MeAndMyLonesomeMoment

Posted on: 13 มิถุนายน, 2010

Revised1

นานแึค่ไหนแล้ว ที่เวลาหยุดเดิน
นานแค่ไหนแล้วที่นาฬิกาหยุดเดิน

สองอย่างหยุดเดินมานานแล้ว

ไม่ได้เปิดใจรับเพื่อนใหม่มานาน แค่ไหนแล้วนะ
ไม่เคยเสียใจกับการจากลาจากใครๆ มานานแค่ไหนแล้วนะ

ไม่เคยเจ็บปวดเพราะไม่เคยมีความ สุข
มันก็เหมือนกับกฏการแลกเปลี่ยน ที่เท่าเทียม
ไม่เจ็บปวดเพราะไม่รู้จักความสุข

ยิ่งตอนที่เวลาหดลง ลดลงน้อยไปทุกวัน
ยี่สิบวัน สิบห้าวัน สิบวัน สามวัน หนึ่งวัน วันกลับ

ความทุกข์ก็เพิ่มทวี
แต่จากการที่ความทุกข์เพิ่มขึ้น มันก็ยิ่งทำให้ชั่วขณะแห่งความ สุขเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้รู้สึกเลย ว่ารู้สึกในสิ่งที่ไม่เคยเป็นมานานหลายสิบปี
“เหงา”
อาจจะเป็นเพราะที่ผ่านมา ไม่เคยเจ็บปวดจากการจากลา
เพราะรู้ว่าอาจจะได้เจอกันอีก
แต่ครั้งนี้เป็นความรู้สึกว่ามัน คงยากที่จะได้เจอกันอีก
ทุกวินาที ถึงได้มีค่ามากขนาดนั้น

แล้วก็อีกอย่างนึง
ถ้าไม่ได้กลับ ถ้าไม่ได้เหงา ก็คงไม่มีใครรู้ว่ารู้สึกกันอย่างไร รู้สึกกันแค่ไหน
ขอบคุณคนๆนั้นเหลือเกิน

Advertisements
ป้ายกำกับ:

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

มิถุนายน 2010
อา พฤ
« พ.ค.   ก.ค. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

%d bloggers like this: