินะ ทำไมล่ะ
คงเป็นเพราะว่าทุกวันนั้นไม่แตกต่างกัน มีเพียงเศษเสี้ยวของกาลเวลาที่แปรผันไปตามตัวแปร …ดังนั้น นั่นอาจจะเป็นสาเหตุที่ผมอยากทำให้ทุกๆวันแตกต่างกัน ด้วยการบันทึกบางอย่างในความทรงจำเอาไว้ก็ได้

ตื่นเช้ามาของวันจันทร์ (เมื่อวานหมาดๆ) เฮ้อ…. เมื่อคืนก่อนอาบน้ำวางมือถือไว้ไหนวะ? จำได้ว่าตอนอาบน้ำมือถือมันไม่อยู่แล้วนี่หว่า….เหี้ยเอ๊ย ไปลืมไว้ไหนวะ

โทรเข้าก็ไม่ติด ยังไงก็ไม่ติด เหียกกกก หายไปไหนฟระ นึกไม่ออกวุ้ย

อาบน้ำ จะออกจากบ้าน…หามือถือยังไม่เจอนี่หว่า หาต่อ….

หาทั่วบ้าน ทุกมุม หาไม่เจอ สุดท้าย ไปลองคุ้ยกางเกงที่ซักผ้าอยู่

ชิททททททททททททททททท แม่งอยู่ในนี้ ฟ๊าคคคยูวววววววพังมั้ยเนี่ย แสรด

ไปมหาลัย ก็โดนรุมคำถามเหลือเกิน ตัดต่อไงดี ใช้โปรแกรมอะไรดี ไรท์มาให้หน่อยได้มั้ย ไม่รู้ววววโว้ยยยยย ไรท์ไฟนอลคัทแล้วใช้เป็นมั้ยล่ะ พรีเมียร์โปร ไรท์ให้แล้วเป็นมั้ย?????? แสรดดดด ถามว่าต้องการระดับไหนก็ไม่ตอบ ห้องสมุดมันไม่ได้มีทุกเล่มให้คุณอ่านนะคร้าบบบบบบ

ไอ้วินโดว์มูฟวี่เมคเกอร์พัง ปัญหาประจำก็มีมาถามตรูอีก แม่ง ทีเรื่องคอมพังอะ ถามกูทุกอย่าง ไอ้เรื่องปกติน่ะ ไม่เคยสนใจกูด้วยซ้ำ

กูมีค่าแค่นั้น?

เอ้ก็เอาโน้ตบุคมาให้แก้ ลง Office2007 ใหม่อีก กูก็ดันไม่ได้เอาแผ่นมาซะอีก ให้ตายสิฟระ แบกโน้ตบุคกลับซะอีก

ไปนั่งข้างล่างเขียนบ้าบอเกี่ยวกับโครงการ SWU ให้ตายเถ๊อะะะะ ทำไมสุดท้ายกูเป็นคนเขียนอีกวะเนี่ย

แล้วก็ไปหาพี่ก้อย โดนใช้งานให้ไปตกแต่งภาพรับปริญญา ให้ตายสิ ตั้งแต่ถ่ายรูปละนะ …. ถ้ารับถ่ายรูป+แต่งภาพรับปริญญาเนี่ย คงได้ซักสองสามพัน นี่โดนใช้ฟรีทีละเสต็ปเว้ยเฮ้ย = =”

กลับบ้าน แจ้นไปเรียนแกะแวกซ์ มือถือยังเปิดไม่ติดอาการหนักกว่าเดิมจอ LCD ไม่ติดเลยคราวนี้ (คราวก่อนเปิดไม่ติดก็จริง แต่มีแสงแบ็กไลท์ติด)

กลับมาบ้าน ยังไม่ติดอยู่ดี เครื่องพังแล้วแหงแก๋ เริ่มทำใจสูญเสีย เบอร์+ปฏิทิน+เมสเซจ ได้แล้ว โน้ตบุคเอ้แม่งงอแง เปิดยาก อืด ช้า วิสต้าแม่งขยะจริงๆ
ปล. เครื่องเอ้ อ่านแผ่น Office 2007 ไม่ได้อีก ปวดหัวชิบ แถมพอไรท์แผ่นใหม่มา ก็ดันอ่านไม่ออกอยู่ดีเหมือนกัน เลือกอ่านแผ่นราคาแพงนี่หว่าเหี้ย ถูกๆอ่านไม่ได้สินะ


มกราคม 2008
อา พฤ
« ธ.ค.   เม.ย. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.