ทำไมการจากลาถึงได้เจ็บปวดนักนะ

Posted on: 15 มีนาคม, 2010

ทั้งที่เคยคิดว่าจะจากไปโดยปราศจากความรู้สึกใดๆ
ไม่ว่าใครก็ไม่อาจหยุดยั้งมันได้
ฉันว่างเปล่าตัวคนเดียวและไม่เหลือใคร

ทำไมนะ ทำไมกัน

เพราะผู้หญิงคนหนึ่งทำให้ผมรู้จักที่จะสร้างปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์คนอื่นงั้นเหรอ

หรือเพราะผู้หญิงอีกคนฉุดผมออกมาจากห้วงความว่างเปล่าที่ผมอยู่ในนั้น

หรือเพราะมีคนฉุดผมให้ออกมา และชี้ให้ดู ให้สร้างปฏิสัมพันธ์กับคนๆอื่น ศึกษาและอยากมีมัน

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะได้เจอใคร วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะเรียกตัวเองว่านิสิต
สุดท้ายก็ไม่ได้บอกลาใครดีๆ
บอกแค่ ‘จูน ไปละนะ ดูแลตัวเองด้วยอย่าวีนใครมากนะเว้ย’

บอกลาใครดีๆก็ได้บอกแค่จูน แถมเป็นจูนอีกตะหาก ยังดีที่มันเข้าใจ

อยากจะพูดมากกว่านี้แต่น้ำตามันรื้น แล้วเสียงจากคอก็เริ่มไม่ชัด ไม่อยากร้องไห้ฟูมฟายพูดไม่รู้เรื่องเพราะเรียนจบและจะไปนอก จะไม่ได้เจอใคร คนอื่นคงตลกน่าดู… ถ้าไอ้พวกที่อยู่ตรงนี้พร้อมจะส่งดีๆ อาจจะยอมร้องให้มันเห็นอยู่หรอก

ฉันจากที่นี่ไปพร้อมคนเบื้องหลังมากมาย
ฉันไม่ได้ตัวคนเดียวอย่างที่ฉันหลงเข้าใจมาตลอด

โลกนี้ไม่ได้สดใสอย่างนิยาย ไม่ได้มืดหม่นอย่างที่วาดไว้

มันไม่ได้เทาจนบอกไม่ได้ว่างดงามหรือน่ารังเกียจ

มันก็แค่ผลัดกันงดงามมากน้อยตามแต่เราจะตัดสินว่า…
ว่า…

Advertisements

1 Response to "ทำไมการจากลาถึงได้เจ็บปวดนักนะ"

ไม่ใช่การจากลาชั่วนิรันดร์ มันเป็นแค่การจากลาเพื่อไปทำหน้าที่

สักวันเราก็ต้องกลับมาที่เดิม กลับจุดที่เราเริ่มต้น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

มีนาคม 2010
อา พฤ
« ก.พ.   เม.ย. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.

%d bloggers like this: