Archive for มีนาคม 2012

เมื่อก่อนใครถามซื้อโน้ตบุคยี่ห้ออะไร ก็เชียร์เดล

เดล เดล เดล เดล เดล เดลเดลเ ดลเดลเดลเดลเดล

ประกันดี อาจจะได้สเปคต่ำกว่าในราคาเท่ากัน (หรือแพงกว่าในสเปคเท่ากัน) แต่ก็ดีกว่า ไม่ต้องไปกลัวอุบัติเหตุทางความฉลาดใดๆ จะทำให้เครื่องเสียจนต้องลำบากใจ

เอาเข้าจริงประกันมันก็ไม่คุ้มครองเรื่องโง่กดอะไรผิดหรอก

แต่ถ้าฮาร์ดแวร์พัง ก็มีการเปลี่ยนชิ้นส่วนให้

หลังๆ ก็เริ่มมีคนบ่นว่าในกรุงเทพ การซ่อมแบบถึงที่นั้นทาง Dell เอาท์ซอร์สให้กับ SVOA

จริงๆ SVOA ก็ไม่ได้แย่หรอกฮะ พนักงานก็พอจะโอเคอยู่ ที่มันกากจริงๆ น่าจะเป็นโน้ตบุคยี่ห้อ SVOA มากกว่า แต่เราก็ติดภาพ SVOA กากทุกอย่างมาตลอด

เคยมีคนเจอสินค้าที่นำมาซ่อมเป็น Refurbished ครับ ซึ่งมันก็ไม่แปลกอะไรครับ มันก็เป็นหน้าที่ของสินค้า refurbished อยู่แล้ว ถ้าไม่ถูกขายก็วนมาซ่อม แต่ประเด็นคือเคยมีคนเจอเมนบอร์ดสนิมกรังมาเปลี่ยนน่ะสิครับ มันถึงเป็นเรื่อง

ตัวผมจอพังไปหนครับ ไม่รู้เป็นอะไร เน่าไปเลย สรุปคือครั้งนั้นเปลี่ยนจอ

ก็ได้จอ Refurbished มานะ แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไรจนทุกวันนี้

ล่าสุดอายุประกันสิ้นสุดลงครับ โดยสิ้นสุดลงในเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ทางผมก็กลัวว่าประกันหลุดแล้วจะมีปัญหาต่อประกันไม่ได้ รีบไปต่อประกัน เดินเรื่องช้ามากครับ พนักงานแม่งอยากขายรึเปล่าก็ไม่รู้ นี่คงเป็นปัญหาที่ทุกคนประสพพบเจอกันมาบ้าง ถ้าทำการติดต่อกับ Dell ด้วยตัวเองว่าแม่งช้า อืดอาด

พอจ่ายเงินไปเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ครับ เราก็สบายใจ เอาวะ จ่ายเงินก่อนประกันจะสิ้นสุดลง น่าจะไม่มีปัญหาอะไร

บอกแม่ว่าให้โทรตามเรื่องเอานะ ว่าเค้าต่อประกันให้รึยัง ……

แม่ก็บอกสัปดาห์ละครั้งว่าโทรไปเขาไม่รับ ไม่ก็คนโอนบอกว่าติดประชุม จะโทรกลับ (แล้วก็ไม่เคยโทร)

ผมไม่รู้หรอกครับ ว่าแม่ผมโทรสัปดาห์ละกี่ครั้ง ชีวิตพวกผมมีมากกว่าการโทรตามเช็คประกันโน้ตบุคตลอด 24 ชั่วโมง ต้องกิน ต้องนอน ต้องทำงาน ต้องทำโน่นทำนี่ พอว่างๆ นึกขึ้นได้ก็โทรเช็ค

วันนี้วันที่ 27 มีนาคมแล้ว

หนึ่งเดือนกับอีกหกวัน….. ผ่านไป

ประกันบนเว็บขึ้นว่าโน้ตบุคผมขาดประกันแล้ว ถ้าผมจ่ายเงินเพื่อประกัน 24 เดือน แม่งก็เหลืออีก 23 เดือนที่จะมีบริการแล้ว

ทั้งที่ถ้าเดือนที่ผ่านมาคอมกูพัง มึงก็ไม่ยอมมาซ่อมเพราะประกันหมด

ดีครับ กราบครับ มึงรับสายโทรศัพท์กูหน่อยครับ

โทรไปครับ ต่อสายครับ โอนสายครับ ……

ไม่เคยจะรับสายซักครั้ง เซลส์แม่งจะหยิ่งเกินไปแล้วโว้ย ควยยยยยย

กูจ่ายเงินนะเว้ย ไม่ได้จับฉลากชิงโชคต่อประกันฟรี

แบตเตอรี่ห่วยก็ไม่เคยนินทานะเว้ย ว่าครบ 365 วันปุ๊บ แม่งพังปั๊บอะ

แต่เหี้ยนี่มันอะไรกัน! เงินกูจ่ายไปแล้ว มึงถือไปลงทุนปันผลแก่ผู้ถือหุ้นหมดแล้วมั้ง!

ถ้ามึงไม่มาต่อประกันกูเร็วๆนี้ กูจะเอาคอมกูไปปาหน้าห้องตึก Empire!

อยู่แถวบ้านนี่แหละ ไปง่ายดี เขวี้ยงเสร็จ จะให้กูรับผิดชอบค่ากระจกที่แตกก็ว่ามา

แต่ขอกูปาอาละวาดแทนลูกค้าคนอื่นๆ ที่เขาไม่เคยโวยวายหน่อยเหอะ

ทำยังกับกูเป็นขอทานครับ!

เออ ขอให้ต่อประกัน เงินก็จ่าย เป็นไปตามกฏ ยังจะเม้มกูอีก!

FUCK YOU DELL.

Advertisements

ข้าพเจ้าเป็นผู้ท่องมิติ เดินท่ามกลางหมู่ดาราและมิติทั้งปวง และบัดนี้ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมาในโลกแห่งหนึ่ง ที่เกิดจากมิติบิดเบี้ยวทับซ้อนหลากหลาย สวรรค์หลากมิติเชื่อมต่อกับโลกใบนี้ และเช่นเดียวกัน นรกหลากระดับก็เชื่อมโยงไป ทั้งสวรรค์และนรกถูกเชื่อมโยงผ่านมิติพลังงานต่างๆ และแน่นอนว่าแต่ละแห่งก็มีผู้แทนมิติครอง โอดิน – โลกิ , ซาตาน – พระเจ้า , เมมฟิสโต และอีกหลากหลาย

มิตินี้มีความแตกต่างมากเกินไป นอกจากมีความผิดปกติในการไล่ลำดับชั้นโลกหลังความตายแล้วยังมีสิ่งมีชีวิตเหนือมนุษย์อีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดตัวเขียวไร้สมอง มนุษย์ชุดรัดรูปที่มีโล่ที่ป้องกันได้แทบทุกอย่าง มนุษย์ที่แปลงร่างเป็นไฟได้ หรือแม้กระทั่งคนเสื้อแดงที่ยิงใยลอยกระโดดไปมาได้ ให้ตายสิ อยากลองลอยด้วยโมเมนตัมจากการเหวี่ยวตัวด้วยใยแบบนั้นเป็นบ้าเลย

หลุดมาอยู่มิตินี้ได้สองเดือน ก็พบว่าความผิดปกตินี่เป็นเรื่องธรรมดาเหมือนกับการทอยลูกเต๋าได้แต้ม 6 ยังไงอย่างนั้น

วันดีคืนดีผู้ก่อการร้ายก็ยิงจรวดขีปนาวุธทะลุมิติมาชนกับตึกในประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แล้วกัปตันมาเลเซียก็ออกไปชกผู้ก่อการร้ายซะน็อก ทั้งที่ความจริงน่าจะหัวขาดไปด้วยความแรงของกำปั้นไปแล้ว

หรือวันดีคืนดีคนข้ามกาลเวลาประจำมิติก็โผล่มาทิ้งระเบิดปริศนา ความน่าสงสัยที่ไม่มีใครตอบได้นอกจากเวลา แล้วก็จากไปอย่างไม่มีนัยยะความสำคัญอะไรที่ต้องทำเช่นนั้นเลย

หลังจากนั้นไม่นานประตูมิติก็เริ่มเปิด เทพเจ้าทั้งหลายเริ่มทำลายโลกราวกับว่ากลัวมนุษย์จะลืมการมีอยู่ของตัวเองอย่างนั้นแหละ (แล้วต้องเริ่มมาอาละวาดกันในยุคศตวรรษที่ 21 ของมิตินี้เนี่ยนะ? ทำไมไม่ทำตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์กันล่ะ)

พวกเทพเนี่ย ที่มองเห็นด้วยตาเปล่าความจริงแล้วก็เป็นแค่ภาชนะของแหล่งพลังงานเท่านั้นล่ะ ถ้ามองด้วยสายตาของผู้บันทึกความเป็นไปอย่างข้าฯ ก็เห็นเส้นรางๆ ที่เชื่อมต่อระหว่างโลกของเขา กับโลกที่นี่

หลังจากเหตุการณ์กวาดล้างมนุษย์ผ่านไป มนุษย์คนที่เรียกเกราะสีแดงเหลืองก็ไปชกหน้าเทพสูงสุดของสวรรค์แอสการ์ดเข้าให้ ว่าเหตุไฉนถึงทิ้งมนุษย์เอาไว้เบื้องหลัง ปล่อยให้พวกเขาตายอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แล้วใช้กลุ่มยอดมนุษย์เพียงหยิบมือเพื่อชัยชนะในสงครามของตัวเองเท่านั้น

มนุษย์ผู้นั้นถามเทพที่เห็นมนุษย์เป็นมดปลวกที่เกิดมาและตายไปว่า

“ในวันที่พวกเราเกิดขึ้นมาบนโลกนี้ วันที่มนุษย์คนแรกเกิดขึ้น ท่านอยู่ที่นั่น …. ท่านอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า”

“ณ วันนั้นที่มนุษย์อย่างเราเกิดขึ้น ท่านเฝ้ามองอย่างสนใจ หรือเพียงมดปลวกอีกตัวที่ท่านคิดว่าคงจะพังทลายในไม่ช้า”

“ท่านปรุงแต่ง สร้างเราขึ้นมาอย่างที่ท่านต้องการจะให้เราเป็น หรือท่านเฝ้ามองพวกเราอย่างไม่แยแส จนกระทั่งวันหนึ่งท่านตระหนักถึงตัวตนของมนุษย์”

อ้าว อ้าว พูดจบหรือยังนั่น โดนเทพต่อยหน้าหงายแล้ว

“มนุษย์อย่างเจ้าไม่ต่างอะไรกับความว่างเปล่า เกิดมาและดับไปแตกต่างจากเทพผู้มิดับสูญ”

อ้าวเหรอ เห็นท่อน้ำเลี้ยงจากต้นไม้แห่งโลกแอสการ์ดขาดก็สลายตัวเป็นอะตอมไปแล้วนี่นา

“เราไม่สนใจมนุษย์ ที่รับเคราะห์จากสงครามมหาพิภพ ที่เราทำกับเหล่าบิดรแห่งความกลัว ราชาแห่งความสิ้นหวัง จุดจบแห่งดินแดนเลือดเนื้อ”

“ในการนี้ พวกเจ้าที่เราไม่เคยคาดหวังสิ่งใดทำได้ดี ตามที่บัญญัติคำโบราณกล่าวไว้ ผู้ที่ไม่ดับสูญย่อมมิอาจดับสิ้นไปจากผู้ดำรงชีพเช่นเดียวกัน ดังนั้นพวกเจ้าคือผู้ฆ่าเทพ”

….. ฟังดูเห็นแก่ตัวยังไงไม่รู้สิ เทพเจ้าจากแอสการ์ดนี่มันน่าหมั่นไส้ชะมัด

แต่สุดท้ายเทพปากดีนั่นก็ใช้พลัง ที่แค่ขี้เล็บของตัวเองนั่นแหละทำให้สิ่งก่อสร้างที่พังทลายถูกเก็บกวาดเรียบร้อย พร้อมจะทำการก่อสร้างใหม่ ส่วนมนุษย์ที่กลายเป็นหินจากแม่มดงูเต็มหัวนั่นก็กลับเป็นเหมือนเดิมนะ

ดูเหมือนว่าเทพของมิตินี้ก็ไม่ได้เลวร้ายไปซะเท่าไหร่แฮะ เอาเถอะ อย่างน้อยก็แอสการ์ดล่ะนะ

เทพมิติอื่นยังไม่เห็นหัวเลย แต่ช่างเถอะ มิตินี้อยู่ๆ ไปเดี๋ยวก็คงโผล่มาเองล่ะ ทำตัวไม่ได้เป็นสิ่งลึกลับเอาเสียเลย

คุณเคยสังเกตกันไหมครับว่าสีอะไรในปีโป้มันเยอะที่สุด

จากประสพการณ์แต่ละคนอาจจะบอกไม่ตรงกันว่าความเป็นจริงแล้วสีอะไรหายากกว่ากัน บางคนอาจจะบอกว่าเฮ้ยปีโป้สีเขียวมันน้อยจังวะ สีม่วงก็ดีนะ สีแดงเยอะจัง สีขาวหายาก เฮ้ย สีเหลืองทำไมไม่มีเลยวะ

ความจริงแล้วปีโป้น่ะครับ มันถูกกว้านซื้อไปหมดแล้ว คุณไม่รู้ล่ะสิ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะครับ เรื่องนี้ผมจริงจัง(?) มาก กับการที่เรากำลังถูกอำนาจเหนือรัฐ จากภายนอกแทรกซึมเข้ามาอย่างไม่ลดละ และควบคุมไม่ได้ แม้แต่โรงงานปีโป้ก็ถูกซื้อไม่แพ้สื่อหนังสือพิมพ์เจ้าไหนๆ แย่จริงๆ ครับ ผมกำลังพูดว่าโรงงานปีโป้ถูกซื้อไปแล้ว

คุณสังเกตไหมครับว่าทำไมในซองปีโป้ มันมีปีโป้สีแดงเยอะขนาดนั้น! เพราะว่าทักษิณซื้อไปแล้วครับ!!!!

ปีโป้เป็นโรงงาน นปช นี่เอง!

เฮือก ผมเอาความจริง(?) มาตีแผ่แบบนี้มันน่ากลัวนะครับ ผมยอมรับ แต่ผมอยากจะตีแผ่

ยิ่งไปกว่านั้นถ้าคุณไม่เชื่อลองดูสิ ในซองคุณมีสีเหลืองนิดเดียวเอง หายากมากๆๆๆ

นั่นแหละครับ! เรากำลังโดนรุมล้อมจากศาสดาที่น่ากลัว สีเหลืองรอบๆ ตัวเราเริ่มลดลงลดลงอย่างมีนัยยะสำคัญ เห็นไหมครับ เห็นไหมครับ!!!

แล้วก็ปีโป้ถ้วยไหนเปิดง่าย แสดงว่าเป็นแดงเทียมนะครับ 😛

มันขัดกับหลักคำสอนปีโป้ครับ ว่าจะต้องเปิดยาก ไม่ฟังขอวิงวอนของใครว่าเปิดง่ายๆ หน่อย

เอาล่ะ ขืนยาวกว่านี้โดนดราม่าแน่ๆ งั้นตัดจบแค่นี้ดีกว่า 😛

เรานิยามอะไรต่างๆ ด้วยสังคม ในบางครั้งสังคมก็กำหนดคำนิยามเอาไว้ด้วยกฏหมาย ด้วยคนหมู่มาก ด้วยคนใกล้ตัว ด้วยสิ่งที่ต้องรู้กัน

เราต้องทำงาน ต้องหาเงิน ต้องมีชีวิตที่มั่นคง ต้องแต่งงาน ต้องมีบ้าน ต้องมีรถ ต้องมีสังคม ต้องมีฐานะ ต้องมีหน้าตา ต้องมีอะไรบางอย่างที่จับต้องไม่ได้ แต่ต้องมี ต้องมีอะไรหลายๆ อย่างที่เด็กมันถามว่าจะมีไปทำไม ต้องมีอะไรหลายๆ อย่างที่ในใจตัวเองก็สงสัยว่าทำไมฉันต้องมี

ทำไมเราต้องทำงาน อันนี้ตอบไม่ยาก เราต้องหาเงิน ต่อให้ไม่อยากทำก็ต้องหาเงิน อันนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้

ต้องทำงานมั่นคง ต้องมีชีวิตที่มั่นคง
อะไรคือชีวิตที่มั่นคง อะไรคืองานที่มั่นคง?

งานที่มีเงินเดือนเยอะเรียกว่างานมั่นคงไหม? งานที่บริษัทไม่ล้มละลายเรียกว่ามั่นคงไหม? หรืองานที่ไม่หนักมาก แม้เงินไม่เยอะแต่แก่ไปไม่ต้องจ่ายหมอค่ารักษาตัว? อะไรคือคำว่ามั่นคง?

ทำงานที่ทุ่มเท เงินเยอะ ห้าสิบเก้า หนึ่งปีก่อนวัยเกษียณตาย เป็นงานที่มั่นคงไหม? ทำงานชิวๆ อายุสี่สิบ ไปเป็นโฮมเลสไร้บ้าน มั่นคงไหม?

อะไรคือความหมายของงานที่มั่นคง?

ต้องแต่งงาน ต้องมีบ้าน ต้องมีรถ
อันนี้สงสัยไม่ยาก เป็นไปตามเรื่องการสืบทอดลูกหลาน ความมั่นคงในชีวิต (มั่นคง?) ความสะดวกสบาย แก่ไปใครจะดูแลถ้าไม่ใช่ลูกหลาน? (แล้วลูกหลานจะดูแลไหม?)

ผมคงไม่มานั่งไล่ทั้งหมดข้างบนว่า หน้าตาทางสังคม หรืออะไรที่จับต้องไม่ได้แต่ต้องมี หรืออะไรหลายๆ อย่างที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าจะมีไปทำไม แต่ผมอยากให้คนที่เข้า อ่านข้างบนแล้วถามคำถามกับตัวเอง

เรากำลังต้องการอะไร? เรากำลังเดินตามสังคมเพราะสังคมบอกเราว่าสิ่งนี้ “ดี” หรือเปล่า เรามีตัวเลือกอื่นอยู่ไหม? ตัวเลือกนั้นมีจริงและเลือกได้ หรือมีจริงแต่ห้ามเลือก? (นึกตัวอย่างไม่ออก? สมมติเป็นเรื่องงานละกัน เรามีตัวเลือกว่าจะทำงานหรือว่างงานไหม? หรือเราต้องทำงานเท่านั้น ห้ามเลือกว่างงาน)

ถ้าเราแหวกกฏของสังคม (เช่นว่างงาน) เราจะโดนสังคมลงโทษไหม (มองด้วยสายตาแปลกๆ , บอยคอตต์, นินทา) เราไม่ได้ทำผิดกฏหมาย (ไม่มีกฏหมายห้ามว่างงาน) เราไม่ได้ฆ่าคนตาย เราไม่ได้ทำบาปอะไร

ทำไมเราต้องมีตัวเลือก (ว่างงาน) แต่เลือกไม่ได้

คุณกำลังอยู่ในช่วงตัดสินใจอะไรหรือเปล่า? กำลังกลุ้มใจกับทางเลือกข้างหน้าที่เลือกไม่ได้หรือไม่? ทางเลือกสองอันข้างหน้า (หรือมากกว่า) แต่กลับไม่มีสิทธิ์เลือกตัวเลือกที่อยากได้หรือเปล่า

เลือกในสิ่งที่คุณจะไม่ผิดหวังซะ เลือกตัวเลือกที่เมื่อเดินไปข้างหน้า สามปี ห้าปี สิบปี สามสิบปี หันหลังกลับมาแล้วพูดว่า “วันนั้นผมตัดสินใจว่าจะ …… แม้มันจะผิดพลาด (หรือดีมาก) ผมก็ไม่เสียใจที่ผมเลือก”

เราอยู่ในสังคมที่ “กำหนด และนิยามคำว่าดี” เราอยู่ในสังคมที่ “ถ้าแหวกกฏของสังคม เราก็ต้องโดนลงโทษ แม้ว่าจะไม่รบกวนใคร”
คำแนะนำของผมคืออย่าได้แคร์สังคม จงนิยามด้วยตัวเอง อย่าสนใจกฏของสังคมถ้าเราไม่ได้เบียดเบียนใคร และจงตัดสินใจในสิ่งที่จะไม่มีวันเสียใจที่ได้ทำ

#หมายเหตุ

  1. ตอนแรกที่คิดเรื่องนี้ได้ มันเข้มข้นมาก ทิ้งช่วงไปสี่ชั่วโมง กลับมาบ้านน้องเปิดเดอะสตาร์ นั่งเขียนบล็อกไป โดนเดอะสตาร์ดึงความสนใจไประยะๆ และโดนโฆษณาสาวๆ สวยๆ ดึงความเครียดในเนื้อหาที่จะเขียนไปหมดเยย
  2. ต้องการจะเขียนประเด็น “นิยามสังคม” “นิยามด้วยตัวเอง” ว่าแตกต่าง และเราควรจะแหวกกรอบ โดยให้ความสำคัญ “นิยามของตัวเอง” > “นิยามของสังคม” แต่ไหงๆ จบด้วย “ตัดสินใจด้วยตนเองและก้าวต่อไป จงยิ้มและไม่เสียใจที่ทำ” ซะงั้นล่ะเนี่ย (เป็นเรื่องธรรมดาของผม ที่เวลาเขียนบล็อกแล้วมักจะไหลไปประเด็นอื่นเฉยเลย แต่เวลาคุยไม่เป็นนะ แล้วก็ช่วงที่เลิกทวีตก็ไม่เป็นแบบนี้ด้วย)
  3. ควรจะเลิกทวีตเพื่อเขียนเรื่องที่ยังบล็อกไม่หมด ให้เรียบร้อย แล้วกลับไปทวีตใหม่นะเนี่ย อัฌณีย์เอ๊ยยยยย

มีนาคม 2012
อา พฤ
« ก.พ.   เม.ย. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.