แผ่นดินไหว กับข้าพเจ้า

Posted on: 11 เมษายน, 2012

ผมหวั่นกลัวแผ่นดินไหวในกรุงเทพมาตลอด เพราะนับตั้งแต่มีการค้นพบแนวรอยแยกในจังหวัดใกล้เคียงกรุงเทพ (นครนายก) ซึ่งสามารถเกิดความเสี่ยงในกรุงเทพได้ ถ้าจะเกิดขึ้นได้ก็ไม่ใช่กระจอก คือพวก 1 ริคเตอร์ อะไรพวกนี้ก็เกิดไปเหอะ แต่รอยเลื่อนที่ว่าสามารถเกิดขึ้นได้แรงถึง 6 ริคเตอร์

เฮ้ย ผมเคยเรียนธรณีวิทยานะ ผมเรียนจิวเวลี่มา อย่าลืมเดะ

ผมสาบานกับตัวเองไว้แล้ว ว่าผมจะไม่อยู่คอนโด น้ำจะท่วมก็ท่วมไป มันมาเรารู้ตัว เราอยู่ในเมืองหลวง มันไม่มาโดยไม่รู้ตัวหรอก (คงระแวงเป็นวันๆ ก่อนท่วมด้วยซ้ำ) แต่ถ้าแผ่นดินไหว บรุ้ม กลายเป็นโกโก้ครันช์ไม่รู้ตัวแน่

ตอนไปทำงานที่ไหนก็ตามก็สำรวจทำเลมาตลอด สมัยที่ทำงานอยู่ที่กรมสรรพากรคาดเอาไว้แล้วว่าถ้าเกิดแผ่นดินไหวระดับ 6 ริคเตอร์ (หรือเบากว่าก็เถอะ) ผมจะกระโจนออกทางหน้าต่าง ด้านนอกเป็นสระน้ำ คาดว่าลึกเกินสองเมตร ถ้ากระโดดจากชั้นห้าลงไปน่าจะรอด แต่ตั้งแต่ย้ายมาทำงานอยู่แถวรัชดาฯ ปัญหาเยอะมาก จะแผ่นออกก็ลำบาก ทำงานอยู่ชั้น 38 จะเผ่นก็ต้องวิ่งลงมา ขาง่อยแน่

และวันนี้เหตุการณ์ที่ไม่เป็นอันตรายก็เกิดขึ้นจริง

แผ่นดินไหวในสุมาตรา 8.9 ริคเตอร์ (หลายสำนักตัวเลขยังไม่ตรงกัน) ส่งผลกระทบมาถึงประเทศไทยด้วยเช่นกัน โดยตึก XX tower ชั้น 38 พนักงานทุกคนมีอาการหน้ามืดกระทันหัน ช่างแม่งเหอะว่าพนักงานคนอื่นเป็นยังไง ตัวผมนั่งๆ อยู่แล้วก็สงสัยว่าทำไมตัวเองถึงนั่งเอนไปเอนมา (เอนไม่มาก) เหมือนกับคนหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ซักพักนึงก็มีคนตะโกนว่าหน้ามืดเหมือนกัน แผ่นดินไหวหรือเปล่า ตัวแข็งเลย เพราะว่าต่อให้เป็นการสั่นสะเทือนที่ไม่มาก ชั้น 38 เองก็น่าจะรับผลกระทบไม่น้อย ผมว่าเป็นไปได้ (ณ ตอนนั้นยังไม่มั่นใจว่าแผ่นดินไหวหรือเมากลิ่นเครื่องปรับอากาศ)

ผมมองรอบโต๊ะ (กำลังเขียนข่าวอยู่) โน้ตบุคประจำตัว โน้ตบุครีวิว โทรศัพท์ สายชาร์จ กระเป๋า หูฟัง …..

ของที่เล็กกว่ากำปั้นยัดลงกระเป๋าให้หมด โน้ตบุคช่างมัน กว่าจะเก็บเสียเวลา

ทุกคนทำหน้างง ยังดีโปรแกรมเมอร์สาวหวาดระแวงเกินเหตุ (ดีครับ ผมอาศัยจังหวะคุณเธอหวาดกลัวเผ่น) ผมเดินตามมาเงียบๆ ทุกคนยังทำงาน เริ่มมีคนบอกว่าหน้ามืด ผมเห็นทุกคนไม่คิดจะย้ายออก ผมเริ่มมั่นใจแล้วว่าแ่ผ่นดินไหว (หรืออาจจะโดนรมควันยาสลบยกชั้น) ผมตัดสินใจพูดดังๆ ว่า “เผ่นกันดีกว่าครับ ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร”

“ออกตอนนี้แล้วลิฟท์ไม่เต็มหมดเหรอ”
“แผ่นดินไหวไม่มีใครลงลิฟท์หรอกครับ”

ผมวิ่งเผ่นลงต่อเนื่อง 38 ชั้น ลงมาถึงนี่ขาสั่นพับๆ ตอนอยู่ชั้น 15 นี่คิดว่าวิ่งไม่ถึงชั้น 1 แน่แท้แล้ว ยังดีความกลัวตายมากกว่าความหมดสิ้นแรงกล้ามเนื้องอกกะร่อย ลงมาถึงทุกคนลงมาเสร็จสรรพ (ลงลิฟท์มากัน)

-_____-)db ไม่กลัวตายกันเลยเรอะ
แถมออกมาอยู่หน้าตึก ราวกับว่าถ้าตึกถล่มมาจะแย่งกันตายอย่างนั้นแหละ

พวกคุณมองยอดตึกแล้วบอกได้ไงวะว่ามันยังสั่นกันอยู่ คุณแม่งอุปาทานว่ะ แต่ที่แน่ๆ ผมมองอะ โคตรสั่นเลยว่ะ
ขากูเงี้ย วิ่งลงมา 38 ชั้น สั่นพั่บๆๆๆๆ เลย

ว่าแต่ผมต้องหา solution สำหรับเอาตัวรอดถ้าเกิดแผ่นดินไหวครั้งหน้าแล้วว่ะ ผมไม่กล้าเสี่ยง เพราะแผ่นดินไหวมันทำนายล่วงหน้าไม่ได้
โดยเฉพาะอยู่ตึกสูง วิ่งลงมาแบบนี้อีกทีกล้ามโตแน่
ดีไม่ดีจะไม่รอดเอา

Advertisements

1 Response to "แผ่นดินไหว กับข้าพเจ้า"

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

เมษายน 2012
อา พฤ
« มี.ค.   พ.ค. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

%d bloggers like this: