Archive for ธันวาคม 2011

ผมรู้ว่าคนโรคจิตเป็นยังไง ผมรู้ว่าอาการผิดปกติทางจิต หรือคนเสพย์ยาเสพย์ติดจนเห็นภาพหลอนเป็นยังไง ผมทราบดี และผมยังคงสงสัยจนทุกวันนี้ว่ามันอยู่ใกล้ตัวผมแค่ไหน

ในวัยเด็ก เมื่อครั้งผมยังเป็นแค่เด็กประถม เพื่อนๆ ที่ตัวใหญ่กว่ามักจะรังแกเราอยู่เสมอ ในบางครั้งผมจะได้ยินเสียงบอกว่าอย่ายอมมัน สู้มันเลย แต่แน่นอนว่าเด็กตัวกระเปี๊ยกอย่างผมก็ไม่ต่างอะไรกับไม้จิ้มฟันที่พยายามจะงัดท่อนซุง สุดท้ายก็จบลงด้วยการเจ็บตัววิ่งไปฟ้องครูอนุบาลประจำห้อง

แน่นอน เสียงนั่นอาจจะเป็นจิตใจลึกๆ ของผมที่เรียกร้องว่าอย่ายอมเจ็บตัวโดยไม่ได้สวนกลับก็เป็นได้ ผมมาคิดดูดีๆ ว่าเพื่อนในวัยเดียวกันตอนนั้นจะมีความคิดว่าอย่ายอมแพ้ สู้มัน เหรอ?

คำถามของผมเริ่มหนักข้อขึ้นเมื่อผมเข้าโรงเรียนประถมคุณหนูในเมือง สังคมที่ถ้าเด็กที่บ้านไม่รวยพอ หรือไม่เก่งพอ ก็จะถูกแบ่งแยกเป็นตัวประหลาด ถูกรังแก ถูกทำตัวเหมือนกับเราไม่มีตัวตนอยู่แถวนั้น

เสียงพูดกับผมกลับมาอีกครั้ง ต้องที่ผมกำลังนั่งร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ ว่าไม่มีเพื่อนก็ช่างสิ เรายังมีตัวตนอยุ่ตรงนี้

ผมยังคงโดนรังแก โดนแบ่งแยก เป็นเด็กไม่มีเพื่อนจนกระทั่งมัธยมต้นปีสุดท้าย เสียงกระซิบนี้บอกผมว่าใกล้สอบแล้ว ให้ขยันเข้าไว้ อนาคตเริ่มต้นจากตรงนี้ ผมยังไม่แน่ใจนักว่าเสียงเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เด็กหรือคนแก่ หรือแม้กระทั่งทุกครั้งเป็นเสียงเดียวกันหรือไม่

ผมพยายามคุยกลับไป แต่ไม่เคยมีการตอบสนอง ผมคงจะคิดไปเอง

ช่วงมัธยมปลายปีสุดท้าย สถานการณ์กดดัน ความบีบคั้นที่มากมายนักสำหรับเด็กมัธยมที่โลกใบเล็กนิดเดียว เรากำลังจะต้องเดินไปสู่โลกที่ใหญ่กว่าเดิม ประตูช่างเปิดยากเย็นนัก และการเปิดประตูก็ไม่ราบรื่นเอาเสียเลย

เสียงนั้นเริ่มกลับมาอีกครั้ง กลับมาพูดกับผมทุกวัน แต่ไม่เคยคุยกับผมเพียงสักครั้ง ตลอดครึ่งปีเสียงนี้ดังอยู่ทุกวัน เหมือนเป็นข้อความที่ส่งมาโดยไม่คาดหวังการตอบกลับ เป็นทิ้งข้อความโดยไม่มีเบอร์ติดต่อกลับจากเสียงที่ผมมองไม่เห็น และไม่ได้ยิน

ผมไปหาพี่หมอที่รู้จักกัน พี่หมอบอกว่าเป็นความเครียดที่เกิดขึ้นจากสภาพแวดล้อม และความบีบคั้นหลายๆ อย่างทำให้เกิดการคุยกับตัวเอง

ผมก็ไม่ค่อยจะแน่ใจว่าเรียกว่าคุยกับตัวเองได้ไหม เพราะว่าผมไม่ได้คุยกับเสียงที่ว่าเลยด้วยซ้ำ

วันที่คะแนนสอบออก ผมต้องทำการเลือกประตูสู่อนาคต เสียงนั้นกลับมาอีกครั้ง มากมายและหลากหลายเหมือนมาจากหลายคน แต่ก็อาจจะมาจากคนๆ เดียว

วิศวะ ทันตะ เภสัช หมอ แพทย์ นิเทศน์ วารสาร วิทยาศาสตร์ มนุษย ประดังประเดราวกับเป็นการตัดสินใจที่ไม่ถูก แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกได้ว่ามันเป็นเสียงของคนอื่น ไม่ใช่ความคิดของผมเอง เพราะหลายคณะที่กล่าวมาไม่เคยอยู่ในสมองผมแม้แต่กระผีกเดียวว่าจะมีความสนใจ หรือต้องศึกษา

ผมตัดสินใจเรียน และเสียงเหล่านั้นไม่เคยกลับมาอีกเลย

จนกระทั่งล่าสุด หลายปีดีดักผ่านไป ผมเป็นพนักงานบริษัทธรรมดา และเสียงเหล่านั้นกลับมาอีกครั้ง ผมคุยกับมัน และยังคงปราศจากการตอบกลับ

เสียงจากผู้ไร้ตัวตน ไม่สามารถตอบกลับได้ กลับมาอีกครั้ง และผมคิดว่าผมอาจจะเป็นโรคจิต เพราะบนโลกนี้มีเพียงผมคนเดียวที่ได้ยิน แม้แต่ในวันที่เงียบที่สุด เสียงนี้ก็ยังคงบอกอะไรบางอย่างผม อะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่ได้ยิน และผมไม่เข้าใจ

ผมพยายามหาคำตอบมาเกือบปี และยังคงไม่พบว่าอะไรคือสาเหตุที่ผมได้ยินเสียงนี้ หรือมันต้องการจะสื่อสารอะไร ผมพลาด และผมเริ่มรำคาญกับการไม่สามารถแยกแยะออก ระหว่างเสียงที่ไม่มีตัวตน กับเสียงที่มีคนสั่ง หรือขอให้ทำอะไรสักอย่าง

หมอให้ยาผมมากิน และมันหายไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาด้วยความโกรธเกรี้ยว โกรธาและโมหะ

ผมกำจัดมันไปไม่ได้ ผมกำลังต้องพยายามที่จะเรียนรู้วิธีแยกแยะเสียงบนโลกใบนี้ กับเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน

หลังจากตัดสินใจจะเลิกทวีตครับ ผลคือทำไม่ได้แม้จะทวีตน้อยลงครับ ล่าสุดเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเอาพาสเวิร์ดมั่วๆ มาใส่เอาไว้ ทำให้ถ้าจะทวีต ต้องใช้ hootsuite อย่างเดียวเท่านั้น (เนื่องจากยังต้องใช้ Hootsuite ทำงานอยู่ เลย revoke ทิ้งไม่ได้)

จริงๆ มันก็ได้แหละ แต่แหม เห็นแอคเคาต์โน้นแอคเคาต์นี้ทวีตได้ แต่ทวีตชื่อตัวเองไม่ได้นี่มันยังไงกันอยู่นะ

จริงๆ ก็มีแอคเคาต์ที่เอาไว้ปล่อยของโดยไม่มีใครรู้ว่าเป็นผมเหมือนกันครับ แต่เริ่มรู้สึกว่าหมดมุกละ ขาดการตอบรับที่ดี เลยว่าจะอั้นแล้วปล่อยตูมเหมือนวันแรกที่ปล่อยของแล้วคนด่าเกรียนเยอะๆ

แน่นอนครับ เมื่อเลิกทวีต สิ่งที่ได้คืนมาคือเวลา ถ้าใครเคยฟอลโลว์ผมคงจะทราบดีว่าผมทวีตเยอะมาก คือในกลุ่มคนที่เสพย์ติดทวิตเตอร์เนี่ย ในพวกอันดับต้นๆ น่าจะมีผมอยู่แน่ๆ ทวีตแม่งเยอะ แถมทวีตทั้งวัน การเลิกทวีตของผมจึงหมายถึงเวลามหาศาลแตกต่างจากคนทั่วไปที่เลิกทวีตก็ได้เวลาคืนมานิดเดียวครับ

แต่ตอนนี้พบว่ามีอย่างอื่นที่ได้คืนมานอกจากเวลาด้วย ซึ่งก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าเกิดจากเพราะไม่ทวีตรึเปล่า เลยตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับพฤติกรรมของตัวเองเอาไว้

โดยปกติแล้วผมขี้ลืมครับ คือถ้าทำอะไรอยู่แล้วสลับไปทำอีกอย่างจะเป็นเหมือนแรมเต็มครับ ผมจะทำอย่างหลังได้แล้วลืมอย่างแรก บางทีก็รู้ว่ามีไอเดียเด็ดๆ อยู่ในหัวครับ แต่นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร เหมือนกับทำทางเข้าบ้านหาย แต่บ้านยังอยู่ แต่สุดท้ายก็เข้าบ้านไม่ได้เพราะไม่มีทางเข้า

ตอนแรกนึกว่าเกิดจากหลายอย่างร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นอดข้าวเช้า นอนดึก นอนน้อย ฯลฯ ที่ทำลายสุขภาพครับ แต่ช่วงนี้แม้ว่าจะทวีตน้อยลง แต่นอนดึกกว่าเดิม นอนน้อยกว่าเดิมด้วย แต่สมองช่วงนี้มีความจำที่ดีขึ้น คือไม่ได้ดีขนาดเก็บไว้ในหัวได้ตลอดเวลาโดยไม่ลืม เพียงแต่ว่าแม้จะลืมแต่เมื่อเวลาผ่านไปซักครู่นึกออกว่ามีของที่ค้างอยู่ (pending) ก็จะเริ่มระลึกว่ามีอะไร และนึกออกได้ (จากเดิมจำไม่ได้เลยว่ามีอะไรค้างอยู่ หรือถ้าจำได้นึกแค่ไหนก็ไม่ออกว่าเรื่องอะไร)

ก็นอนน้อยลง ดึกขึ้น เดาว่าไม่เพราะกินข้าวเที่ยงเป็นสองเท่า (ชดเชยเช้าด้วย) ก็น่าจะเป็นเลิกทวีตนี่แหละ เลยลองวางสมมติฐานดูว่าเกิดจากอะไร

โดยนิสัยแล้วผมก่อนจะเล่นทวิตเตอร์ความจำดีมากครับ เก็บข้อมูลในหัวแบบ pending เรียงกันไปเรื่อยๆ คือไม่ได้จำทั้งหมด แต่นึกออกว่ามีรายการที่ค้างอยู่กี่รายการ แล้วไล่ย้อนนึกกลับไปว่ามีอะไรบ้าง ได้

ตั้งแต่เล่นทวิตเตอร์มาเนี่ย ทำได้แย่ลงๆๆๆ จนตอนนี้ไม่ได้เลย แล้วพอเลิกทวีตก็เริ่มทำได้อีกครั้ง คิดว่าน่าจะเกิดจากการเล่นทวิตเตอร์ ที่เวลาเราคิดอะไรได้เราก็ระบายลงไปในเน็ท สำหรับผมมันจะเหมือนกับว่าสิ้นสุดการใช้งาน ทำให้ข้อมูลทุกอย่างมีอายุแค่จนกระทั่งถูกส่งขึ้นอินเทอร์เน็ท จากนั้นมันก็จะหมดอายุ (ในการรักษาไว้ในความทรงจำ)

พอเลิกทวีต พฤติกรรมประเภท ‘หมดอายุทันทีที่ใช้’ ก็น้อยลง ทำให้การเก็บความทรงจำแบบ pending เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แทน

