29มค51 ไปศรีธัญญา+น้ำใจอะมีมั้ย

Posted on: 31 มกราคม, 2008

เช้า นั่งลงโน้ตบุคเอ้ตั้งแต่แปดโมงกว่า สุดท้ายก็ไปมหาลัยสายอะคร้าบ ส่งเครื่องคืนให้เจ้าตัวแล้วก็ไปนั่ง(หลับ) ไม่ได้เรียนหรอก ฮ่าๆๆ
เสร็จก็เลิก ลงมานั่งข้างล่างรอว่าเมื่อใหร่จะไปกรมสุขภาพจิต ไหนบอกว่าจะไม่ไปไงวะ งงดีแฮะ เอาวะไปก็ไป กินข้าวโรงเย็นเสร็จก็เดินทางโลด
ไปกรมสุขภาพจิต เบียดเสียดกันไป ท่านั่งอึดอัดมากมาย จะตายห่าอยู่แล้ว แถมคุยกันอยู่ๆเบลก็ถามว่า “พี่บัณฑิตคนไหนแฟนแบงค์อะ” …เอ่อ ไอ้ที่ไม่เป็นพี่บัณฑิตที่น่าสงสัยก็มีตั้งเยอะ ไม่ถามเนอะ (ดีแล้วล่ะ)
ก็ไปกรมสุขภาพจิต แม่งเห็นพวกกูไม่มีหนังสือ ไล่ออกจากห้องซะงั้น ว่าแต่สุดท้ายไอ้ตัวผู้ก็ทำได้แค่เฝ้ากระเป๋านี่หว่า เหียก

สุดท้ายก็ให้ไปมหาลัย เขียนจดหมายมายัง ผอ. กรม แล้วที่เหลือจะเดินเรื่องให้เอง …..เหียกกกกกกกกกก มหาลัยก็บอกให้กูถามมาว่ามีใครว่างบ้างจะได้เขียนจดหมายเดินเรื่องให้ (โยนกันไปโยนกันมา)

จะกลับแล้ว กูบอกให้ไปศรีธัญญา สุดท้ายก็เลยไปกันแบบจำใจ

ว่าแต่คุยกับพนักงานต้อนรับก็รู้เรื่อง จบ ไม่ต้องโยนเรื่องไปๆมาๆแบบกรมห่าก่อนหน้านี้ (ใช้วิธีเดียวกันเด๊ะ เขียนจากมหาลัยมายังผอ แล้วที่เหลือจะเรียบร้อยเอง)  สรุปว่ามาศรีธัญญาแต่แรกก็จบละ

แล้วก็กลับ ให้ตายเถอะ นนทบุรีไปบางซื่อร่วมๆครึ่งชั่วโมง ไหนนัดทำความสะอาดตอนสามครึ่ง นี่สี่โมงแล้ว นั่งจากใต้ดินบางซื่อกลับมาเพชรบุรี+เดินเข้ามา สี่โมงห้าสิบ

ชิบหายยยยยยยยยย

ก่อนเข้าซื้อน้ำกาแฟ โกโก้กันหลังมอ ซื้อๆอยู่คนขายก็บอกพนักงานที่เพิ่งกลับมาว่า “มีความดีให้ทำ คุณลุงที่นั่งอยู่ตรงนั้นโดนหลอกให้นั่งรถมาผิด ไปเดินขอบริจาคชาวบ้านในซอยมาให้ได้240 ขาดเท่าใหร่มาเอาที่พี่”

เย้ดดดดดด อยากบอกตัวเองเหลือเกินว่า “น้ำใจอะมีมั้ย”

แล้วก็เข้าม. อ้าวเหียกไม่มีทำความสะอาดเรอะ เหี้ยยยยย

แล้วก็ไปดูเด็กซ้อมแสตนด์ แล้วก็โดนดาว+เดียร์ เรียกให้ช่วยกันระลึกว่าปีที่แล้วสแตนด์ใช้ท่าอะไรบ้าง

หกโมงครึ่ง จะกลับบ้านอ้ะ เด็กกลับกันแล้ว

ไอ้เหียกบอยไม่ยอมกลับซะที สุดท้ายก็ล่อไปทุ่มนึง (ขึ้นไปเก็บอูโน่ระหว่างรอแม่ง ตอนกำลังจะลงเจอเหมยลี่กับหยก จะตกใจอะไรนักหนากับชั้น17ที่ปิดไฟมืดๆและมีกูยืนอยู่หน้าลิฟท์?)

กลับบ้าน

ลงรถไฟฟ้า

มีคนเอากล่องอาหารจากเซเว่นอีเลฟเว่นมาวางให้คนตาบอดนั่งเป่าแคนอยู่ตรงเชิงสะพานรถไฟฟ้า

…..(แล้วเค้าจะรู้มั้ยว่ามึงวางกล่องข้าวให้เค้า ในเมื่อเค้าตาบอด)  มีอีป้าคนนึงนั่งโทรศัพท์อยู่ กูดูท่าทีแล้วคงไม่บอกแน่ เลยเข้าไปบอกลุง

“ลุงครับ…”
“ลุงครับ..”
“ครับ”
“เมื่อกี๊มีคนเอาข้าวกล่องซื้อจากเซเว่นมาให้ลุงอะครับ วางอยู่ตรงนี้ครับ”
ควานมือรอบๆตัว
“ตรงนี้ครับ”พูดเสร็จก็หยิบมือลุงมาเจอที่กล่อง
“เป็นอะไรอะครับ”
“ผัดกระเพราะครับ (ลืมบอกไปว่าผัดกระเพราซีฟู้ด)”
“ลุงครับ มันมีช้อนอยู่ข้างบนกล่อง ข้างในแบ่งเป็นซ้ายขวา ข้างนึงเป็นข้าว อีกข้างนึงเป็นกับนะครับ กล่องพลาสติกนะครับ” ต้องพูดให้ละเอียดที่สุดเพราะว่าแกตาบอด
“ครับ เดี๋ยวผมจะเอากลับไปกินที่บ้าน”
“ผมเอาช้อนใส่ไว้ข้างในนะครับ ด้านที่เป็นข้าวนะครับ”
“ครับ ครับ”

วันนี้ผมได้ทำความดี แต่ก็แค่บอกเท่านั้นเอง ไม่ได้ทำให้ลุงมีเงินซื้อข้าวมากขึ้นแม้แต่น้ย ผมเอาชนะได้ แต่ก็แค่ความละอายที่จะทำความดีก็เท่านั้นเอง

ปล.ป้าโทรศัพท์อยู่ ได้ยินประมาณว่า “มีคนซื้อข้างกล่องให้คนเป่าแคนตาบอด” แต่จำไม่ได้ว่าบอกเรื่องที่กูบอกลุงแกว่ามีคนมาวางให้ด้วยรึเปล่า

เอาเถอะ… ความดี ทำได้ ไม่ต้องอวด

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

มกราคม 2008
อา พฤ
« ธ.ค.   เม.ย. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

%d bloggers like this: