Archive for มีนาคม 2016

ผมอยู่ที่นี่ ตรงนี้ เหมือนเช่นทุกครั้ง… ความมืดยังคงน่ากลัวเสมอสำหรับผม ไม่ใช่เพราะว่ามันซุกซ่อนสัตว์ประหลาดจากบรอษัทรับจ้างหลอกไม่จำกัด แต่เป็นเพราะความมืดมักจะปลดปล่อยจินตนาการของเราจนเราควบคุมมันไม่ได้ และความมืดมักจะสัมพันธ์กับความกลัวไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ทำให้แทนที่เราจะจินตนาการถึงมันฝรั่งลูกยักษ์ที่อบอยู่ในเต้าปิ้งสีเขียว หรือลูกชิ้นเนื้อเปื่อยในชามก๋วยเตี๋ยวเรากลับจินตนาการถึงเรื่องราวอันน่าเจ็บปวดอยู่เสมอ และวันนี้มันทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว

ทุกคนคงมีเรื่องราวในใจ ขมวดปมที่แก้ไม่ออกจนหลายครั้งคิดว่าเอากรรไกรมาตัดเสียยังจะง่ายกว่าค่อยๆ คลายปมนั้นออกอย่างช้าๆ แต่เราก็รู้กันดีว่ากรรไกรที่เรามีนั้นตัดได้เพียงปมที่ขมวดอยู่ แต่ว่ามันไม่ได้ตัดปัญหาที่ปมนั้นก่อขึ้น บางคนอาจจะเป็นลวดทองแดงที่ขมวดสายพันกันยุ่งจนไฟฟ้าลัดวงจร และการตัดสายไฟหมายถึงวงจรที่ขนดสะบั้นจนต้องหาสายใหม่เข้ามาแทนที่

ปัญหาของเราช่างน้อยนิดเมื่อเทียบกับจักรวาล เราเป็นเพียงจุดเล็กๆ ที่ทำไม่ได้แม้กระทั่งตะขยับสักอะตอมบนดวงอาทิตย์เข้าหาเรา แน่นอนว่าปัญหาเรามันช่างกระจ้อยร่อยเล็กเสียจนไร้ค่าในสายตาโฮโมซาเปี้ยนเสียเหลือเกิน

แต่ขณะเดียวกันเราก็ทราบดีว่าแม้ปัญหาของเราจะเล็กน้อยกะจิดริดเพียงใด แต่สำหรับเราแล้วมันใหญ่ยิ่งกว่าจักรวาลจะหดตัวลง ณ บัดนี้ ตอกย้ำเข้าไปอีกว่าเราเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่พ่ายแพ้แม้กระทั่งปัญหาที่เล็กขี้ประติ๋วจนไม่มีหน่วยมาตรวัดในจักรวาลเล็กน้อยเพียงพอที่จะมาตีค่าเสียด้วยซ้ำ

นอกประตูห้องนั้นอาจจะ มีคนกำลังอดตาย และเราไม่สามารถยื่นมือออกไปช่วยเขาได้เลยด้วยซ้ำ

นอกอาคารหลังนี้อาจจะมีคนที่พ่ายแพ้ต่อระบบและคิดอยากจะจบชีวิตลงเสียด้วยซ้ำไป

มนุษย์ก็เป็นสัตว์ และสัตว์ทั้งหมดถูกฝังโปรแกรมพิเศษตัวหนึ่งที่ไม่ว่าการวิวัฒนาการไปไกลเพียงใดก็ไม่สามารถลบโปรแกรมนี้ได้ โปรแกรมชั้นต่ำที่ทำการตัดสินใจในยุคแรกเริ่มของมนุษย์ไร้อารยธรรมมาจนปัจจุบันนั้นก็คือหารเอาตัวรอด การรอดชีวิตอยู่เพื่ออนาคต ไม่มีสัตว์ตัวใดฆ่าตัวตายโดยเสียเปล่า

แต่มนุษย์เรากลับทะลุข้อจำกัดโปรแกรมไปมากมาย โดยคิดหรือกระทำอัตวินิบาตกรรมมานั้บครั้งไม่ถ้วน มนุษย์… ผู้น่าสงสารผู้สิ้นหวังจนระบบโปรแกรมเอาตัวรอดต้องผิดเพี้ยนไป

อยากจะช่วยเหลือพวกเขาแม้ไม่รู้จักกัน อยากจะยื่นมือที่มองไม่เห็นออกไปโอบกอดพวกเขาไว้แล้วบอกว่ามันจะผ่านพ้นไป เพราะเราไม่มีค่าพอที่จักรวาลจะเปลี่ยนปลงอะไร หรือโลกจะหยุดหมุนเพราะการจากไปของเรา การกระทำอย่างนั้นไม่เกิดอะไรดีขึ้นกับใครทั้งสิ้นทั้งปวง

บางทีวันหนึ่งวันที่ฉันล้มลงนอกอาคารหลังนี้ อาจจะมีมือใครสักคนมาโอบกอดฉันไว้เหมือนอย่างที่ฉันได้แต่คิดจะทำ และยับยั้งสติที่มีอยู่เพียงน้อยนิดของฉันในการตัดสินใจ

มือที่มองไม่เห็น ของคนที่ไม่รู้จัก สู่คนที่หมดหวัง

มันช่างเจ็บปวดเหลือเกินกับความไร้พลังของตัวฉันเอง และของมนุษย์ที่แสนเปราะบางพวกนั้น

Advertisements

มีนาคม 2016
อา พฤ
« ก.พ.   เม.ย. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.