อืมมม….. เริ่มมีเหตุผลจะเลิกทวีตมากขึ้นแล้วนะ

ขายบัตรเติมเงิน iTunes Gift Card สำหรับแอคเคาต์ USA ครับ

จริงๆ ก็ไม่อยากเขียนเป็นบล็อกแบบนี้หรอกครับ มันดูห่างไกลกับคนซื้อยังไงไม่รู้ อยากจะให้คุยตัวต่อตัวมากกว่า แต่บางทีผมก็ไม่สะดวกจะตอบตลอดเวลา เลยคิดว่าเขียนเอาไว้เป็นอ้างอิงก็ดี จะได้ไม่มีคนคิดว่าติดต่อผ่านใครแล้วจะได้ราคาพิเศษด้วย

ที่ผมมีขายเรื่อยๆ นะครับ จะเป็น $15, $25, $50, $100

ถ้าอัตราแลกเปลี่ยนเงินบาทไม่เปลี่ยนกระทันหันทีละสามสี่บาทราคาจะคงที่เสมอนะครับ ถ้าจะซื้อกรุณารอผมคอนเฟิร์มกลับเรื่องโค้ดก่อนนะครับ เผื่อบางทีไม่มี หรือไม่ครบ (เช่นจะซื้อ $1000 นี่คงต้องรอซักชั่วโมง ให้ผมเจนโค้ดแล้วบัตรโปรเซสเงินก่อน)

อัตราขายก็ตามนี้ครับ
$15 – ฿570
$25 – ฿950
$50 – ฿1875
$100 – ฿3750

ถ้ามีบัตร $10 มาขายแยก จะแจ้งบอกเป็นหนๆ ไปนะครับ

ติดต่อได้ทาง @bankkung (twitter) , bankkung@gmail.com นะครับ ถ้าเป็นตอนกลางวันค่อนข้างตรวจอีเมล์บ่อย ส่วนตอนเลิกงานมักจะออนไลน์ทวิตเตอร์ครับผม

ถามก่อนก็ได้ครับ ไม่อยากให้ซื้อไปแล้วใช้ผิดสโตร์ครับ (เช่นใช้แอคเคาต์ไทยแล้วใช้บัตรอเมริกา มันข้ามกันไม่ได้นะครับ) ถามไม่ซื้อก็ไม่กัดครับ แต่ถ้าให้จองเอาไว้แล้วไม่เอา ผมเอามีดยิง หรือเอาปืนแทงตายแน่ๆครับ 😛

เมื่อวานกับวันนี้ได้ลองทวีตให้กับองค์กรลับแห่งหนึ่งที่ขอยังไม่เปิดเผยว่าบริษัทอะไรครับ คนไทยรู้จักพอดู

ผลตอบรับดีเหลือเชื่อ ทั้งที่ทวีตแบบที่ @bankkung ทวีต แต่คน rt เยอะกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ภาพลักษณ์มันดีกว่าตัวตนจริงๆ ครับ ขอรับประกัน

เวลาอ่านการ์ตูนหรือเล่นเกมส์ ผู้กล้าต่อสู้กับจอมมารมักเป็นตอนผู้กล้าแกร่งกล้าถึงประสพการณ์ เลเวลสูงมาก หรือถ้ายังละอ่อนก็ไปเก็บประสพการณ์กับลูกกระจ๊อกให้เลเวลและเงินอัพอัพ เพื่อเป็นการการันตีว่าการต่อสู้กับบอสใหญ่น่าจะชนะ

ผมไม่เห็นจะรู้สึกอย่างนั้นเลย

ผมมาอยู่ที่นี่ได้ซักพักแล้ว วันนี้ทุกคนนอนหลับสนิทเตรียมพร้อมกับการสู้รบของวันพรุ่งนี้ น่าจะเป็นศึกสุดท้ายกับจอมมาร ก่อนที่ทุกอย่างจะสิ้นสุดลง … อย่างน้อยก็สำหรับผม พรุ่งนี้จะสิ้นสุดลงแล้ว ไม่ผมก็จอมมารฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะถึงคราวสิ้นสุด… ผมนี่อิจฉาคนธรรมดานะ เขาอยู่แบบไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีอะไรเป็นพิเศษ ทุกวันเหมือนกันหมด มีชีวิตอยู่ไปวันๆ แตกต่างจากผม เกิดมาเพื่อทำภารกิจหนึ่ง…….

เพื่อภารกิจเดียวเท่านั้น แล้วหลังจากนั้นล่ะ? ถ้าหากผมประสพความสำเร็จต่อภารกิจ ถ้าผมชนะจอมมารร้าย ผมจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร? ไม่มีใครเคยบอกผม ไม่มีใครเคยแนะนำ มีแต่คนบอกให้ผมไปต่อสู้กับจอมมาร มีแต่คนคาดหวังให้ผมสู้ชนะและปลดแอกอิสรภาพแก่พวกเขา ก็แน่ล่ะ เขาไม่ใช่คนที่ต้องไปต่อสู้กับจอมมาร เสี่ยงตายเพื่อคนที่ไม่รู้จักแบบผมนี่

ผมไม่มีปัญหาหรอกนะ ถ้าจะให้ผมไปสู้กับจอมมาร

แต่ในเกมส์เวลาผู้กล้าไปสู้กับจอมมารน่ะ เลเวลสูงปรี๊ดแล้วทั้งนั้น ระดับว่าถ้ากลับไปแมพแรกๆ เจอมอนสเตอร์อะไรก็ไม่รู้ กดโจมตีท่าที่เบาสุด มอนสเตอร์ตัวนั้นก็สลายไปราวกับว่าไม่เคยอยู่ตรงนั้น ผมอยากจะบอกเหลือเกินว่ามันไม่จริงเลย ทุกครั้งที่เราได้รับภารกิจแล้วผมได้กลับไปแถวบ้าน ตะขาบกระจอก ที่ถ้าเป็นเกมส์ก็เรียกได้ว่าเป็นมอนเสตอร์เลเวล 1 ไม่เคยกระจอกอย่างในเกมส์ พวกมันสามารถโจมตี พ่นพิษ ทำให้เราเจ็บปวดและนอนได้เป็นวันๆ

ศัตรูที่สู้ไปเรื่อยๆ ก็จะมีเลเวลเท่าๆ กันน่ะเหรอ? ตลกน่า ผมวิ่งหนีศัตรูที่ความแตกต่างอย่างเหนือชั้นมาตั้งกี่หน ลอบโจมตีแบบโจรป่า ยุทธวิธีกองโจรโดยไม่สนใจสิ่งที่เรียกว่าเกียรติศักดิ์ศรีมาตั้งเท่าใหร่ ผู้กล้าที่สู้ตรงๆ ชนตรงๆ กับมอนสเตอร์น่ะ มีแค่ในเกมส์แค่นั้นแหละ ใครจะเสี่ยงชีวิตไปสู้ทั้งที่รู้ว่าแพ้ หรือแม้กระทั่งไม่รู้ว่าจะชนะหรือแพ้

บางตัวน่ะ เราลอบโจมตีแบบกองโจร สู้อย่างไร้เกียรติและศักดิ์ศรี จนหมดวิธีเอาชนะ แล้ววิ่งหนีมาก็มี หนีแทบไม่รอดก็หลายครั้ง พาซวยฆ่าล้างหมู่บ้านตามมาติดๆ ก็เยอะ คุณคิดเหรอว่าเป็น ‘ผู้กล้า’ แล้วทุกคนจะต้อนรับคุณอย่างอบอุ่น เขามองหน้าแล้วคิดว่าพวกนี้พาภัยพิบัติ ความแค้นและความตายติดตัวมาด้วยรึเปล่าก่อนด้วยซ้ำ แม้จะเข้าไปได้แต่ก็ไม่มีใครคิดจะเข้าใกล้

แต่ก็นะ…. ต่อให้มีใครถูกลักพาตัวไป ก็ใช่ว่าผมจะตามกลับไปช่วยซักหน่อย ก็ผมเป็น ‘ผู้กล้า’ นี่นา ผมจะตายก่อนไปจัดการกับบอสใหญ่ได้ยังไงล่่ะ?

พวกเราล้วนอยู่ในโลกที่ผิดพลาดครั้งเดียวแล้วก็จบเห่ ใครจะอยากเข้าไปเสี่ยงภัยเพื่อใครก็ไม่รู้กัน

พรุ่งนี้ อาจจะเป็นวันสุดท้ายของผมก็ได้… หรืออย่างน้อย มันก็เป็นวันสุดท้ายของภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา

จากนั้น… ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนั่นแหละ

ก็โลกเรามันหมุนไปเรื่อยๆ นี่นา ผมคงจะมีอะไรให้ทำซักอย่าง มีชีวิตไปวันๆ แก่ แล้วก็ตายล่ะมั้ง?

สำหรับคอหวยงานนี้คงเป็นคำพูดที่ไม่น่าฟังเท่าใหร่ แต่สำหรับคนที่ไม่ซื้อ รำคาญบ้างไหมครับ? แน่นอนครับ ผมรำคาญมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ถ้าวันนี้เพื่อนข้างๆ ที่ทำงานบ่น งวดหน้าป้าข้างบ้านบ่น งวดต่อไปแม่บ่น งวดต่อไปญาติบ่น งวดต่อไปซานตาคลอสบ่น เฮ้ย ทำไมมันมีคน ‘เกือบ’ ถูกหวยทุกงวดตลอดวะ (แล้วทำไมมันไม่ถูกหวยซักคน)

ในกรณีนี้ขอพูดถึงแค่เลขสองตัวนะครับ สามตัวขี้เกียจ (แต่หลักการเดียวกันแหละ)

คนที่บ่นว่าโดนหวยกินมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่เกือบถูกหวยมีอยู่ไม่กี่กรณี (แต่คำนวนเป็นสัดส่วนความน่าจะเป็นแล้วเยอะพอควร)

1. ขอกำหนดให้งวดนี้หวยสมมติออก 56
2. คนที่จะบ่นว่า “เกือบถูก” คือคนที่ซื้อ 5X (ได้แก่ 50 – 59)
3. คนที่จะบ่นว่าเกือบถูกคือคนที่ซื้อ X6 (ได้แก่ 16, 26, 36, 46, 66, 76, 86, 96)
4. คนที่ซื้องวดที่แล้วใกล้ๆ (ข้อ 2 และ 3 แต่เป็นงวดที่แล้ว)
5.  คนที่เคยซื้อเมื่อหลายๆ งวดที่แล้ว (เหมือนข้อ 4 แต่มักใช้หน่วยเป็นเดือน)
6. ทำเชี่ยอะไรซักอย่าง แล้วใกล้เคียงเลขนั้น เช่น นั่งรถเมล์สาย 51 หวยออก 15 หรือออก 06, 60 (รวมผลลัพธ์)

เมื่อประกอบกับเหตุการณ์ที่เป็นไปได้ทั้งหมดแล้ว คนที่จะบ่นว่าเกือบถูกจะมีอยู่ราวๆ 19 กรณี (ในงวดเดียว) เมื่อคูณกับ งวดที่แล้ว (x2) และ งวดก่อนๆ หน้านี้ (x ตามจำนวนยุค) และจำนวนคนรอบตัวที่ซื้อ (ถ้ารอบตัวเล่นเยอะ คำพูดนี้ก็จะเยอะตาม)

บอกตามตรงครัฟ พวกมึงอะ สารพัดจะหาความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะคนตาย มันก็มีทั้งเลขวันเดือนปีเกิด (ไทยและอังกฤษ) อายุ วันเดือนปีตาย (ไทยและอังกฤษ) เลขเป็นชุดแบบนี้ มึงอยากบวกให้ออกหวยมันก็ไม่ยากหรอก คำถามคือ ณ จุดนั้นๆ มึงจะรู้มั้ยว่ามึงต้องเอาเลขวันเดือนปีเกิดคนไหนมาใช้

ถ้าไม่เคยถูกจนกำไร เลิกซื้อหวยเหอะ ไม่ถูกซักที กว่าจะโดนจังๆ เข้าไปทีบ่นว่าเกือบถูกเกินสิบละ คุ้มเงินที่จ่ายมั้ยเนี่ย


ธันวาคม 2011
อา พฤ
« พ.ย.   ม.ค. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

คลังเก็บ

Tweet from twitter

  • เค้าบอกว่าเวลาจะด่าเด็ก ให้ด่าพ่อแม่แทนเพราะไม่สอน แต่บางทีเราอยากได้อะไรไวกว่านั้นอย่างบีบคอเด็กตายคามือ จะได้เงียบ- 12 hours ago
  • @plynoi อันนั้นน่าจะอันดับหนึ่ง สู้ไทยก็ไม่ได้ แกะแพะผู้ซื่ิอสัตย์ไม่ต้องเลือกเองเลย- 12 hours ago
  • คริสเตียนบาปสิบอย่าง? ครับ เกินมาอีกสามนี่อะไร ช้อปปิ้ง ด่าผัว ใช้แรงงานทาสเหรอ- 12 hours ago
  • ต่อจากกระเป๋าตัง (ที่ไม่รู้จะแห่ทำไรเยอะแยะ) Kickstarter ก็มีของเล่นรายใหม่แล้วคือ Gimble มาทีเป็นสิบๆ ราย- 1 day ago
  • RT @wongnai: แดนสวรรค์สายบุฟเฟ่ต์! งานนี้ลอปสเตอร์ไม่อั้น! จัดหนักบุฟเฟ่ต์นานาชาติพรีเมียม 📍NEXT2 Café [Ad] buff.ly/2oImxXv https:/…- 1 day ago
  • อยากให้จีนหมั่นไส้ญี่ปุ่นแล้วประกาศแบนไม่เที่ยวญี่ปุ่นจังครับ จุดท่องเที่ยวจะได้โล่งๆ หน่อย- 2 days ago
  • คิดว่าเกมส์จะขายได้แต่แรกเหรอ โหดไป๊- 2 days ago
  • ทำไม nintendo switch ขาดตลาด แต่ Zelda: BotW ไม่ขาดตลาด?- 2 days ago
  • iOS 10.3.1 Jailbreak Demoed on iPhone 7 by Pangu team flip.it/qsG99o- 3 days ago
  • อยากตอบสมาชิกในแฟนเพจหลายท่านว่า "มันไม่ได้แพงหรอก มึงอะจนต่างหาก"- 3 days ago
  • @kahonoii เล่น Joycon ใส่กริปมา 150 ชม มาเจอจอยโปร งงเลอ ทำไมอนาล็อกขวามันไกลจังวะ- 3 days ago
  • RT @GratitudeDNA: นศ.ศิลปะม.โอซาก้าเริ่มเอากล่องกระดาษมาฝึกสร้างงาน3มิติฝีมือเก่งกล้าขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นงานประจำไปเลย เรียกตัวเองว่าศิลปิ…- 3 days ago
  • @plynoi portable นี่คือเอา joycon จิ้มเครื่องแล้วเล่นอะ แรกๆ ก็ไม่ปวดนะ หลังๆ เล่นแปปเดียวก็ปวดแล้วอะ มันกดฝ่ามือ- 3 days ago
  • @kenshinbhx ทอมคุมห้องแล็บที่มหาลัยชัดๆ- 3 days ago
  • ลอง Pro Controller แล้วรู้สึกมันใหญ่ไป แต่ที่แน่ๆ เล่นโหมด Portable แล้วปวดมือ ไม่ชอบพกไปเล่นนอกบ้านละเดี๋ยวนี้- 3 days ago
  • @Swearby 5555- 4 days ago
  • @Swearby ก็เมื่อก่อนแถวรามนี่หว่า งี้ก็เลี้ยงข้าวคาบพเจ้าได้แล้วสินะ 5555- 4 days ago
  • เหยด นึกว่าทิ้งแล้ว แต่... Android o preview มาแล้วนะนาย ตกรุ่นปุ๊บช้าชิบหายเลย- 4 days ago
  • RT @AndroidPolice: Lenovo publishes Android 7.0 Nougat release notes for the Moto X Pure, update likely to follow androidpolice.com/2017/04/26/len… h…- 4 days ago
  • @Swearby เอ้ากำ สหายฝั่งธนนี่หว่า 555- 4 days ago