เพื่อน

Posted on: 4 สิงหาคม, 2012

“เธอต้องมีเพื่อนไว้นะ เพราะในวันที่ถ้าการเลิกกันมาถึง คนที่จะอยู่ข้างเธอคือเพื่อนเธอ ไม่ใช่ฉัน”

ผมบอกกับเธอ เมื่อตอนที่เรากำลังจะคบกัน ผมไม่ต้องการให้เธอมีผมเป็นโลกของเธอ และแตกสลายไปในวันที่ทุกอย่างจบสิ้นลง…. สองปีผ่านไป ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด เพราะเธอคือคนที่ไม่ต้องการผม และ… ผมไม่มีเพื่อนเลย

แน่นอน เพื่อนผมน่ะมีเยอะแยะ… เพียงแต่ว่ามาตรฐานการเรียกใครสักคนว่าเพื่อนของผมน่ะ มันงี่เง่าสิ้นดี (ไม่ใช้คำว่าสูงส่งหรอกนะ อวดตัวเกินไป)

ผมมีเพื่อนน้อย และผมเชื่อในคุณค่าของการคัดเฟ้นคนที่เป็นเพื่อน ว่าเราสามารถใส่ใจเพื่อนเราทุกคนได้ และเราอยากจะใส่ใจเขา ไม่ใช่คบเป็นเพื่อนแต่ไม่เคยรู้จักกันเลย ไม่แม้กระทั่งคุย หรือได้ข่าวคราวจากที่ใดด้วยซ้ำ

ในวันที่เธอไม่ต้องการผม ผมกลายเป็นภาระให้กับคนรอบตัว

ผมลุกขึ้นเองไม่ได้ และผมเองถ้าว่ากันตามตรงผมก็ไม่ได้อยากลุกขึ้นมากนัก ถ้าพูดให้ถูกคือผมไม่อยากยอมรับความจริง ผมไม่อยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมอยากให้ทุกอย่างเป็นเพียงฝัน และสิ้นสุดเมื่อมันตื่นขึ้น แต่มันแย่หน่อยตรงที่ว่าแม้กระทั่งฝันผมก็ยังเห็นเธอ เห็นเราเดินไปด้วยกัน มีความสุขด้วยกัน แล้วพอตื่นขึ้นมา ความจริงกลับกลายเป็นฝันร้าย หลอกหลอนและก่อกวนชีวิต เข้าขั้นรบกวนชีวิตปกติเสียด้วยซ้ำ

ผมรบกวนแม้กระทั่งพี่สาวของเธอ, เด็ก ป๔ และ น้องฝึกงานที่มาฝึกที่บริษัทเมื่อปีที่แล้ว

ผมมันเป็นได้แค่ภาระจริงๆ

แต่แล้วน้องฝึกงานก็ได้บอกผมมาว่า

“ไม่หรอกพี่ อย่าคิดอย่างงั้น คนที่เค้าคิดว่าพี่เป็นภาระเค้าไม่นั่งฟังพี่หรอก แต่คนที่รับฟังพี่ พีซว่าเค้าห่วงและก็รักพี่น๊าา”

นั่นสินะ เพราะในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ เป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายสุดแสนสาหัส และมหัศจรรย์ในแง่ของความเป็นมนุษย์จริงๆ

ผมสูญเสียเธอไป โลกของผมว่างเปล่า ไร้ค่า และหมดหวัง แต่แล้วเพื่อนๆ (ที่ผมไม่เคยจะนับพวกเขาเป็นเพื่อน ด้วยเหตุผลต่างๆ นาๆ) กลับมาช่วยอุดเติมเต็มช่องว่าตรงนั้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ (และเป็นการบังคับผมทางอ้อมว่า “ถ้ามึงจะยังล้มอยู่อีกนาน พวกกูก็มีภาระต้องกลับไปทำ จะไม่มีใครมาช่วยอุดช่องว่างนี้ตลอดไปได้หรอกนะ ลุกขึ้นมาเองซะ”)

บางคนเขาเห็น แต่เขาก็รู้ตัวว่าไม่สนิทพอที่จะปลอบผมได้ แต่เขาก็ยังติดตามและเป็นห่วง หลายคน เข้ามาปลอบ (ด้วยวิธีที่แตกต่างกัน ทั้งวิธีที่ผมชอบ และผมเกลียด) หลายคน เข้ามาช่วยพยุง แม้จะรู้ว่าผมยังไม่อยากลุก หรือไม่พร้อมที่จะลุกขึ้นมา

ผมว่าผมต้องไปนิยามคำว่าเพื่อนใหม่เสียแล้วล่ะ

เพราะในขณะที่ผมไม่เคยเห็นพวกเขาเป็นเพื่อน เขาก็เห็นผมเป็นเพื่อน และให้ความช่วยเหลือผมในยามที่ลำบาก

ผมมันงี่เง่า เพื่อนผมมีเยอะแยะ แต่ผมไม่เคยจะทำดีต่อพวกเขาเลย

ขอโทษนะ ขอบคุณนะ

รักพวกแกนะ รักมึงนะเว้ย

ขอบคุณนะ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

สิงหาคม 2012
อา พฤ
« ก.ค.   ก.ย. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.

%d bloggers like this: