โลกไม่แตก

Posted on: 12 ธันวาคม, 2012

วันนี้วันที่ 12 ธันวาคม ปี 2012 ถ้าแปลงเป็นระบบเลขจะพบว่าเราอยู่ในช่วงเวลา 12.12.12 ช่างเป็นตัวเลขที่เราปั้นขึ้นมาเสียจริง เอาเถอะ เมื่อเราพบว่ามันเป็นตัวเลขที่สวย และจะเฉลิมฉลองกันก็ทำไปเถอะ (จำได้ว่าตอนกำลังจะเที่ยงคืนปี 2000 เสือกหลับไปก่อน เจ็บใจไม่น้อย ตื่นมาอีกทีเที่ยงคืนห้านาทีจ้า ฟัคเย่มาก)

สิ่งที่เริ่มเห็นได้ในไทม์ไลน์คือคนเนียนเพ้อ คือไม่รู้หรอกว่าโลกแตกไหม หรืออาจจะไม่เชื่อ หรืออาจจะเชื่อสนิทใจ แต่ก็ขอเนียนบอกรัก หรือพร่ำเพ้อถึงคนบางคนที่อาจจะไม่มีวันรู้ถึงความรู้สึก

(ช่วงนี้พยายามมองโลกในแง่ดีทุกๆ อย่าง ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง) มันเป็นเหมือนกับความสงบสุขชั่วคราว ที่เกิดขึ้นมา แล้วเดี๋ยวก็จะหายไป เหมือนทะเล ที่น้ำสาดคลื่นขึ้นมาพาให้ทรายทั้งหมดจมหายไป มันก็เป็นกระแสที่อาจจะนานหน่อย คืออยู่ราวๆ 24 ชั่วโมงในโลก

โลกไม่แตกหรอกครับ สบายใจได้

บางครั้งการบอกรักก็อาจจะเจ็บปวด บางครั้งก็สมหวัง ความรักเปล่าๆ ไม่เคยสร้างปัญหา แต่ความรู้สึกที่ติดพ่วงมากับความรักนั่นต่างหากปัญหา ความรู้สึกต้องการครอบครอง ความรู้สึกชนะ ความรู้สึกต่างๆ ที่เป็นแรงผลักดัน บางครั้งมันก็เป็นประจุลบ ที่เมื่อสะสมนานๆ เข้าก็กลายเป็นระเบิดท่ามกลางสิ่งมีชีวิตประเภทโฮโมซาเปี้ยนด้วยกัน

พวกคุณไม่ตายหรอกครับ

เห็นพวกคุณพร่ำเพ้อแล้วก็สนุกดีนะ ถ้าโลกเรารักกันอย่างที่คุณคิดจะเพ้อว่าแอบชอบใครสักคน (คือผมไม่กล้าพูดว่าคุณจะไปบอก เพราะผมว่าพวกคุณไม่เชื่อเรื่องโลกแตก และคุณไม่ไปสารภาพกับพวกเขาๆ เพราะเป็นโอกาสสุดท้ายแน่นอน) ถ้าโลกเรารักกันได้ ปัญหาต่างๆ อาจจะไม่เกิดก็ได้

แน่นอนว่ามันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ยิ่งรักก็ยิ่งเกลียด ยิ่งใกล้ก็ยิ่งชัง ยังคงเป็นปัญหาต่อไป

มนุษย์นี่มันเข้าใจยากเสียจริงๆ

แน่นอนว่าพวกโลกสวย และเชื่อว่าความสุขส่งต่อกันได้ (แม้ว่าผมจะไม่มี ผมก็สามารถให้มันเริ่มต้นที่คุณได้) ผมเชื่อว่าความรักที่มอบให้กันเป็นสิ่งที่ดี (แต่อย่าพ่วงความรู้สึกเอาชนะ ครอบครอง และสารพัดสิ่งเลวร้ายตามมา) และถ้าโลกเราจะทำได้เหมือนอย่างวันนี้ก็คงดี

… แย่จัง พูดถึงเรื่องโลกแตก พูดถึงการแบ่งปันความรัก (นี่ผมพยายามไม่แตะเรื่องศาสนา เพื่อให้มันสากลแล้วนะ) แต่ไหงเจ็บที่หน้าอกยังไงก็ไม่รู้

ผมเองก็มีคนที่ผมอยากบอกรักเหมือนกันนะ แน่นอน ไม่ต้องไล่ผมไปบอกรักพ่อแม่พี่น้องญาติสนิทมิตรสหายหรอก คนพวกนั้นผมบอกเขาก็ฟังอยู่แล้ว ผมแค่อยากบอกรักคนที่เขาไม่อยากจะฟัง

ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน เมื่อคนที่ผมอยากบอกรักที่สุด เขาไม่อยากแม้แต่จะได้ยินถึงชีวิตของผม

แย่จังนะ

เขาไม่ต้องการเรา แต่เรากลับไม่สามารถเลิกต้องการเขามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตได้สักที

ทุกวันนี้หลับตายังคงเห็นอยู่ ที่แขนยังคงรู้สึกได้ ใจยังคิดถึงตลอดเวลา แถมวันไหนอาการดีสุดๆ ไม่ซึมเศร้าก็ฝันเห็นกันและกันกลับมาเป็นเหมือนเดิม

เกลียดตัวเองจริงๆ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

ธันวาคม 2012
อา พฤ
« พ.ย.   ม.ค. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

%d bloggers like this: