Archive for ธันวาคม 20th, 2009

blog นี้เขียนด้วย WPToGo หากมีการสะกดผิด ตัวดำ ฯลฯ ข้าพเจ้าสัญญาว่าจะกลับไปแก้เมื่อถึงบ้านจ้ะ

ผมนั้นเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นมากไม่ได้ มักจะไม่รู้จุดพอดี แล้วก็เล่นกันจนเกินเลยโดยที่ไม่รู้ตัว ผมจึงกลัวกับการเป็นมิตรกับใครๆ การออกมาจากจุดที่คนอื่นอยู่น่าจะเป็นความคิดที่ดีที่สุด

ความสัมพันธ์นอกอินเทอร์เน็ทก็เช่นกัน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมจะเขียนตรงนี้

สาเหตุที่ผมมาเขียนตรงนี้ก็คือผมเชื่อว่าหลายคน follow ผมกับ @jaaja และผมแอบเดาเอาเองว่าตอนนี้มีคนคิดว่า ‘ไอ้คู่นี้มันไปเป็นอะไรกันตอนไหนแน่’ ไปแล้วแหง

ผมเคยประกาศเรื่องนี้แล้ว(กลับไปจะเอาลิงค์มาแปะจ้ะ) แปะตรงนี้จ้ะ

ผมเชื่อว่าหากทิ้งคนเอาไว้คนเดียว สุดท้ายคนนั้นก็คิดได้เท่ากับที่คนๆนึงคิดได้

แต่ถ้าเอาคนสองคนมาไว้ด้วยกัน มันจะมีความช่วยเหลือระหว่างกัน (ลองนึกถึงตอนที่คุณอยู่กับเด็กสิบขวบช่วยกันคิด จะมีความคิดของคุณ ความคิดของเด็ก และความคิดที่คุณคิดเผื่อเด็กด้วย) นั่นเป็นเหตุผลระหว่างโปรแกรมที่ผมกับ @jaaja ช่วยเหลือกัน (เยียวยาสภาพอกหัก)

ไม่ได้เป็นอะไรมากกว่านั้นแม้ในทวิตเตอร์จะเรียกกัน ที่รัก ที่ร๊ากก เพราะทั้งคู่ต่างก็ไม่อาจลืมเก่าได้ แม้จะเจ็บปวด… แต่ก็เป็นความเจ็บปวดที่เราเลือก
หวังเพียงว่าสักวันโปรแกรมความช่วยเหลือที่มีต่อกันนี้ จะทำให้คนที่ฟื้นตัวก่อนฉุดคนที่ยังล้มอยู่ลุกขึ้นมาได้

ผมกำลังเดินกลับบ้านที่สี่แยก แยกที่ผมพบเจอเธอคนนั้นครั้งแรก แล้วก็ทำให้ผมต้องวุ่นวายอย่างนี้ ไหนจะงานด่วน แก้ไขงานที่ดองมาเป็นเดือนๆเพราะไม่มีอารมณ์ศิลป์ ที่ผมใช้เป็นข้ออ้างตลอด อะไรนะ เอ้อ ใช่ จริงสิ… ผมควรจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีนะ…

มีเรื่องเล่ืาว่านักดนตรีที่อ้างว่าเจอซาตานเล่นกีตาร์อยู่ที่สี่แยก นักดนตรีผู้นั้นถามซาตานว่าเล่นอย่างไรจึงจะเก่งเช่นนั้นได้ ซาตานจึงได้ยื่นข้อเสนอทำพันธะกับการแลกเปลี่ยนให้เล่นกีตาร์ได้อย่างที่ไม่มีใครทำได้ โดยที่เขาจะต้องมอบวิญญาณให้ซาตานเมื่อตายไป

ความจริงการ์ตูนที่มีมารสาว ซาตาน หรืออะไรก็แล้วแต่มาให้พรสามข้อและกับดวงวิญญาณก็มีเยอะแยะไป ก็คงไม่พ้นเรื่องแต่งอีกน่ะแหละ

ผมเจอกับเธอที่สี่แยกนี้ และรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าชากับคำว่า ‘เราเลิกกันเถอะ’ ก็ที่สี่แยกนี้อีกนั่นแหละ

สี่แยกนี้เป็นที่ๆผมต้องเดินผ่านทุกวันในชีวิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่เช่นนั้นก็ต้องเดินเพิ่มขึ้นอีกเป็นสิบนาที เพียงเพื่อหลีกถนนเส้นนี้ ซึ่งผมไม่เห็นว่าเหตุใดจึงต้องลงทุนถึงขนาดนั้น

แต่แน่ล่ะ ช่วงแรกๆนะ ผมแค่เดินผ่านมา ภาพที่เจอเธอเป็นครั้งแรกก็ลอยขึ้นมา หลับตาก็ยังเห็นชัดเจนขนาดว่าโทรทัศน์ความละเอียดสูงราคาเรือนแสน ยังต้องอายเลยล่ะ

สองสัปดาห์แรก ผมต้องย้ายไปเดินอ้อมโลก แต่ก็ใช่ว่าหลังจากนั้นทำใจได้หรอกนะ ก็แค่เหนื่อยจนเดินไม่ไหวเพราะมันอ้อมไปไกลซะยิ่งกว่าไกลก็เท่านั้นเอง

วันนี้ผมกลับในเวลาที่ผิดแปลกไปจากปกติ ในคืนที่มืดมิดยิ่งกว่าคืนใดๆในรอบปี ผมฮัมเพลงที่ผมไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเพื่อเดินกลับบ้าน ตอนนี้อาการผมดีขึ้นเยอะแล้ว ขอแค่ไม่คิดก็ไม่เฮิร์ท ไม่เจ็บปวด ไม่รู้สึกอะไรแย่มากมาย

สาวน้อยหน้าตาอายุราวๆ 17 – 18 ปีกำลังเล่นกีตาร์เพลงที่ผมไม่รู้จัก ฟังเหมือนนำเพลงที่อุดมไปด้วยความทุกข์มาเล่นโดยที่ความสุขเต็มหัวใจ สีหน้าเธอบ่งบอกถึงความสุขสดใสของโลกนี้ที่มีอย่างไม่สิ้นสุด ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผมเข้าใจถูกหรือเปล่า ผมอาจจะคิดไปเองทั้งหมดก็ได้

เธอเล่นจบลง ผมเห็นหมวกที่วางไว้ให้สำหรับวณิพกเช่นเธอค่อนข้างว่างเปล่า มีธนบัตรใบละยี่สิบบาทกับเศษเหรียญอยู่ไม่เท่าใหร่

ผมเปิดกระเป๋าดู พบว่ามีเงินอยู่ราวๆสี่ร้อยบาท จึงหยิบธนบัตรสีแดงบรรจงลงใส่ลงในหมวกของเธอเนื่องจากกลัวว่ามันจะปลิวหลุดไป

เธอตอบผมเบาจนแทบไม่ได้ยินหากไม่เงี่ยหูฟังว่า ‘สามารถขอได้นะคะ’

‘ขอโทษนะครับ’ ใจผมคิดไปถึงอย่างอื่นที่ขอได้ ตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออกนอกจากขอให้เธอกลับมา จึงมีปฏิกริยากับคำว่า ‘ขอ’ เวลาใครพูดคำนี้เหลือเกิน

‘หมายถึงเพลงน่ะค่ะ ขอได้นะคะ ถ้าฉันเล่นได้ก็จะเล่นให้ค่ะ’

‘ผมไม่รู้เหมือนกันว่าจะขออะไรครับ ผมฟังเพลงฝรั่งฟังก็จริงแต่ก็ฟังไม่ออก สนแค่ทำนองเท่านั้น อย่างเพลงที่คุณเล่นเมื่อกี้ผมก็รู้ว่ามันเพราะดี แต่มันคือเพลงอะไรหรือแนวไหนผมก็ยังไม่ทราบเลย’ ผมบอกเธอตามตรงว่าผมชอบฟังเพลง แต่ไม่รู้จักซักเพลงเลย ก็มันจริงนี่หน่า เธอจะเล่นอะไร พวกหูหินประตูดินอย่างผมก็คงคิดว่ามันเพราะไปหมด หากเมโลดี้ไม่ผิดคีย์หรือหลุดโทนไปซะก่อน

‘งั้นเพลงนี้คงเหมาะกับคุณค่ะ’ เธอกล่าวพร้อมเริ่มเล่น

เธอเล่นเพลงประกอบหนังเรื่องหนึ่ง เพลงนี้ผมรู้จักเพราะว่าในเนื้อเรื่องเป็นภาษาของเอลฟ์ชั้นสูงผสมกับภาษาอังกฤษ ผมเองก็ฟังไม่ค่อยออกหรอก เล่นมีภาษาที่ไม่รู้จักกับภาษาอังกฤษเนี่ย ฟังไม่ออกคูณสองแท้ๆ

แต่น้ำตาผมเริ่มไหล…. อะไรบางอย่างกำลังทำให้ผมรู้สึก…

ภาพผมกับเธอเริ่มไหลย้อนมา เหมือนมีใครไปกดสวิทซ์รีเพลย์เข้า

ผมหยุดมันไม่ได้
ช่วยผมที
ช่วยผมด้วย

ป้ายกำกับ:

ธันวาคม 2009
อา พฤ
« พ.ย.   ม.ค. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter