In Zombie mind

Posted on: 12 สิงหาคม, 2017

ผมเคยเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่เหมือนเครื่องจักรสังคม เรามีชีวิตอยู่เพื่อที่จะขับเคลื่อนสังคมมวลรวมไปข้างหน้า ผิดบ้างถูกบ้าง ก็เพราะว่าเป็นเพียงมนุษย์ที่มีอารมณ์เป็นหางเสือ ทำให้หลายๆ ครั้งแทนที่เราจะตรงไปข้างหน้าเรากลับอ้อมซ้าย ป่ายขวา และจบลงด้วยการหันหลังกลับทั้งที่เป้าหมายอยู่แค่ข้างหน้า เอื้อมมือไปก็ถึงแล้ว

วันหนึ่งฟ้าก็ผ่าลงมาท่ามกลางมวลมนุษยชาติ จริงๆ ก็ไม่ใช่ฟ้าผ่าหรอกเป็นแค่คำเปรียบเปรยน่ะ อุบัติภัยที่เกิดขึ้นทำให้คนจำนวนมากตายแต่ไม่ตาย กลายเป็นสิ่งที่เรียกว่าซอมบี้น่ะนะ มันเป็นเหมือนในนิยายทุกอย่าง มันกัด มันกิน มันแพร่เชื้อ และมันเพิ่มจำนวนเร็วกว่าเชื้อ HIV ในประวัติศาสตร์เสียอีก พวกเราเอาตัวรอด สังคมมนุษย์ล่มสลาย พวกมันตอบสนองด้วยความหิวโหยและความต้องการทำลายมนุษยชาติราวกับพระเจ้าส่งมันมาเพื่อพิพากษามนุษย์ที่เหลือทั้งโลก

วันนึงผมพลาดท่า… ผมโดนกัด สภาพ 50/50 ว่าจะติดเชื้อหรือไม่ติด แต่ถึงจุดนั้นความตึงเครียดท่ามกลางมนุษย์คนอื่นๆ ทะลุจุดวิกฤติไปแล้ว คนส่วนใหญ่หันกลับมาใช้ประชาธิปไตยเพื่อโหวตให้ผมออกจากกลุ่มไปหาความตาย ไม่พ่ายต่อพิษเชื้อที่ได้รับก็ถูกซอมบี้กิน

รู้ตัวอีกทีผมก็โดนของมีคมทำให้ตายไปซะอย่างนั้น… แต่ถึงเลือดจะไหลออกไปหมดตัว และหัวใจจะหยุดเต้นสิ่งที่แย่ดันเกิดขึ้น… ตัวตนของผมคือคนตัวเล็กๆ ที่อยู่ในห้องเหมือนห้องบังคับการณ์… ให้ตายเถอะ เหมือนกับว่าผมกำลังบังคับร่างกายตัวเองเหมือนหุ่นยนต์ในละครเซนไตกันอย่างนั้น จะต่างก็แค่ว่าผมควบคุมไม่ได้ และชีวิตของผมที่เหลือก็เหมือนจะเหลือแต่บทบาทผู้เฝ้ามองสิ่งที่เคยเป็นตัวผมเองเดินตามสัญชาตญานความหิวโหยกระหายเลือด

ผมเห็นตัวผมเดินช้าๆ เหมือนคนอิดโรย จะว่าไปก็เหมือนกับสมัยที่เราเป็นสัตว์สังคมขับเคลื่อนสังคมมวลรวมล่ะนะ ต่างกันแต่ว่าเรากำลังขับเคลื่อนมวลหมู่ประชาซอมบี้นับพัน หรือมากกว่านั้นไปข้างหน้า… ผมอยู่ข้างในนี้ และพยายามเก็บข้อมูลให้ได้มากที่สุดแม้จะไม่รู้ว่าจะเอาไปบอกใครยังไง  ซอมบี้ของผมเหมือนว่าจะเดินไปข้างหน้าด้วยความรู้สึก หิวโหย แสวงหา และไม่สนใจเหตุผลข้างหน้า

แม้ว่าคนที่ยืนตรงนั้นจะถือปืนเล็งมา ซอมบี้ของผมก็ยังคงเดินหน้าต่อไป คนพวกนั้นยิงมาสองที และผมไม่โทษพวกเขาเลยที่ทำเช่นนั้น แต่ซอมบี้ยังคงเดินหน้าต่อไป พวกเขาวิ่งหนี พวกเขาหลบซ่อนแต่ซอมบี้ก็ยังเดินตามหา ไม่สนว่าทางนั้นจะมีอาวุธ จะได้เปรียบ หรือจะหลบหนีหัวซุกหัวซุน

ซอมบี้กับมนุษย์นี่มันก็ช่างเหมือนกันจริงๆ เลยนะ เวลาอารมณ์นำหน้าจนไม่สนเหตุผลที่จะเกิดขึ้นตามหลังทั้งหลายน่ะ ขอแค่ได้ทำตามที่อยากจะทำเถอะ หลังจากนั้นจะเกิดอะไรก็ยอม

…. นี่ล่ะมั้งสาเหตุที่ทำให้เกิดซอมบี้น่ะ ซอมบี้ตัวอื่นๆ จะมีมนุษย์ตัวเล็กๆ นั่งอยู่หลังลูกตาเฝ้าดูทุกอย่างแต่ควบคุมอะไรไม่ได้แบบผมไหมนะ…. ผมล่ะอยากรู้จริงๆ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

สิงหาคม 2017
อา พฤ
« ก.ค.   ก.ย. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.

%d bloggers like this: