แด่เธอผู้จากไป

Posted on: 28 มกราคม, 2018

ผมมีเพื่อนอยู่หนึ่งคน เธอป่วยเป็นโรคที่ยังไม่มีการรักษา สาเหตุอาจจะเป็นเพราะว่าอัตราการเกิดโรคนี้มีเพียงหนึ่งในล้านคน เมื่อหารด้วยจำนวนประชากรของโลกแล้วก็จะมีเพียง 7,000 คนเท่านั้น ผมไม่รู้หรอกว่าตัวเลขนี้จริงไหมหรือแค่เมคมาให้มันดูอัตราส่วนต่ำๆ ผมรู้แค่ว่าเธอเป็น

ผมไม่สนิทพอที่จะมองเข้าไปในใจลึกๆ ของเธอว่าเธอกลัวไหมกับการที่มีชีวิตอยู่โดยที่ไม่รู้ว่าจะมีวันพรุ่งนี้หรือเปล่า ถ้าเธอกลัวเธอก็เป็นนักแสดงที่เก่งที่สุดในโลกคนหนึ่ง เพราะไม่เคยมีใครบอกว่าเธอกลัวความตาย กลับกันถ้ามีใครถามเธอว่าเธอกลัวความตายไหม เธอจะตอบว่าเธอไม่กลัว และเธออยากจะใช้ชีวิตให้เต็มที่ที่สุดก่อนที่วันนั้นจะมาถึง

เปียโนที่เรารู้จักกันไม่กลัวความตาย แต่มีชีวิตเหมือนกับว่าเธอพร้อมถ้ามันจะมาหาเธอตอนนี้ นอกจากเธอจะมีร่างกายที่ป่วยเป็นโรคที่มีอัตราการเกิดหนึ่งในล้าน หัวใจของเธอเองก็น่าจะแกร่งในระดับหนึ่งในล้านคนที่ป่วยโรคนี้จะมี ไม่เคยมีใครได้ยินเธอตัดพ้อถึงโชคชะตาชีวิตที่ถูกลิขิตให้ เธอเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของคำว่าชีวิตลิขิตเอง

ถ้าพูดกันแบบพุทธ เธอเป็นคนมีบารมีและโชค แม้เธอจะป่วยพร้อมตายทุกเมื่อ แต่คนรอบข้างของเธอกลับรักเธอยินดีจะช่วยเหลือด้วยใจ (ไม่ใช่เพราะมนุษยธรรม) แต่ผมกลับมองว่าไม่ใช่บารมีหรอกสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดล้วนเกิดจากตัวเธอเองต่างหาก เธอมีสเน่ห์ มนต์ขลัง และบุคลิกภาพที่ใครคุยด้วยก็จะต้องรักเธอ เอ็นดูเธอ ไม่ใช่เพราะเธอป่วย หลายคนเอ็นดูเธอโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอป่วยหนัก บารมีดูจะเป็นคำที่ดูหมิ่นความเป็นมิตรและมนต์สเน่ห์ของเธอเหลือเกิน

พ่อเธอเสนอว่าไม่ต้องเรียนมหาวิทยาลัย เธอกลับยืนยันว่าให้เธอตายเสียยังดีกว่า… (และได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) พ่อเธอบอกว่าไม่ต้องทำงาน เธอก็ไปสมัครงานทำงานกับบริษัทไอที และตอนไปฝึกงานที่ญี่ปุ่นป่วยหนัก ส่งต่อรีเฟอร์ไปโรงพยาบาลญี่ปุ่นก็บอกว่าสามารถรักษาให้อยู่ได้ ค่าใช้จ่ายคือ $700,000 ต่อปี (ก็สัก 21 – 24 ล้านบาท) แน่นอนว่าประเทศไทยคนที่มีเงินขนาดนี้เพื่อรักษาชีวิตลูกคงมีไม่กี่คนหรอก แม้ว่าประกันชีวิตจะหักส่วนต่างไปให้ 70% เหลือปีละ 7 – 8 ล้านบาทก็คงมีคนไม่มากหรอกที่จะจ่ายไหว

แต่เธอบุญหนัก (เออ รอบนี้ต้องใช้คำนี้จริงๆ) ทางการของเมืองโยโกฮาม่ารับเป็นกรณีพิเศษทำให้ไม่ต้องออกค่าใช้จ่ายใดๆ เลยสักแดง… แต่เธอจะต้องใช้ชีวิตที่ญี่ปุ่นไปตลอดชีวิต เธอไม่รับข้อเสนอนั้น เธอบอกว่าชีวิตของเธออยู่ที่ประเทศไทย (แบบเดียวกันกับที่บอกว่าถ้าไม่ให้เรียนตายซะดีกว่า)

มีคนกล่าวว่ามนุษย์เราก็เหมือนหยดน้ำ พอมารวมกันก็กลายเป็นมหาสมุทร ผมคิดว่าคงจะจริง แต่เปียโนไม่ใช่หยดน้ำหยดหนึ่ง แต่เป็นหยดน้ำที่หยดลงบนมหาสมุทร มันทำให้เกิดระลอกคลื่น โดยจุดที่หยดก็จะเกิดคลื่นแรงหน่อย และแผ่วลงไปตามระยะทางที่ห่างออกไป เธอเป็นมนุษย์แบบที่เป็นเพื่อนกับทุกคนบนโลก และคงยากที่จะหาคนเกลียดเธอ เราไม่รู้หรอกว่าเปียโนในจักรวาลคู่ขนานที่ไม่ป่วยจะมีนิสัยยังไง และคงไม่จำเป็นจะต้องจินตนาการว่าชีวิตของเธอจะแตกต่างกับตอนนี้แค่ไหน

แต่เปียโนในจักรวาลนี้เป็นผู้ที่ไม่อยู่นิ่ง เธอเป็นนักสะสมสิ่งที่เรียกว่ามิตรภาพ และไม่เคยเรียกร้องสิทธิใดๆ จากความเจ็บป่วยของเธออย่างออกหน้าออกตา คงไม่ผิดนักถ้าจะบอกว่าเธอใช้ชีวิตได้ 200% … ถ้าเธอไม่เรียนมหาวิทยาลัยและใช้ขีวิตอย่างเต็มที่ นั่นคงจะเป็นเพราะว่าเธอใช้เวลาอันแสนว่างเปล่าไปทำกิจกรรมต่างๆ มากมายที่เธอทำได้… แต่ความเป็นจริงแล้วเปียโนก็เหมือนกับเราๆ ทุกคนนี่แหละ ไปเรียน จบมาก็ทำงาน ใช้ชีวิต ไปเที่ยว ทำกิจกรรมต่างๆ มากมายที่พวกเราไม่ได้ทำ ทำให้พวกเราไม่มีข้ออ้างอันใดที่จะอ้างว่าที่เธอทำได้มากมายนั้นเพราะเธอแตกต่างกับเราเลย

สิ่งที่แตกต่างน่าจะอยู่ข้างในมากกว่า

ในฐานะผู้ที่รู้จักเธอ อยากจะให้เธออยู่นานกว่านี้ สร้างระลอกคลื่นอันทรงพลังมากกว่านี้ และเปลี่ยนโลกรอบตัวเธอให้สดใสอย่างไม่มีวันดับสูญมากกว่านี้… จิตใจของเธอคือสิ่งที่โลกนี้ต้องการ… น่าเสียดายที่จิตใจแบบนี้อาจจะต้องแลกมาด้วยการแบกระเบิดไว้บนบ่าตลอดเวลา

ในงานศพของเธอผู้คนมากันอย่างมากมายจนแน่นศาลา คงไม่ผิดนักหากจะบอกว่าส่วนหนึ่งก็เพราะครอบครัวนี้ค่อนข้างกว้างขวางทำให้แขกมาจำนวนมาก… แต่อีกสาเหตุหลักก็เพราะว่าเธอเป็นคนที่มีเพื่อนมากเหลือเกิน และทุกคนมางานของเธอก็เพราะว่าทุกคนรักเธอ แต่เอาจริงๆ เธอก็คงรู้นั่นแหละว่างานของเธอจะมีคนมามากมายขนาดนี้ เพราะว่าเธอเป็นที่รักของคนนับไม่ถ้วน

น่าเสียดายที่เวลาของเธอหมดลง อย่างที่พ่อของเธอบอก… นางฟ้าทำงานเสร็จแล้วก็ได้เวลากลับไปที่ๆ เธอจากมา

ไม่รู้ว่าวันหนึ่งเราจะได้พบกันไหม เราจะอยู่กันคนละฟากหรือฟากเดียวกัน… เรารู้คำตอบ

น่าเสียดายที่เธอไม่ได้อยู่นานกว่านี้ นานพอที่เราจะเปลี่ยนเธอให้มาอยู่ฟากเดียวกัน

ด้วยรักและอาลัย,
เพื่อนคนที่หยุดการกระทำหลายๆ อย่างเพราะคำพูดของเธอ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

มกราคม 2018
อา พฤ
« พ.ย.   มี.ค. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.

%d bloggers like this: