My face smile, eyes don’t

Posted on: 19 ตุลาคม, 2012

I was walking in the Siam Paragon alone wishing to visit the exhibition hall in the other floor since my former-employee is preparing the BIG-festival. A game event…. While I was walking and have my mind clouded in the confusion my sister was coming from nowhere (she is my 1st gf’s best friend and yet, she’s the best sister I’ve had)

We’ve conversation for a while and she felt something wrong. She noticed something conflict on my face and she realized that I was smiling, but ….my eyes were not. She knew I was gonna cry… or maybe already crying inside.

So I end up not visited my ex-employee exhibition but had more conversation with her.

She forced me not to smile,

yet, I still smiling with crying mind.

I can’t let it go…I can’t

1 Response to "My face smile, eyes don’t"

[…] ตั้งแต่มัธยมปลาย ผมรู้ตัวดีว่าผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในประเภทผอมกว่ามาตรฐานเผ่าพันธุ์มนุษย์ในเขตเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และตั้งแต่เริ่มใช้ชีวิตกินข้าววันละหนึ่งมื้อ ร้องไห้วันละมากกว่าหนึ่งรอบแบบไม่มีเหตุผล สะสมความเครียดและใส่หน้ากากรอยยิ้มจอมปลอมเมื่อเจอคนรู้จัก (จนโดนพี่สาวบีบคอบอกว่าเลิกทำตัวยิ้มจอมปลอมได้แล้ว เศร้าก็เศร้าไป อย่าฝืนทำตัวปกติ คนอื่นเขาดูก็รู้ว่าแกล้งยิ้ม [บล็อก]) […]


Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

ตุลาคม 2012
อา พฤ
« ก.ย.   พ.ย. »


Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.

%d bloggers like this: