Archive for ธันวาคม 14th, 2012

จริงๆ แล้วตอนที่ผมย้ายไปเรียนวัดสุทธิ สมองผมทำอะไรบางอย่างที่จะทำให้ผมอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ได้ …. ความทรงจำแทบทุกอย่างในอดีตผมโดนยัดลงกล่อง มันไม่ได้โดนลบ มันแค่โดนย้ายสถานที่ นั่นทำให้ผมสามารถย้ายไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แย่กว่าเดิมได้โดยไม่มีปัญหาหลายๆ อย่าง (และมีปัญหาอย่างอื่นแทน – อนึ่ง ปัญหาส่วนใหญ่ และเรื่องแย่ๆ ไม่ได้เกิดจากตัวโรงเรียน แต่เกิดจากสภาพแวดล้อมว่าผมอยู่ในห้องเด็กเวร ไม่ใช่เด็กเรียน)

วันนี้เป็นอะไรไม่รู้ เหมือนกล่องมันปริ ตอนนี้ก็เลยเป็นเหมือนความทรงจำทะลัก แถมเป็นความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนซะด้วย ไหลออกมา ก็เลยขอบันทึกเอาซักหน่อยว่าเห็นเรื่องราวในปัจจุบันแล้วนึกถึงอะไรขึ้นมาได้บ้าง (เรื่องราวมันน่าจะประมาณ 13 ปีก่อนน่ะ)

สมัยก่อน (เริ่มต้นเหมือนคนแก่กำลังจะเริ่มบ่น) เราไม่ได้มีห้างไปทั่วทุกหย่อมหญ้า และการเดินทางที่สะดวกสบายเหมือนกับทุกวันนี้หรอกนะ ห้างแต่ละห้างมีอาณาเขตยังกับหัวเมืองเลยทีเดียว เพราะว่าแต่ละห้างนั้นอยู่กันค่อนข้างไกล และการเดินทางก็ไม่สะดวก รถไฟฟ้ายังไม่เปิดให้ใช้บริการ และโทรศัพท์เป็นเรื่องที่ไม่สำคัญเท่ากับทุกวันนี้ คอมพิวเตอร์มีเฉพาะในบ้านคนที่มีอันจะกินเท่านั้น และอินเทอร์เน็ทเนี่ย สำหรับเด็กๆ แล้วมันมีไว้เข้าเว็บโป๊ที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากดูหน้า Trailer เท่านั้น

ผมเชื่อว่าเด็กทุกคนอยากรู้ว่า sex.com มันต้องมีอะไรมากกว่าที่เราจะจินตนากามได้ คือชื่อมันบอกไง แต่ไม่เคยได้พิสูจน์ว่ามันเป็นอย่างที่เราคิดรึเปล่า

ในยุคนั้นอินเทอร์เน็ทยังวิ่งด้วยความเร็ว 28.8 kbps การดาวน์โหลดเกมส์ซักเกมส์หนึ่งเป็นเรื่องที่ใช้ความอดทนมาก ไฟล์ 20mb นี่โหลดกันจนลืมเลยล่ะว่ายังไม่เสร็จ แผ่นซีดีเปล่าแผ่นละเกือบร้อยกว่าบาทและไดรฟ์เขียนซีดีราคาหลักหมื่น

อย่าใช้คำว่าสมาร์ทโฟน…

แค่เรียกว่าโทรศัพท์ก็เป็นบุญโขแล้ว

ดูวิดิโอผ่านอินเทอร์เน็ทคืออะไร? แค่ดาวน์โหลดไฟล์ให้ครบก็แย่แล้ว ทุกคนมีที่สิงสถิตย์ที่เรียกว่าเว็บบอร์ด (หรือ BBS, Forum) แล้วแต่จะเรียกกันไป เพราะช่องทางการติดต่อยากลำบาก การทิ้งข้อความเอาไว้บนอินเทอร์เน็ทเป็นเรื่องที่ง่ายกว่า

ยุคต่อมาเริ่มมีการแชท ทั้ง ICQ, Pirch98, IRC เริ่มมีการใช้งานมากขึ้น เพจเจอร์เริ่มหายไปช้าๆ เครื่องเพลย์สเตชันรุ่นแรกถือกำเนิด เพื่อนๆ ที่เล่นคอมพิวเตอร์งูๆ ปลาๆ ด้วยกันเริ่มหายไปเพราะเกมส์คอนโซลที่ตีตลาดชนะเบ็ดเสร็จ

สิ่งที่เรียกว่าเว็บบอร์ดเริ่มมีความแข็งแกร่งขึ้น ชุมชนผู้ใช้งานเริ่มเป็นช่องทางการหาเพื่อนใหม่ เกมส์ออนไลน์ที่ชื่อว่า RO (Ragnarok Online) เปิดเบต้า และคนไทยแห่เข้าไปล่นจนเขาแบน และมีบริษัทเข้าไปซื้อลิขสิทธิ์มาเปิดให้เล่นกันในประเทศไทย

เว็บบอร์ดและห้องแช็ทยังคงอยู่ สื่อประเภทหนังสือยังคงมีอำนาจในการเข้าถึงสูง หนังสือรวมข้อมูลเว็บไซต์แนะนำเริ่มถือกำเนิด โลกอินเทอร์เน็ทยังแคบอยู่ และมีทางเดินไปไม่กี่ทางเท่านั้น

โทรศัพท์มือถือเริ่มแพร่หลายมากขึ้น เพลย์สเตชัน 2 วางขายด้วยราคาเข้าไทยสุดโหด (จริงๆ ไทม์ไลน์ตรงนี้มันต้องอยู่ก่อน RO สิฟะ) อินเทอร์เน็ทกำลังเริ่มได้รับความนิยม

ADSL ในไทยถูกผลักให้เกิด ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะค่ายเกมส์ออนไลน์เป็นเหตุผลหรือเปล่า แต่ถือเป็นก้าวเริ่มต้นที่ดีของประเทศไทย อินเทอร์เน็ท 256 kbps สามารถดาวน์โหลดไฟล์ 100MB เสร็จในหนึ่งชั่วโมง

อินเทอร์เน็ทถูกผลัักให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามยุคสมัย
หน่วยความจำพกพาเริ่มเป็นที่นิยม ทัมบ์ไดรฟ์พกง่ายกว่าแผ่น Floppy 1.44mb และที่สำคัญคือความจุเยอะกว่า
กำเนิด YouTube เว็บสตรีมมิ่งวิดิโอ และคู่แข่งอย่าง Google Video (ที่มาซื้อไปตอนหลัง) รวมถึงรายที่มาก่อนอย่าง Daily Motion (อุตส่าห์ไม่เล่นยูทุบ สุดท้ายรอดอยู่เจ้าเดียว)

อินเทอร์เน็ทความเร็วเริ่มเป็นสิ่งที่ทุกคนเรียกร้อง การเดินทางในกรุงเทพเริ่มสะดวกขึ้น (จริงๆ รถไฟฟ้านี่เริ่มเปิดใช้ตั้งแต่ช่วง เน็ทโมเด็ม 28.8kbps ด้วยซ้ำนะ แต่ขี้เกียจย้ายตรงนี้ขึ้นไปแปะ)

โทรศัพท์เป็นสิ่งที่ควรจะมี

สองปีต่อมาเปิดตัวซุปเปอร์โทรศัพท์ที่จะเปลี่ยนวงการไอที คือมันไม่ได้ปฏิวัติโทรศัพท์อย่างเดียว แต่มันดันทั้งวงการไปข้างหน้า ถ้าไม่ดีกว่าก็ตายไปซะ โทรศัพท์นั้นชื่อว่าไอโฟน

ปีเดียวกับเฟซบุ๊คถือกำเนิด คนไทยกำลังจะเริ่มเล่น hi5

ไอโฟนออกรุ่นใหม่ทุกปี

แอพเริ่มมากขึ้นทุกที แอนดรอยด์ถือกำเนิดปีต่อมาหลังจากไอโฟน แต่ห่างกันเกือบสองปี (ไอโฟนมาต้นปี 2007 แอนดรอยด์มาปลายปี 2008)

แอพแอนดรอยด์กากส์

แต่มัน custom เครื่องเยอะดี

facebook เริ่มเป็นที่นิยมในคนไทย

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ปัจจุบัน

รถไฟฟ้าเป็นการเดินทางหลัก เนื่องจากไม่มีอะไรไปขวางทางมัน ทุกคนบนรถมีโลกของตัวเองที่ทับซ้อนกับเพื่อนๆ บนอินเทอร์เน็ท (ทาง Physical นี่ทุกคนไม่สนใจกันและกัน) โทรศัพท์ที่เมื่อก่อนไม่จำเป็น เป็นสิ่งที่ทุกคนมี แต่ไม่ค่อยจะใช้เป็นโทรศัพท์ตามหน้าที่มันเท่าใหร่ สินค้า category ที่ชื่อว่าแทบเล็ตโดน iPad ตีความใหม่ ทุกคนพยายามคิดว่าเวลาที่อยู่ในการเดินทางด้วยโทรคมนาคมต่างๆ เป็นสิ่งที่เสียเปล่า ดังนั้นการติดต่อกับเพื่อน แฟน หรือใครก็ตามเป็นการทำให้เวลาดังกล่าวไม่เสียเปล่าโดยสิ้นเชิง เราเริ่มจะเสพย์ติดความสะดวกและความง่ายของการติดต่อสื่อสารกับเพื่อนๆตลอดเวลา เราใส่ใจกับรอบตัวเราน้อยลง แต่เราใส่ใจกับคนรอบวงเรามากขึ้น เราให้ความสำคัญกับวัตถุที่ในทางกายภาพไม่ได้ใกล้ตัวเราอีกต่อไป

เอาล่ะ ผมว่าผมควรจะวางแทบเล็ตและคีย์บอร์ดลง ปิดตา แล้วนอนคิดถึงอดีตที่ผ่านไปแล้วอย่างสนุกสนานต่อดีกว่า

จั่วหัวเหมือนจะพูดถึงเทคโนโลยีอนาคตอันฉลาดล้ำที่มาอยู่ในมือของเรา เปล่าครับ ผมแค่คิดถึงอดีตเรื่อยเปื่อย แล้วก็หันมามองว่าคำว่าอนาคตนี่มันเป็นยังไงนะ? ไอ้คำว่า Next Gen นี่มันมีโอกาสจับต้องไหม (อย่าง PlayStation 3 นี่เราเรียก Next Gen ตั้งแต่แม่งยังไม่วางขายจนตอนนี้เลยนะครับ แต่ตอนนี้เริ่มไม่มีคนเรียกละ ทั้งที่ข่าวลือ PS4 เริ่มจะมีบ้างละ แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ยังไม่เรียก Ps4 ว่า Next Gen ซะที แม้ว่ามันควรจะเรียกได้แล้ว๗

คำว่าอนาคตนีมันจับต้้องได้ไหม? คำว่าอดีตนี่มันจับต้องได้แน่ เพราะมันฝังตัวอยู่ในความทรงจำ บางครั้งก็เป็นสิ่งของ รอยแผล ของที่วางอยู่ในห้องนอน ก้อนหินที่แตกหักระหว่างทางเดิน เรามีสัญลักษณ์ระลึกถึงอดีตในความทรงจำทั้งนั้น แต่อนาคตที่จับต้องได้จริงนี่มีไหม? เพราะเมื่อวันพรุ่งนี้มาถึง มันก็กลายเป็น “วันนี้ไปแล้ว”

เราอยู่ในยุคที่แทบเล็ตขายดีกว่าโน้ตบุค สมาร์ทโฟนเครื่องละสองหมื่นเต็มรถไฟฟ้า .. เอ้อ รถไฟฟ้าวิ่งครึ่งกลางๆ ในกรุงเทพและยังไม่ครอบคลุมทั้งจังหวัด (จริงๆ กรุงเทพไม่ได้เป็นจังหวัด แต่เป็นเขตการปกครองพิเศษนะเอ้อ) ไหนล่ะ อนาคตที่เราวาดฝัน? มันจะยังคงเป็นอนาคตต่อไปเรื่อยๆ หรือว่ามันมาอยู่ในมือของเราแล้ว

ผมดันคิดถึงอดีตขึ้นมา สมัยก่อนเคยมีเว็บนึง ผมจำชื่อไม่ได้แล้ว ชื่อประมาณว่า Nekonyan หรืออะไรซักอย่าง เป็นเว็บคนไทยนี่แหละ สมัยนั้นผมยังใช้ Pentium MMX 233 Modem 28.8 kbps (หรือว่าเป็น 14.4 kbps ก็ไม่แน่ใจ ซึ่งตรงนี้เจ็บปวดมาก สมัยก่อนเคยนินทาคนไว้เยอะว่าจำไม่ได้ได้ยังไงว่าคอมเครื่องแรกตัวเองสเปคอะไรบ้าง โอเค ตอนนี้เริ่มเข้าใจละ ผมจำไม่ค่อยได้แล้วเหมือนกัน แก่แล้วก็งี้)

พี่แกทำเว็บได้ซักพักใหญ่ๆ ช่วงผมอยู่ประถม น่าจะประถม ๖ ได้มั้ง เพราะจำได้ว่ารู้จากเพื่อนที่ชื่อมังคลา เรียนอยู่โรงเรียนประถมด้วยกัน หลังจากผมเข้าเป็นสมาชิกเว็บได้ไม่นาน ประมาณเดือนเศษๆ พี่แกก็ปิดเว็บไป เนื่องจากอยู่ปี ๔ ชีวิตวุ่นวายเกินกว่าจะดูแลเว็บได้ และนั่นทำให้ผมเริ่มทำเว็บเอง (แต่ผมไม่ได้จบสวยหรูด้วยการเป็นนักพํฒนาในทุกวันนี้หรอกนะ ตอนนั้นเจอ CGI/PERL แล้วก็ยอมแพ้ไปแทน)

เอาจริงๆ คืออยากเจอพี่แกนะ ว่าแต่พี่แกอายุเท่าใหร่แล้วก็ไม่รู้ จะติดต่อยังไงก็จำไม่ได้ อีเมล์แกก็ลืมแล้ว แถมจะใช้อยู่หรือย้ายไปเมล์เจ้าอื่นแล้วก็ไม่มีทางรู้เลย (อีกคนที่ผมจำชื่อได้คือ dotZip จากเว็บพี่แกเหมือนกัน สมัยนั้นติดต่อกันทาง ICQ แต่พอมันเลิกนิยม และจับเปลี่ยนเลขง่ายไปหน่อยเพราะลืมพาสเวิร์ด และกู้พาสเวิร์ดยาก ผมก็เลยมีเลข ICQ ค่อนข้างเยอะ และแน่นอน มันทำให้เราไม่ได้ติดต่อกันอีก)

จริงๆ ที่บ่นมาเนี่ย จุดเริ่มต้นคือคิดถึงเว็บนี้ แล้วก็พาลคิดไปถึงพี่แกว่าบอกว่าจะกลับมา ผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว หายสนิทศิษย์ยังตาย แล้วก็เกิดมุมมองขึ้นมาว่าถ้าเรามองจากวันนั้น วันนี้แหละคืออนาคต

จริงๆ คอนเซปต์ของชื่อเรื่อง Title บล็อกนี้มันมีแค่นี้ครับ นอกนั้นแค่ระลึกอดีตขึ้นมาได้เฉยๆ

แล้วก็ยังคิดไม่ออกว่าจะลองหาแกยังไงดี

จริงๆ เมล์ผม Hotmail สมัยก่อนรุงรังมากครับ พื้นที่ให้เท่าใหร่ก็ไม่รู้ แต่สมัยนั้นเล่นคอมเฉพาะ ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ จำได้ว่าวันเสาร์มานั่งลบอีเมล์สแปม สองร้อยกว่าฉบับทุกสัปดาห์ จนมีช่วงหนึ่ง เหลือพื้นที่ฟรีแค่ 2MB ก็เลยไม่ต้องมานั่งลบอีก (วันจันทร์วันเดียวก็เต็มแล้ว) จนกระทั่งปี 2003 เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง เป็นความจุเท่าใหร่จำไม่ได้แล้ว ผมก็เลิกลบอีเมล์เลย ทุกวันนี้เมล์พวกนั้นยังอยู่ใน inbox เสมอมา ถ้าโลกไม่สลาย อารยธรรมไม่สิ้น ปี 2013 นี่จะครบสิบปีเมล์ฉบับที่เก่าที่สุดใน inbox ผมแล้วนะนั่น (ก่อนหน้านั้นเคยโดน Hi-jack อีเมล์ แล้วก็ระบบเปลี่ยนพาสเวิร์ดเองเฉยเลย ไม่รู้ว่าใครเคยโดนกันบ้างหรือเปล่า)

พอมองจากมุมมองในวันนั้น โลกเราวันนี้มันแปลกดีจริงๆ ทุกคนยินดีจ่ายเงินสองหมื่นบาทซื้อโทรศัพท์ยี่ห้อที่แทบจะไม่มีที่ยืนในตลาดพีซีเมื่อวันนั้น อินเทอร์เน็ทที่วิ่งกันหลัก mbps สองหลัก เว็บไซต์ที่เป็นเครือข่ายสังคมที่มี engage สูงกว่าเว็บบอร์ดในยุคสมัยนั้น ห้องแช็ทที่หายไปกับการติดต่อผ่านเครือข่ายสังคม ยักษ์ที่เพิ่งเกิดที่ชื่อว่ากูเกิลกลายเป็นบริษัททรงอิทธิพลระดับโลก (และมาอยู่ในโทรศัพท์มือถือของเราทุกคน)

ข้อมูลที่ติดต่อกันเร็วระดับนาที ก็สามารถแพร่ไปทั่วประเทศได้ ไม่ต้องเป็น Breaking News บนโทรทัศน์กันอีกต่อไป

นึกถึวปีที่แล้วตอนติดละครเจาะเวลาหารัก ที่บี้ แสดงเอาไว้ เมื่อคนสิบปีก่อนข้ามมายุคนี้มันแตกต่างจริงๆ
ผมว่าผมเอาอดีตมาเปรียบเทียบกับปัจจุบันนี่ได้อีกบล็อกนึงเลยล่ะ

ดังนั้นตัดจบแล้วไปขึ้นเป็นบล็อกใหม่ดีกว่า


ธันวาคม 2012
อา พฤ
« พ.ย.   ม.ค. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.