Archive for กุมภาพันธ์ 2010

ขอเกริ่นก่อนขอการสนับสนุนว่าผมจะทำอะไรนะครับ

ผมจะไปอยู่ที่ USA ในช่วง 13 มีนาคม – 4 สิงหาคม 2010 นี้ที่รัฐ Florida ในโครงการ Work & Travel ครับ (จุดประสงค์ผมคือ Work&work จะ travel น้อยๆ) โดยที่ในระหว่างนี้จะมีการจัดงาน Google I/O ขึ้นที่ Moscone West, San Francisco โดยงาน Google i/o นี้จะเป็นงานสำหรับ Developers ธีมก็จะเป็นพวกเว็บ และแพลตฟอร์มที่เกี่ยวข้องเช่น Android, Google Chrome, Google APIs, Google Web Toolkit, App Engine และอื่นๆเท่าที่จะเป็นไปได้

ตอนนี้สำรวจวิธีเดินทางแล้ว จาก Florida >> Sanfrancisco พบว่าจากกูเกิลแมพ ถ้าขับรถไปเองใช้เวลาราวๆ 41 ชั่วโมง (แน่นอนว่าไม่ขับแน่ แถมไม่มีรถส่วนตัวด้วย) เลยเหลือแค่เดินทางด้วย รถไฟ/รถบัส และเครื่องบิน

สำหรับเครื่องบิน ผมหาเจอแต่ Southwest Airlines (สงสัยต้องหาข้อมูลเพิ่มมากกว่านี้) ซึ่งสายการบินนี้จะไม่มีการบินจาก Panama City ไปยัง Sanfran จนกระทั่ง 23พค (อะไรกันนี่!) เรื่องแรกที่ขอความช่วยเหลือคือใครรู้เรื่องการเดินทางภายในประเทศสหรัฐอเมริกา โปรดติดต่อผมด้วยคร้าบ ผมต้องการคำแนะนำเป็นอย่างมาก

เรื่องที่สองคือเรื่องเงิน เอ้อ ไม่ได้มาขอยืมครับ รบกวนอ่านต่อก่อนนะฮะ

คือค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นคือ ค่าตั๋วในสิทธิ์ Academia ($100) และค่าโรงแรมที่พัก (ยังเช็คอยู่) + เงินที่ควรจะได้ (ถ้าผมทำงานสัปดาห์ละ 40 ชั่วโมงไม่รวม 2nd jobs ที่ยังไม่แน่นอน ชั่วโมงละ $9 ผมจะสูญเสียเงินที่ควรจะได้เฉยๆ $360) เรื่องเงินนี่ผมตีทั้งสัปดาห์ก่อนนะครับ เพราะไม่รู้ว่าจะอู้ไปกี่วัน แม้งานกูเกิลจะมีสองวันก็ตาม (ไม่รู้เดินทางนานแค่ไหน)

ทีนี้ผมไม่ได้จะมาขอยืมเงินฮะ ที่ผมต้องการคือ ตอนนี้ผมจะจัดการเรื่องรับฝากซื้อของใน USA โดยเฉพาะบรรดาของ release ใหม่ เช่น ipad , iphone genใหม่ (ที่น่าจะออกช่วงมิถุนา หลังงาน) หรือจะเป็นของเก่าเช่น BB(สารพัดเวอร์ชัน) หรือสินค้าอื่นๆที่ท่านคิดว่าถูกกว่าซื้อจากในไทย

กรุณาใช้บริการเถอะคร้าบบบ ตอนนี้ต้องการเงินเพื่อสนับสนุนการเดินทางไป Google I/O ไม่ต่ำกว่า $460 แล้วววววฮะ

งาน Google I/O 2008
ของที่กูเกิลแจกในงาน Google I/O2009

เอ้อ ติดต่อได้ช่องทางตามนี้ครับ

email/gtalk : bankkung@gmail.com
twitter : @bankkung (แจ้งว่าจะฝากสั่งของได้เลยครับ)
blog : bankkung.wordpress.com

Advertisements

image

image

image

บล็อกรายงานสดครัฟฟฟฟ

เดินๆดูก้นสาวๆอยู่ที่เซ็นทรัลเวิลด์ครับ แล้วทันใดนั้นก็รู้สึกราวถูกปลดจากพันธนาการ!!! ใช่แล้วครัฟ รองเท้าขาดดด

พูดยังกับห้างนี้จะมีของถูกขาย พยายามซ่อมไปสองหน แล้วก็หลุดเหมือนเดิมอยู่ดี เลยลากเท้าเหมือนคนขากะเผลกไปเซเว่นสาขาโรงพยาบาลตำรวจ (และพบว่าถือแล้วเดินเท้าเปล่าทำให้ชีวิตมีสุขกว่า)

เนื่องจากเป็นเซเว่นสาขาโรงพยาบาลหรือเปล่าไม่ทราบ จึงมีรองเท้าแตะขาย เหยดดดดดโชคดีอะไรอย่างนี้!!!

ซะเมื่อใหร่ ห่านนนนน มีอยู่ไซส์เดียวแถมเล็กเห้ๆเลยครัฟพี่น้องงงงงงงงงง

T____________T

พนักงานถามว่า ‘พี่ใส่ได้ด้วยเหรอครับ’
‘……’
‘ก็ต้องได้ล่ะครับ ไม่งั้นก็เท้าเปล่ากลับบ้านแล้ว t__t ‘

แถมแพงอีกตะหาก 52บาทแน่ะ รองเท้าฟองน้ำที่โคตรเล็ก (โชคดีที่ผมเป็นคนเท้าเล็กเมื่อเทียบกับความสูง คาดว่าราวๆเบอร์ 40-41 ยังแค่เกือบใส่ไม่ได้ ถ้าใหญ่กว่านี้อีกครึ่งเบอร์คงใส่ไม่ได้เลย)

โอ้วมายชิตก๊อด ซวยอิ๊บอ๋าย ตูดสาวๆก็ไม่ได้ดู รองเท้าพังแถมเสียตังอีก แสรดดดดดดด

แล้วผมก็กลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง สี่แยกหัวมุมถนนที่เจอเธอ ตอนนี้เป็นเวลาราวๆห้าโมง เด็กโรงเรียนประถมเพิ่งเลิกไปได้ราวๆสักพักใหญ่ พ่อแม่ที่รีบเร่งจากการเลิกงานมารับลูกกลับบ้าน
ถนนที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนทั้งผู้ที่สัญจรไปมาและพ่อแม่ของเด็กๆทั้งหลาย
เสียงประจำของที่นี่คงไม่พ้นเสียงรถที่สตาร์ทฮึ่มๆๆ เพราะรถติดตลอดเวลากระมัง มันจึงเป็นเสียงที่หลับตาก็เห็นได้อย่างง่ายดายเมื่อพูดถึงถนนสายนี้
อีกเสียงที่ไม่ต่างกันก็คือเสียงน้ำในท่อระบายน้ำที่ไหลและส่งกลิ่นตลอดเวลา ทั้งเสียงทั้งกลิ่นล้วนเป็นมลภาวะของคนกรุง แต่สำหรับผม พวกมันเป็นเหมือนสัญลักษณ์ความเป็นถนนเส้นนี้ที่คุ้นเคย
วันนี้ผมกลับบ้านเร็วกว่าที่คาด แน่นอนว่าผมไม่อาจเดินกลับบ้านโดยไม่หันไปมองจุดที่ผมเห็นเธอ ผมไม่อาจลบภาพเธอคนที่ยืนเล่นกีตาร์บนนถนนสายนี้อย่างสง่างามท่ามกลางสภาพแวดล้อมอันเงียบสงัดในยามกลางคืนได้

 

 

 

 

 

หมายเหตุ – ตอนแรกผมกะจะเขียนสามตอนจบ(แปลว่าตอนนี้จะต้องยาวกว่านี้) ตอนนี้ถูกเขียนราวๆไปบ้านยายช่วงปีใหม่ แล้วไม่ได้มาอัพต่อ/เขียนต่อ เสียที โชคดีแอนดรอยด์มี tools wordpress มา เลยอัพเสียหน่อย เจอกันใหม่ ตอน ๔ ครับ

Revised 1

ความวุ่นวายของเมืองกรุง ท่ามกลางลมหายใจที่ปราศจากความหมายของคนแปลกหน้า ผมเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทที่ไม่คิดจะสร้างปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์คนอื่นเท่าใหร่นัก แต่กลับรู้สึกว่าดนตรีที่ผมได้ฟังเมื่อตอนนั้น เป็นสิ่งที่ทำให้ผมเจ็บปวดน้อยลงกับคำ ‘ขอ’ ของผม ผมไม่รู้ว่าทำไม ผมรู้เพียงแค่ความเจ็บปวดมันเจือจางลง ผมรู้สึกว่าอยากจะเจอเธออีกสักครั้งหนึ่ง ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผมอยากจะฟังดนตรีที่เธอเล่นอีกสักครั้ง หรือผมเองอยากจะพบเธอคนนั้นในความทรงจำของผมเอง … ที่เจ็บปวดอาจจะเป็นเพราะว่าดนตรีของเธอทำให้ผมเห็นสิ่งที่ทำร้ายผมอย่างชัดเจน…. สิ่งที่ทำร้ายผมก็คือความสุขในอดีตที่ตามมาหลอกหลอน

หากแต่ทว่า

จะหลอกหลอนทำร้ายผมสักเพียงใด ความสุข ก็คือ…. ความสุขวันยังค่ำ

ยิ่งภาพมันชัดเจนเท่าใด ความเจ็บปวดก็ลดน้อยลงไป
มันอาจจะเป็นการหลอกตัวเอง แต่ผมอยากฟังเพลงของเธออีกสักครั้ง เพื่อที่จะได้เห็นเรื่องราวของเราอย่างมีความสุข อย่างชัดเจน

ตอนที่ ๒

ป้ายกำกับ:

กุมภาพันธ์ 2010
อา พฤ
« ม.ค.   มี.ค. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.