Archive for กันยายน 2011

วันนี้แฟนเก่าคงจะเปิดเล่นเฟซบุ๊ค ในรอบหลายๆวัน หรืออาจจะเดือนครับ เธอก็เลยมาตอบคอมเม้นต์ที่ไปเกรียนเอาไว้

ทีนี้ด้วยความที่เป็นแฟนเก่าครับ เราก็เลยจิกกัดกันแบบประหนึ่งจะฆ่ากันให้ตายบนเฟซบุ๊ค แต่แฝงด้วยความหวาน ว่าง่ายๆคือ ถ้าคนนอกอ่านนี่จะอารมณ์แบบรักกันเหรอ? แต่จริงๆคือ มันคือเรื่องราวในอดีตที่ไม่มีใครรู้ แล้วมันแทงอีกฝ่ายให้ตายคาคมมีดแสนหวานที่ว่านั่น

แน่นอนว่าเคยเป็นแฟนกันครับ ทางนั้นก็มีมีดหอมหวานเอาไว้แทงกลับเช่นกัน เจ็บกว่าด้วย

ทีนี้เครื่องน้องหญิง ผมเคยล็อกอินทิ้งเอาไว้บน Google Chrome และนอกจากนั้นยังให้พาสเวิร์ดเอาไว้ด้วย เพื่อที่ว่าเธอจะเข้ามาจับตาดูพฤติกรรมผมเมื่อใหร่ก็ได้ จริงๆก็ไม่ได้ให้ไว้เพื่อให้จับตาตลอดเวลาหรอก ถ้าให้ไปแล้วจะจับตาทุกอัพเดท ทุกวินาที แบบนี้ก็คงไม่ให้

ผมก็ไม่รู้หรอกว่าร้อยวันพันปีแฟนผมเข้ามาตรวจตราผมหรือเปล่า แต่วันนี้อย่างที่บอกครับว่าแฟนเก่าเข้ามาจิกกัดกัน ด้วยท่าทีที่หวานซึ้งซะทีเดียว

แฟนผมหมดความเชื่อใจในตัวผมทันทีครับ

อยากประกาศตรงนี้ บอกตรงนี้ และสัญญา สาบาน หรืออะไรก็ตามที่ต้องการให้ทำเพื่อให้เชื่อใจได้

ผมกับติ๊กเป็นแค่พี่น้อง ไม่มากไปกว่านั้น และจะไม่มากไปกว่านั้นหรอก

เพราะเรารุ้จักกันมาดีเกินพอ เราถึงต้องมีวันเลิกกัน

จะไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

ไม่ว่าฝ่ายใดอยากจะย้อนเวลากลับไป อีกฝ่ายก็คงไม่เล่นด้วยอยู่ดี

ได้โปรดเถอะ ผมรู้ว่าครั้งนี้มันดูผิดไป และน่าสงสัย หมดความเชื่อใจ และเป็นผู้ชายห่วยๆ ทันที

ผมแค่อยากจะบอกว่า

ผมไม่ใช่ผู้ชายห่วยๆ

ผมจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ

แต่ตอนนี้เธอเสียใจ

และผมทำอะไรไม่ได้เลย

กูเบื่อมาก เวลามึงเลี้ยงหมาเลี้ยงแมวแล้วให้ขี้ตามมีตามเกิดบ้านคนอื่น ส่วนหน้าบ้านมึงจอดรถเกะกะ พอกูเดินหลบรถมึง กูก็อาจจะเหยียบขี้หมาขี้แมวพวกมึงได้ และกูเบื่อมาก เวลาฝนตกกลับบ้านดึกๆ กูเดินๆ พวกมึงก็ไม่เปิดไฟหน้าบ้านแล้วพอกูหลบรถพวกมึง กูก็อาจจะเหยียบอะไรไม่รู้ก็ได้ สรุปเมื่อกี้กูเหยียบขี้แมว (ก้อนใหญ่มาก) หรือขี้ดินกูก็ไม่รู้ กู-เบื่อ-มาก

สรุปว่ามึงช่วยให้หมาแมวมึงขี้เป็นที่เหอะ มึงไม่เปิดไฟหน้าบ้านเพื่อกู กูก็ไม่ว่าหรอก เวลาเหยียบอะไรจะได้มั่นใจว่ามันคือขี้ดิน สาด

I know I know… subsidize HP Touchpad for $100 is real pain in your ass. It’s killing HP inside and accelerate your separate devision plan faster than expected.

You just made another 6,000 Units because you want to keep a good relation and promise to Factory. And that’s not what I suppose to care anyway.

You’d like to make this bloodbath less hurt. So you selling last 6,000 HP Touchpad only for employee as a gift for them and you know it’ll run out of stock within week.

We all know 6,000 won’t fit every desire, every wished.

So why keeping us waiting for weeks if you know we’d never had it.

That’s not included trying to sell us stupid printer and PC by offering us discount.

To whom it may concerned.
Please leave CRM department and Rest in Printer please.

Sincerely,
Asani Viriyaakavuthi

ข้าจะเริ่มต้นเรื่องราวยังไงดีนะ….

*กุมหัว*

เรื่องราวมันงี่เง่าเกินกว่าจะกล่าวให้มนุษย์หน้าไหนๆ โดยเฉพาะแบบเจ้าฟัง ให้ตายเถอะ มันน่าอับอายเป็นบ้าเลย ข้าต้องมาติดแหง่กอยู่ที่นี่เพราะว่าไอ้พวกขั้นสูงมันทำผิดแท้ๆ แล้วข้าก็คือผลลัพธ์นี่ไง!

เรื่องมันเริ่มมาจากว่าสุดท้ายแล้ว จักรวาลที่พวกเจ้าอยู่เนี่ย มันย่อมต้องแตกดับไป พวกมนุษย์น่ะ ไม่ฉลาดพอที่จะคิดเรื่องนี้หรอก มนุษย์ยังคงคิดว่าจักรวาลหมุนรอบโลกอยู่ด้วยซ้ำไป ทั้งที่ความจริงแล้ว หลังจากจักรวาลเก่าสลายไป พวกข้าก็เกิดขึ้นมาในความว่างเปล่า จากนั้นจักรวาลนี้ก็เกิดขึ้นมา หน้าที่ ที่ธรรมชาติและกฏแห่งจักรวาลกำหนดไว้ก็คือให้พวกเข้าทำสงครามโกฏิแสนปีกับเหล่าผู้ชนะ

ผู้ชนะสงครามคราวที่แล้วคือเหล่าเทวา พวกข้าเป็นฝ่ายพ่าย เมื่อจักรวาลสิ้นสุด พวกนั้นจึงได้สิทธิ์ที่จะเลือกแผ่นดินเหนือฟ้าสวรรค์เป็นอาณาบริเวณ ส่วนพวกข้าน่ะรึ? เมื่อมลายและเกิดใหม่หลังพวกเทวา สิ่งที่เหลืออยู่คือโลกาและแผ่นดินใต้พิภพ

แน่นอนว่าโลกา ต้องเก็บไว้ให้เหล่ามนุษย์ เพื่อให้พวกมันกำเนิดและสืบพันธุ์เสีย เพื่อที่ฝ่ายข้าจะเก็บจำพวกพิเศษ มาสะสมเป็นอาวุธ เพื่อทำสงครามอีกครั้ง เมื่อพวกข้าชนะสงคราม และจักรวาลแตกดับ พวกข้าก็จะได้เป็นนายเหนือแผ่นดินฟ้าสวรรค์ รอเหล่าเทวาผู้เกิดใต้แผ่นพิภพมาทำสงครามอีกครั้งอย่างไงเล่า

เรื่องของข้าน่ะรึ? 55555 ข้านอกเรื่องมากไปจนเจ้ารำคาญสินะ

ข้าน่ะ เป็นแค่ชนชั้นกลางของสิ่งที่พวกเจ้าเรียกว่าซาตานนั่นแหละ เราไม่ได้รังเกียจมนุษย์แบบที่พวกเจ้ารังเกียจแมลงสาบหรอกนะ เราก็แค่เห็นพวกเจ้าเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น และแตกดับไป แตกต่างจากพวกเราที่เป็นนิรันดร์ แต่สำหรับบางหมู่เหล่าท่ามกลางพวกเจ้าเปรียบได้ดั่งอัญมณี ผู้มีจิตที่โสมมเพียงพอที่จะนำมาเป็นอาวุธ สาปส่งต่อสู้กับบรรดาเทวาข้างบนนั้นอย่างไรเล่า

พวกชนชั้นล่างน่ะ ไม่สามารถออกมาปฏิบัติภารกิจนอกเขตแดนได้ เพราะพวกมันมีหน้าที่ดูแลบรรดาความเป็นไปในพื้นที่ ส่วนพวกชั้นสูงน่ะเรอะ วันๆ ก็เอาแต่ทำหน้าที่เขียนรายงานคำสาปแช่งโกฏิแสนปี ข้าก็ไม่รู้จริงๆ ว่าเมื่อครบโกฏิแสนปีแล้วสงครามจะสิ้นสุดหรือยัง หากสิ้นสุดแล้วมันจะเขียนเพื่อผู้ใด

พวกชั้นกลางแบบพวกข้าเนี่ย มีน้อยกว่าพวกชั้นล่างก็จริง แต่ก็เป็นพวกที่โผล่มาในโลกมนุษย์บ่อยที่สุด เพราะว่าส่งผลกระทบกับความผันผวนน้อย ต่างกับพวกชั้นสูง แค่ก้าวเข้าเขตแดนพวกเหนือพิภพทั้งหลายก็จับตามองแล้ว

พวกข้ามักนำเสนอข้อตกลงกับบรรดามนุษย์ผู้มีจิตใจโสมมพอที่จะนำดวงจิตมาทำเป็นอาวุธ แน่นอนล่ะ พวกมันขี้คร้านจะกระโดดตะครุบข้อเสนอของพวกข้าอย่างรวดเร็วเสียด้วยซ้ำ มีครั้งหนึ่งข้าเจออีตาหนวดจิ๋มในยุโรปขอเป็นผู้นำประเทศ และอำนาจที่จะทำให้คนทั้งโลกจดจำชื่อไปตลอดกาล แลกกับการที่มันจะมอบความโลภอันมากล้นให้กับข้านำไปทำหอกแห่งความพินาศ

ข้าว่ายิ่งมนุษย์รู้จักชั่วดีมากขึ้นเท่าใหร่ มันก็ยิ่งโลภและจิตใจต่ำทรามมากขึ้นเท่านั้น ผลงานนั่นได้รับความชื่นชมอย่างมากเลยเทียวล่ะ

แต่ดูเหมือนผลงานข้าจะดีเกินไปหน่อย พวกชั้นกลางตนอื่นมันหมั่นไส้ข้า เลยแก้ไขรายงานเล็กๆ น้อยๆ ………. รายงานที่เป็นเป้าหมายกับคู่ครองสลับกัน ข้าถึงได้ต้องมาติดแหง่ก รอมันกลับมาเกิดใหม่ แล้วข้าถึงจะได้กลับไปโลกใต้พิภพยังไงล่ะโว้ย

ข้าไม่น่าเชื่อเอกสารมากจนเกินไปเลย ถ้าข้าตรองดูดีๆ ก็จะพบว่ามันควรจะเป็นผู้นั้น มากกว่ายัยนั่น แท้ๆ เลย!

ข้าน่ะ ก็แค่หน่วยปฏิบัติการชั้นกลางเท่านั้นแหละ พวกหน่วยปฏิบัติการชั้นล่างน่ะ มิได้ออกจากดินแดนมาทำหน้าที่เฉกเช่นพวกข้าหรอก ส่วนพวกชั้นสูงน่ะเรอะ ทำอะไรบ้างนอกจากทำรายงาน ‘เป้าหมายคำสาปแช่ง’ ทุกๆ โกฎิปีเล่า

แหม ใช้ข้าออกมาปฏิบัติภารกิจต้านสวรรค์ ก็ดันระบุมนุษย์ให้ข้าผิดตัว ข้าเลยกลับไปไม่ได้จนกว่าจะแก้ทุกอย่างให้ถูกต้องและเข้าที่

ความจริงแล้ว โลกทีมนุษย์อยู่เนี่ย มันน่าอิจฉาเสียจริง กาลเวลาช่างไหลไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน ที่แดนข้าเพียงไฟลุกก็ใช้เวลานับโกฏิแสนปีกว่าจะชำระหมดได้

ขนาดฑูตสวรรค์ยังปรากฏแก่มนุษย์ได้ แล้วทำไมข้าจะปรากฏแก่มนุษย์พร้อมข่าวดีมั่งไม่ได้เล่า

ก็แค่ข่าวดีที่หลอกให้มันดีใจประเดี๋ยวประด๋าวซัก สี่ห้าปี แล้วทุกอย่างก็กลับเข้าที่เดิม ส่วนข้าก็นำของกลับไป ไม่มีใครต้านกระแสของจักรวาลได้ แม้แต่พวกชั้นสูงก็เถอะ

ยิ่งถ้าพวกชั้นสูงมาทำหน้าที่แบบข้า ยิ่งต้านกระแส โลกมนุษย์ก็จะเสียสมดุลย์ แล้วนั่นก็จะทำให้เรา หรือไม่ก็สวรรค์ต้องทำสงครามชิงดินแดนนอกพิภพ เพื่อความอยู่รอดของสายพันธ์อีก

มันคือความซวยของชั้นกลางแท้ ที่ต้องมายังโลกแล้วนำอาวุธสู้กับสวรรค์กลับไป ทั้งที่สุดท้ายก็สู้กับสววรค์อยู่ดี

เพียงแต่อีกกี่แสนโกฏิปีเท่านั้นแล ที่สงครามจะเริ่มขึ้นเล่า

แดง คือคนที่ทำให้ฉันจดจำเสมอว่าความอดทนคือสิ่งสำคัญที่จะทำให้เราอยู่บนโลกนี้ได้

ทุกอย่างในโลกนี้ ไม่มีอะไรเป็นไปตามที่เราคิดหรอก แม้กระทั่งชีวิตของตัวเราเอง

ฉันเกิดเมื่อปี พศ สองพันสี่ร้อย…… ไม่พูดดีกว่า เดี๋ยวคุณจะตกใจว่า นี่ฉันอายุขนาดนี้แล้วเหรอ ทั้งที่จริงก็เพราะมันน่ะแหละที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ อยู่อย่างนี้โดยทำอะไรไม่ได้ มีชีวิตไปวันๆ เหมือนเครื่องเล่นเทปที่วนเวียนไปๆ มาๆ

แดงเป็นราชการชั้นล่าง ว่าง่ายๆ ก็คือเป็นรองมือรองเท้าเหล่าราชการผู้ใหญ่น่ะแหละ

เวลาป่วย เวลาเป็นอะไรทีก็ไม่ได้ส่งโรงหมอหรอก เราจบลงที่บ้าน และสมุนไพรเล็กๆ น้อยๆ แล้วก็กินอาหารที่พอมีอยู่บ้าง

เมื่อครั้งแดนสยามเปลี่ยนระบบการปกครอง แดงก็ต้องทำงานหนัก เพื่อให้ได้ความสนใจจากบรรดาชนชั้นผู้ใหญ่ และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องแย่ๆ ทั้งหมดนี่

บล็อกนี้ดัก SEO ส่วนบล็อกบ่นเรื่องวันนี้ (ไปสัมภาษณ์) จะบ่นทีหลัง

เหตุผลที่มาเขียนบล็อกนี้เพราะหาใน Google แล้วมันไม่เจอใครเขียนเลย

เริ่มจากการดัก SEO ก่อน

สัมภาษณ์ สัมพาด ดิสนีย์ รอบสอง disney recruit team ภาษาอังกฤษ ถามอะไรมั่ง อยากรู้ ปีนี้ ปีหน้า

เออ เอาเหอะ พอแล้ว ยังไงก็คงเจอแหละมั้งไม่ค่อยมีใครเขียนเท่าใหร่

ขอออกตัวก่อนว่าบล็อกนี้อาจจะมีประโยชน์เฉพาะคนที่ คิดมาก และ เพ้อเจ้อ

คืออย่างผมเนี่ย ถ้ารู้ว่าจะถามแนวไหนมั่ง ก็จะเพ้อเจ้อในสมองลอยไปวันๆ จนสามารถคาดเดาอนาคตล่วงหน้าได้ (มีประโยชน์ดีนะ) ถูกบ้างไม่ถูกบ้างแล้วแต่อารมณ์

เริ่มเลยละกัน

สัมภาษณ์รอบสองเนี่ย เขาจะให้สัมภาษณ์กับ Disney Recruit Team เป็นภาษาอังกฤษ ส่วนใหญ่คนที่เข้ารอบมาเนี่ย ภาษามันก็ดีแล้วแหละ ยิ่งถ้าเด็กเอแบคข้างๆคุณมันบอกว่าภาษาห่วยนะ เตรียมกระโดดถีบมันได้เลย ถ้ามันห่วยจริงมันจะไม่บอกว่าห่วย มันจะเงียบๆ หรือไม่ก็ตกรอบก่อนหน้านี้ไปแล้วนะเธอว์

ก่อนเข้าห้องสัมภาษณ์เนี่ย มันจะจับคู่กัน ส่วนใหญ่ (ไม่ทั้งหมด) จะจับแบบเดียวกัน

อ้อ ลืมบอก คนไทยเนี่ย ตอนเลือก Enroll ได้สามอย่างคือ

  • Food & Beverage (อาหาร)
  • Merchandise (ขายของ)
  • Life Guard (ไลฟ์กากส์)

คงไม่ต้องอธิบายมั้ง อาหารก็ขายอาหาร (นึกภาพร้านอาหาร) ขายของก็เดินขายของ (ทั้งอาหารทั้งของหลอกเด็ก คิดว่านะ) ไลฟ์กากส์ ก็ส่งเด็กจมน้ำไปตาย ขึ้นบก ซึ่งเป็นอาชีพที่ต้องการมากที่สุด (ตอนไปถึงจะต้องเทสต์ความสามารถด้วย)

พอจับคู่ แล้วดวงคุณถึงฆาต คุณก็จะเข้าห้องไป ส่วนใหญ่ (ไม่ทั้งหมดอีกนั่นแหละ) คุณจะได้สัมภาษณ์กับคนดูแลด้านนั้นๆ เช่นคุณอยากทำ Food คุณก็จะได้สัมภาษณ์กับคนที่ดูแลด้านนี้ แต่ถ้าดวงคุณซวยพอ (แบบผมนี่ ไปเจอคนของไลฟ์กากส์) ก็อาจจะไม่ได้อะไรเลย

อย่างที่(เขา)บอกครับ การสัมภาษณ์แบบนี้ไม่ใช่ว่าแข่งกันสองคน คนนึงผ่านอีกคนจะต้องตก อาจจะผ่านทั้งคู่ก็ได้ หรือตกทั้งคู่ก็ได้

แต่อีห่าเอ๊ย เจ้าประคุณรุนช่อง ถ้าอีคนข้างๆมันโดดเด่นมากๆ มึงก็ดับนะเว้ย

และนี่คือบทสนทนาที่พอจำได้ Dis คือ Disney Recruit Team, A คือคนที่ถูกสัมภาษณ์ และ B คือผม

ตัวหนาคือแพทเทิร์นที่น่าจะโดนถามทุกคน ตัวเอียงคือคำถามที่แต่ละคนจะโดนไม่เหมือนกัน (มันคือการผันแปรไปตามเนื้อหา)

ขอเขียนภาษาไทยนะ จำไม่ได้ซักเท่าใหร่

Dis : สวัสดีค่ะ (แล้วจะชวนคุย ตรงนี้อยากคุยอะไรก็คุย)
Dis : เดี๋ยวขอดู Resume/CV แปปนึงนะ ตอนนี้รีแลกซ์ไปก่อน
Dis : (ดูเสร็จแล้ว) คุณบอกว่าคุณเคยไป Panama City Beach มาก่อน คุณไปทำอะไร
B : ไปทำงานครับ ไปทำ McDonald กับร้าน Subway
Dis : น่าสนใจดีนะ (interesting)
Dis : คุณจบไปแล้วจะทำอะไร (มองหน้า A)
A: จบไปแล้ว น่าจะทำกับที่บ้าน แบบว่าที่บ้านมีโรงแรม อยากจะไปดิสนีย์แล้วเก็บประสพการณ์มาพัฒนากิจการที่บ้าน แล้วก็ซักสองสามปี แล้วก็จะไปเกาหลี (แกรมมาร์ห่วยมาก แต่เรื่องฟังดูดีมาก +1 คะแนน)
Dis : เยี่ยมไปเลย (brilliant)
Dis : แล้วคุณล่ะ
B : เอ่อ สำหรับผม ซึ่งอยู่ปี 1 ออกจะเป็นเรื่องไกลไปหน่อยน่ะครับ ก็กะว่าจะออกมาช่วยกิจการที่บ้านทำ ที่บ้านทำร้าน Gems & Jewelry ซึ่งสำหรับผมเองเรียน Business Administration น่าจะทำได้ แต่ใครจะไปรู้ เศรษฐกิจแย่แบบนี้ เครื่องประดับคืออย่างแรกที่คนตัดทิ้ง (แกรมมาร์เละเทะมาก พูดแล้วค้างด้วย แบบว่านึกทัน แต่ปากพูดไม่ออก)
Dis : อืม
Dis : คุณบอกว่าเกาหลี ทำไมเกาหลี
A : ก็เกาหลี สวย น่าไป
Dis : หือ?
B : (เสือก) เกาหลีฮิตท่ามกลางคนไทยมากครับ
Dis : OK เมื่อเช้าคุณคงจะได้เข้าพรีเซนเตชัน ชั้นขอถามนิดหน่อยตามกฏนะ (เหล่ตาไปที่ A)
Dis : คุณเจาะหูหรือเปล่า
A : (เงียบ)
B : (เฮ้ย เค้าถามสองคน หรือเค้าถาม A คนเดียววะ เอาวะ ตอบละกัน) เปล่า
A : เปล่า
Dis : คุณมีรอยสักไหม?
A,B : ไม่มี
Dis : (ถามอะไรจำไม่ได้แล้ว ตามกฏน่ะแหละ ก็ตอบ No ซะส่วนใหญ่)
Dis : ตัวละครไหนที่คุณชอบที่สุดของดิสนีย์ (เหล่ไปให้ A ตอบ)
A : Mickey เพราะว่าน่ารัก
Dis : ยอดเยี่ยม (brilliant เอ่อ สองรอบแล้วนะคำนี้)
Dis : คุณบอกว่าคุณทำโรงแรม คุณเคยทำอะไรบ้าง
A : ก็เป็นบ๋อย ลูกค้าเจอเป็นคนแรก
Dis : ดีมาก (brilliant ครั้งที่สาม)
Dis : คุณเคยไปต่างประเทศไหม? (เหล่ A อีก มือถือแต่ Applicant form ของนัง A กูเริ่มตะหงิดละ ไม่ถามตูเลย)
A : ไปนิวซีแลนด์ พี่สาวอยู่ หาดสวยดี
Dis : (พูดอะไรซักอย่างถึงหาดๆนึงในนิวซีแลนด์)
A : ค่ะ สวยค่ะ (ฟังแล้วรู้ว่าไม่รู้จัก ตอแหลได้ไม่เนียน)
Dis : คุณทำอะไรในแมคโดนัลด์
B : ทุกอย่างครับ ตั้งแต่ Run a register (Cashier) ฟรอนต์ แบค ทำความสะอาด จะว่าไปก็ทุกอย่างยกเว้นทำอาหาร
Dis : คุณโอเคกับระบบเงินตราของอเมริกามั้ย
B : ไม่มีปัญหาครับ แรกๆ ก็งงนิดนึง ตอนนี้ก็เข้าใจแล้ว (แล้วก็เริ่มลากออกนอกเรื่อง) อย่างเหรียญ 5 ของอเมริกาจะเล็กกว่าเหรียญ 1 ซึ่งแตกต่างจากไทยที่จะไล่ขนาดขึ้นไป (แต่นึกคำไม่ออก สมองเริ่มตามไม่ทัน อารมณ์หงุดหงิดเริ่มจางหายไป แต่….มันยังลอยๆอยู่ในหัว คิดอะไรไม่ทันจิตใจ)
Dis : อือ (ทำไมตอบกูอืออย่างเดียว ไม่มี Brilliant บ้างอะ แง~~~)
Dis : ทำไมคุณถึงอยากทำกับดิสนีย์ (เหล่ A)
A: ดิสนีย์เป็นบริษัทที่ดีที่สุดในโลก ประสพการณ์จะต้องมีค่า่แน่ๆ
Dis : คุณคิดว่าคุณจะได้อะไรจากดิสนีย์ (เหล่ A)
A: ก็หลายๆอย่าง อยากได้ทุกอย่างกลับไป มันน่าจะช่วยอะไรที่บ้านได้บ้าง
Dis : คุณทำอะไรได้บ้าง (ยังเหล่ A คนเดียว)
A: ก็ทำอาหารไทย
Dis : ทำอะไร? ทำอาหารไทย
A: เอ่อ ก็…………………………………………………… (นิ่งไปแปปนึง) ต้มยำกุ้ง
Dis : โอ้ เยี่ยม เมื่อคืนชั้นเพิ่งกิน (แล้วก็บอกกินอะไรอีกจำไม่ได้) แล้วก็นะ ที่เด็ดสุดเลย ข้าวเหนียวมะม่วง
Dis : คุณเ… (เหล่ A)
B : (หมดความอดทนแล้ว) ลองทุเรียนรึยังครับ?
Dis : โอ้ ชั้นยังไม่ได้ลองเลย แต่ว่าจะลองอยู่ กลิ่นแรงไปนิดแต่อร่อยใช่ม้าาา
B: ครับ ต้องลองนะ อเมริกันแบบคุณชอบทุกคนเลย
Dis : แน่นอน ฉันอยากจะลองทุกๆอย่างที่เป็นได้แหละ
Dis : (ถาม A อีกราวๆ สี่ห้าคำถาม ซึ่งลืมแล้ว)
Dis : B คุณว่าร้านอาหารอะไรดีที่สุด
B : Subway
Dis : คุณยกของหนักได้มั้ย กล่องใหญ่ๆ โตๆ
B : ยังไงครับ? สต๊อกกิ้งเหรอ ทำได้ ทำมาแล้ว
Dis : คุณล่ะ (โยน applicant form ของ B ที่ถืออยู่ 7.813624877453 วินาทีลงแล้วถือของ A)
A : เอ่อ ได้ (มั้ง)
Dis : เอาล่ะ น่าจะหมดแล้ว มีอะไรจะถามมั้ย?
A : เอ่อ ชั้นสงสัยว่าทำไมถึงรับเด็กคนไทยไปร่วมกิจกรรมนี้ เพราะว่าในประเทศแถบเอเชียมีน้อยมากที่เข้าร่วม
Dis : เพราะบุคลิกของคนไทยเข้ากับดิสนีย์เป็นอย่างดี (เดาว่าเป็นเหี้ยอะไรก็ยิ้มไว้ก่อน) แล้วก็มีคุณภาพ (ต่อค่าจ้างสินะ)
B : และเพราะเราปิดเทอมในช่วงที่ตรงกับชาติอื่นเปิดเทอมพอดีีด้วยรึเปล่า?
Dis : ใช่ เด็กไทยจะมาเข้า รอยต่อระหว่างชาติอื่นๆ พอดี (ความบังเอิญที่ปิดเทอมไม่เหมือนชาวบ้านสินะ)
Dis : มีคำถามอะไรอีกมั้ย (สมัครงานก็หลายที่ เกลียดคำถามนี้ที่สุดละ ไม่เคยจะสงสัยอะไรเลย)
B : ไม่มีครับ
Dis : งั้นขอให้โชคดีนะ
Dis : ซาหวัดดีค่า (ภาษาไทย พร้อมพนมมือ)
A :  สวัสดีค่ะ (ภาษาไทย)
B : Goodbye, Have a magical day. (เท่ห์ป๊ะล่ะ)

เอ่อ ถามกูกี่คำถามวะเนี่ย แล้วไอ้คำถามเด่นๆเนี่ย พอมาลงตัวหนา ตัวเอียง มันอยู่กับนัง A หมดเลยนี่หว่า แถมอ่านๆไป ดูๆกูจะเป็นตัวร้ายแทนนะเนี่ย (อารมณ์แบบ เออ มึงไม่ควรผ่านอะไรประมาณนั้น)

สรุปว่าเพื่อนที่เข้าสัมภาษณ์ด้วยกันจะไม่ฆ่ากันตาย (คืออาจจะตายทั้งคู่ก็ได้ หรือผ่านทั้งคู่ก็ได้) แต่ที่สำคัญคือมันต้องไม่แตกต่างจากเราเกินไป ถ้ามันโดดเด่นเกินไป เค้า (หมายถึง recruit ) จะไม่ค่อยสนใจเรา มันก็เหมือนผ่านคนตกคนไปกลายๆนั่นเอง แสรด

คือถ้ากูตอบเต็มที่แล้วตกรอบจะไม่แคร์ครับ นี่แทบไม่ถามกูเลย จะเสือกก็ไม่อยากเสือก เสียมารยาท แต่ไม่ไหวแล้วเหวยยยยยยยยยยย

(โดนัลด์) ดั๊กยูว์

EDITTED

สำหรับคนที่เพิ่งอ่านจบ เหรียญ 10 cent (dime) มันเล็กกว่าเหรียญ 5 Cent (nickel) ว้อย ไม่ใช่ เหรียญ nickel เล็กกว่า penny ดอกสสสส์ กูจำผิดนี่หว่า

**สืบมาจากคนใน**

ดิสนีย์ให้ตัดคนไทยออกอีก 10% โดนลูกหลงด้วยเบยแจ้ ตกรอบแล้ว


กันยายน 2011
อา พฤ
« ส.ค.   ต.ค. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

  • Zenfone 4 เป็นแกงค์มือถือที่ลูกค้าอยากด่าสุดๆ กล่องใหญ่ไป๊ อีสัส นึกว่ากล่องโน้ตบุ๊คประเภท desktop replacement- 2 hours ago
  • @kenshinbhx @nostiaralos 555 ว่าแต่ทำไมผมรีพลายผิดเธรด 555- 3 hours ago
  • @nostiaralos High there นี่มัน "เอ็งเมายา!"- 3 hours ago
  • ทำไมเล่นทำเควสต์พวกเล่นการ์ดอาชีพนั้นนี้ แม่งเสือกเจอคนกดยอมแพ้เยอะจังวะ ไม้ได้อยากชนะ อยากเล่นการ์ดให้ครบๆ ไป- 3 hours ago
  • @kenshinbhx เนอะ ไม่แน่ใจว่าซาบซึ้ง CSR หรือ adver- 3 hours ago
  • @nostiaralos ไทยเลยตอบกลับไป hi there- 3 hours ago
  • โห อ่านละบรั่บ... https://t.co/cFUF83LSm2- 3 hours ago
  • @AdmOd Anyass- 7 hours ago
  • มนุษย์ที่ชื่ออัสนีนี่เค้าสะกดกันแบบไหน อัศนี อัศนีย์ อัสนีย์ เหรอ ทำไมไม่เคยมีใครถอดจากภาษาอังกฤษมาเป็นไทยถูกสักคน- 7 hours ago
  • Doesn't worth anything and shouldn't have change even the smallest thing- 17 hours ago
  • In the gazillion years of universe we are nothing.- 17 hours ago
  • RT @coderobe: Android... Android stop Android what are you doing https://t.co/3lhZN9VE7x- 19 hours ago
  • เสียงสิริดีกว่าบิ๊กซ์บี้ แต่การเว้นวรรคบิ๊กซ์บี้ดีกว่า เหมือนคนมากกว่า- 19 hours ago
  • ift.tt/2vkrELT https://t.co/8gsm53H8Jh- 1 day ago
  • RT @lutfali15: What an epic shot of the #SolarEclipse2017 https://t.co/BeX3Aquj8e- 1 day ago
  • @tikyon แหกขี้ตารอเพื่อออออออ ฮือออออออ- 1 day ago
  • เดี๋ยวนะ จบแค่นี้เหรอ https://t.co/IykM8Xl5eF- 1 day ago
  • Oreo! https://t.co/VDjetfjh5b- 1 day ago
  • อยากนอน แต่ต้องเขียนงาน Android O- 1 day ago
  • RT @XplodingUnicorn: My 3-year-old told me "I hate you" and "I love you" in a 2-minute timespan. She's already a teenager.- 1 day ago