ก้าวออกไป เดินออกไป และ…ยังคงอยู่ที่เดิม

Posted on: 21 ธันวาคม, 2012

ผมรู้ว่าหลายคนเบื่อหน่ายกับผมแล้ว ไอ้หมอนี่มันบอกอยากจะลุกขึ้นมา อยากจะขอบคุณทุกคน แต่แล้วมันก็เอาตัวเองจมลงไปในบ่อน้ำแห่งความมืดมิด สำลักความทรมานที่ขาดอากาศหายใจ แล้วก็ขึ้นมาสูดอากาศหนึ่งที ก่อนจะกดหัวของตัวเองลงไปอีกครั้งเพื่อที่จะทรมานตัวเองต่อไป ทุกคนยื่นมือเข้าไปช่วย แล้วมันก็ทำท่าเหมือนจะจับมือลุกขึ้นมา แต่สุดท้ายก็แค่จับตามมารยาทก่อนที่จะเอาหัวตัวเองลงไปขาดอากาศจนเกือบตายอีกครั้งในน้ำ

ผมรู้ว่ามันงี่เง่า และถ้าเป็นผมเองตอนปกติ ผมก็คงจะด่าอย่างไม่สิ้นสุดกับความงี่เง่าแบบนี้เหมือนกัน

ผมลองหลายวิธีแล้ว ผมรู้จักตัวเอง และเนื่องด้วยรู้จักตัวเอง ผมถึงลองหลายๆ วิธี ที่ผมคิดว่ามันจะได้ผลสำหรับตัวผมเอง

ผมหวัง (แค่หวัง) ว่าจะมีสักวันหนึ่งที่ผมจะพบกับสิ่งที่ตามหา (แต่ก็รู้ตัวว่าทำตัวแบบนี้ ให้ตายตลอดชีวิตก็ไม่เจอ) โกหกตัวเองเพื่อลองวิ่งไล่ตามเป้าหมายใหม่ ลองพยายามลืมเป้าหมายเก่า ลองล้างมันออกไป เผื่อว่าเป้าหมายใหม่จะปรากฏขึ้นมาง่ายกว่าเดิมบ้าง

ลองโกหกตัวเองแล้ว โกหกตัวเองนานจนเริ่มเชื่อว่าโลกภายนอกมีอะไรที่เป็นความหวังอยู่จริง ลองวิ่งไล่ความฝันที่เกิดใหม่อยู่ซักพักจนคิดว่ามันอาจจะเป็นจริงได้ก็ได้นะ มันอาจจะมีความสุขจริง อันอื่นอยู่ที่โลกภายนอกก็ได้ ถ้าเราลองเปิดกะลาแล้วมุดออกไป

มันไม่มีอะไรการันตีหรอกว่าออกไปแล้วจะเจอความสุข แต่ถ้าอยู่อย่างนี้ก็ทำได้แค่จมลงไปในน้ำแห่งความลำบากใจ

รากขมขื่นยังคงอยู่ในตัว มันเติบโตเป็นต้น งอกเป็นกิ่งหนามแหลมเสียดแทงข้างใน ผมแค่ทำเป็นไม่เห็นมัน ไม่มองมัน โกหกตัวเองว่ามันไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ โกหกว่ากำจัดมันไปแล้ว และพร้อมสำหรับชีวิตใหม่

หลอกตัวเองว่าชอบคนอื่นได้สำเร็จ

แล้วไง?

ถ้าอีกฝ่ายรู้คงฆ่าผมทิ้งว่าที่ออกไปโน่นนี่นั่น ไม่ใช่เพราะรู้สึกอะไรด้วยหรอก ก็แค่อยากหาเพื่อนแก้เบื่อ แก้อารมณ์นอยด์แดก อยากโดนบังคับให้ทำตัวปกติ ให้ทำตัวเข้มแข็ง แต่สุดท้ายมันก็ไม่

……..

I haven’t visited your profile for weeks, months. I was a fool. Could lie even myself I’m already fell for someone. Life is out there. Like is out there. I can forgot you completely anything, everything.

I was doing this decade ago when I need to having a new life. I forgot nearly everything. It was good that time, but not this time.

I visited your profile last night. I realized I didn’t like anyone at all. All was lie…. lie to the fool. I still do love you. You don’t know how much I miss you how much I miss time i spent with you.

It was a hollow inside, you filled it. Not only filled it but you became part of it. You became part of my life.

How couldn’t you be my soulmate, life partner? How could you forgot me? Why did you stop loving me? Who made you stop loving me?

Even in the darkness I’m not even seeing myself. I am not seeing my own mind. I lost in my head, my mind, my complexive mind.

I’m going to say the same thing I said for a million time.

But yet, I still wanting to say it another billion time, until the end of time.

Gracias I love you.

#PS actually I suppose to write something instead of this. But when I start to wrote something about you I alway become blank. Yes, I noted it, I plan the draft of my blog and when I starting to wrote it. It was nothing. Nothing really. I just miss you, and the blinded me from whatever I supposed to written.

I know nearly last ten blog is the same thing. I start with topic and lost in the middle (That’s why I need to plan and made the draft. And yes, I still fail to express what in my mind)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

ธันวาคม 2012
อา พฤ
« พ.ย.   ม.ค. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

%d bloggers like this: