Archive for กุมภาพันธ์ 5th, 2010

แล้วผมก็กลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง สี่แยกหัวมุมถนนที่เจอเธอ ตอนนี้เป็นเวลาราวๆห้าโมง เด็กโรงเรียนประถมเพิ่งเลิกไปได้ราวๆสักพักใหญ่ พ่อแม่ที่รีบเร่งจากการเลิกงานมารับลูกกลับบ้าน
ถนนที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนทั้งผู้ที่สัญจรไปมาและพ่อแม่ของเด็กๆทั้งหลาย
เสียงประจำของที่นี่คงไม่พ้นเสียงรถที่สตาร์ทฮึ่มๆๆ เพราะรถติดตลอดเวลากระมัง มันจึงเป็นเสียงที่หลับตาก็เห็นได้อย่างง่ายดายเมื่อพูดถึงถนนสายนี้
อีกเสียงที่ไม่ต่างกันก็คือเสียงน้ำในท่อระบายน้ำที่ไหลและส่งกลิ่นตลอดเวลา ทั้งเสียงทั้งกลิ่นล้วนเป็นมลภาวะของคนกรุง แต่สำหรับผม พวกมันเป็นเหมือนสัญลักษณ์ความเป็นถนนเส้นนี้ที่คุ้นเคย
วันนี้ผมกลับบ้านเร็วกว่าที่คาด แน่นอนว่าผมไม่อาจเดินกลับบ้านโดยไม่หันไปมองจุดที่ผมเห็นเธอ ผมไม่อาจลบภาพเธอคนที่ยืนเล่นกีตาร์บนนถนนสายนี้อย่างสง่างามท่ามกลางสภาพแวดล้อมอันเงียบสงัดในยามกลางคืนได้

 

 

 

 

 

หมายเหตุ – ตอนแรกผมกะจะเขียนสามตอนจบ(แปลว่าตอนนี้จะต้องยาวกว่านี้) ตอนนี้ถูกเขียนราวๆไปบ้านยายช่วงปีใหม่ แล้วไม่ได้มาอัพต่อ/เขียนต่อ เสียที โชคดีแอนดรอยด์มี tools wordpress มา เลยอัพเสียหน่อย เจอกันใหม่ ตอน ๔ ครับ

Revised 1

ความวุ่นวายของเมืองกรุง ท่ามกลางลมหายใจที่ปราศจากความหมายของคนแปลกหน้า ผมเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทที่ไม่คิดจะสร้างปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์คนอื่นเท่าใหร่นัก แต่กลับรู้สึกว่าดนตรีที่ผมได้ฟังเมื่อตอนนั้น เป็นสิ่งที่ทำให้ผมเจ็บปวดน้อยลงกับคำ ‘ขอ’ ของผม ผมไม่รู้ว่าทำไม ผมรู้เพียงแค่ความเจ็บปวดมันเจือจางลง ผมรู้สึกว่าอยากจะเจอเธออีกสักครั้งหนึ่ง ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผมอยากจะฟังดนตรีที่เธอเล่นอีกสักครั้ง หรือผมเองอยากจะพบเธอคนนั้นในความทรงจำของผมเอง … ที่เจ็บปวดอาจจะเป็นเพราะว่าดนตรีของเธอทำให้ผมเห็นสิ่งที่ทำร้ายผมอย่างชัดเจน…. สิ่งที่ทำร้ายผมก็คือความสุขในอดีตที่ตามมาหลอกหลอน

หากแต่ทว่า

จะหลอกหลอนทำร้ายผมสักเพียงใด ความสุข ก็คือ…. ความสุขวันยังค่ำ

ยิ่งภาพมันชัดเจนเท่าใด ความเจ็บปวดก็ลดน้อยลงไป
มันอาจจะเป็นการหลอกตัวเอง แต่ผมอยากฟังเพลงของเธออีกสักครั้ง เพื่อที่จะได้เห็นเรื่องราวของเราอย่างมีความสุข อย่างชัดเจน

ตอนที่ ๒

ป้ายกำกับ:

กุมภาพันธ์ 2010
อา พฤ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28  

คลังเก็บ

Tweet from twitter