สังคมไทยกลายเป็นสังคมแบบ “ฉันถูก และมึงต้องผิด ถูกเหมือนกันไม่ได้”

Posted on: 4 ตุลาคม, 2011

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใหร่ ที่ประเทศไทยกลายเป็นสังคมประเภท ฉันถูกเสมอ

แน่นอนว่าสังคมไหนๆ ก็มี ไม่ใช่ไม่มี ยิ่งอเมริกานี่ตัวดี ต้นแบบฉบับลูกค้าคือพระเจ้า ถ้าลูกค้าโวยวาย เราต้องตอบสนองความต้องการเขาก่อนแม้เราจะไม่ผิด (เช่นลูกค้าโวยว่าเมนูผิด ทั้งที่ความจริงมึงสั่งผิดเอง เราก็ต้องทำใหม่ แล้วโยนของเก่าทิ้ง บางทีกินจนจะหมดแล้วค่อยมาโวยวายว่าทำผิดก็มี) แน่นอนว่าสังคมไหนๆ ก็มี แต่จากประสพการณ์ตรง ไม่ใช่ลูกค้าทุกคนที่จะทำแบบนี้ ลูกค้าแบบนี้มีน้อยมาก ส่วนใหญ่จะยอมรับเมนูผิดเล็กๆ น้อยๆ (ขอย้ำว่าผิดเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น) ส่วนใหญ่จะมาพูดดีๆ หรือผิดจริงๆ ไม่มีเนียนอยากกินสองชิ้นด้วยวิธีนี้

แต่ตั้งแต่เมื่อใหร่กันที่คนไทยลอก เปลือก ของฝรั่งมา แล้วก็บอกว่าฝรั่งก็ทำ ลอกมาแต่อะไรเลวๆ แล้วก็บอกกันว่า “ฝรั่งก็ทำ” ทั้งที่พฤติกรรมบางอย่างนั้น คนที่ทำคือฝรั่งชั้นเลว ฝรั่งชั้นที่คุณดูถูก

ตั้งแต่เมื่อใหร่กันที่คนไทยเห็นพม่า ลาว กัมพูชา เป็นชนชั้นต่ำกว่าต้น แล้วเห็นฝรั่งอยู่เหนือหัวกระหม่อมตัวเอง

ตั้งแต่เมื่อใหร่กันที่สิ่งดีๆ ของฝรั่งเราเห็น แต่เราปิดตาเมินเฉย เหมือนกับว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดต่อหน้าต่อตาต่อประสาทรับรู้สัมผัสใดๆของเรา แต่พอฝรั่งปี้กันกลางแจ้ง ทิ้งขยะลงพื้น เรากลับลอกเลียนแบบอย่างรวดเร็ว แล้วบอกว่าฝรั่งก็ทำ

หรือว่าเราอยากทำแบบนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่หาข้ออ้าง โดยข้ออ้างที่โยนความผิดให้ผู้อื่น และผู้อื่นดังกล่าวต้องเป็นผู้มีอารยะ สูงกว่าในสายตาผู้กระทำ ดังนั้นฝรั่งที่คนไทย (ทั้งผู้กระทำ และผู้ฟัง) มองว่ามีอารยะ เมื่อเขาทำผิด เราจึงลอกอย่างง่ายดาย (จริงๆ ก็อยากทำอยู่แล้ว) แล้วก็ป้ายความผิดให้เขาว่าเป็นต้นฉบับ

มีความดีอะไรไหม ที่เราลอกเขามาแล้วเราบอกว่า “เราปลาบปลื้มในสิ่งที่เขาทำ”

ความดีเข้าตัว ความชั่วโยนใส่จริงๆ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใหร่ ที่ประเทศไทยกลายเป็นสังคมประเภท ฉันถูกเสมอ

สังคมไทยกลายเป็นสังคมที่ถ้าโวยวาย จะต้องได้

เครือข่ายโทรศัพท์คิดเงินผิด ต้องโทรไปโวยวาย จะได้ตังคืน
ไม่รู้เงินหายไปไหน ความผิดบริษัทโทรศัพท์แน่ๆ ต้องโวยวาย เผื่อจะได้เงินคืน
หมอผ่าตัดฝีมือชั้นต่ำแน่ๆ ทำให้พ่อตาย ต้องโวยวาย จะได้เงิน

ความคิดประเภทฉันถูก คุณผิด และเราต้องการประจาน กลายเป็นประเด็นสามัญอันพึงกระทำในประเทศที่ชอบพูดว่าเมืองพุทธ ที่หากระหรี่ให้ปี้ได้ทุกย่านตั้งแต่เมื่อใหร่

เสนียดจัญไรสังคมอยู่ร่วมกับเราจนแทบจะหลอมรวมเป็นสังคมเน่าเฟะที่มีเราเป็นส่วนร่วมตั้งแต่เมื่อใหร่

เราถูกร่วมกันไม่ได้หรือ คุณไม่รู้จักต้องผิดเท่านั้นหรือ ผู้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามคือคนโง่และไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลส่วนใดคำนึงอยู่ในหัวเลยหรือ เราขอโทษกันไม่เป็นแล้ว เรายอมรับและก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมๆ กันไม่เป็นแล้ว ถ้าฉันก้าวหน้าหนึ่งก้าว คุณต้องถอย ถ้าคุณไม่ถอย ฉันจะเรียกคนมาผลักคุณถอยลงไป

เมื่อใหร่กันที่เราจะสามารถคุยด้วยเหตุผล อคติด้านลบของคุณจะสิ้นสุด และเราจะถูกต้องร่วมกันได้ ถ้าหากคุณถูกต้องอยู่แล้ว คุณไม่คิดจะอธิบาย ‘มึงต้องผิด’ ให้กลายเป็น ‘คุณต้องถูก’ บ้างหรือ
หรือคุณจะไม่ฟังความเห็นจากด้าน ‘มึงต้องผิด’ เพื่อฉันถูกให้ถูกทางหรือ

ตั้งแต่เมื่อใหร่กันที่ความคิดเยี่ยงสวะ ผู้อยู่ในวงจรแห่งความล้มเหลวก้าวขึ้นมาอยู่ในสังคม

การที่คุณก้าวจากอาจมวงจรแห่งความล้มเหลว มาอยู่ในวงจรเดียวกับผมได้ มิได้บ่งชี้สิ่งใดที่มีอารยะเลยหรือ คุณบังเอิญจับฉลากเลือกชนชั้นขึ้นมาเท่านั้นหรือ คุณกำลังบอกว่าสมองของคุณเป็นของปลอมเท่านั้นหรือ ฝีมือของคุณมันไร้ค่าเช่นนั้นหรือ?

ช่างน่าเศร้าใจ

ทางแก้

ไม่ใช่ไม่มีครับ

เราต้องทำตัวไม่เป็นดั่งคนขั้นต้นที่กล่าวมา อย่าถามว่าทำดีแล้วได้อะไร ทำดีไม่ได้อะไรก็จงทำ เพราะความดีทำไม่ง่าย แม้เราจะเป็นคนดีคนสุดท้ายของสังคม ก็จงทำ

อย่ากลืนไปกับคนไทย

Advertisements

1 Response to "สังคมไทยกลายเป็นสังคมแบบ “ฉันถูก และมึงต้องผิด ถูกเหมือนกันไม่ได้”"

#ยาวไปไม่อ่าน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

ตุลาคม 2011
อา พฤ
« ก.ย.   พ.ย. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.

%d bloggers like this: