universe spinning any direction but right

Posted on: 3 มีนาคม, 2019

ผมมีชื่อเรียกว่า M23 อายุของผมจัดว่ายังอยู่ในช่วงเริ่มต้นเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าผมกำลังประสบปัญหาใหญ่ เพราะชะตาของผมกำหนดเอาไว้ว่าผมจะต้องรวมเป็นหนึ่งกับคู่ที่ผมไม่รู้จักเท่าไหร่ จริงๆ แล้วจะบอกว่าไม่รู้จักก็ไม่ถูก เรียกว่าสนิท แต่ไม่ได้อยากอยู่ร่วมกันก็แล้วกัน

ในช่วงแรกของชีวิตผม แอนโดรเมดาคือวงโคจรที่ดีที่สุดที่เราเคยโคจรรอบกัน แรงดึงดูดระหว่างเราทั้งคู่ถือว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์ แต่ทว่าตามกฏของแรงโน้มถ่วง ยิ่งดึงเข้าหากันเท่าไหร่แรงดีดสลิงช็อตก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นจนกระทั่งเราหลุดจากวงโคจรซึ่งกันและกัน

เวลาไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับชีวิต ทุกอย่างเกิดขึ้นและดับไป แม้กระทั่งดาวฤกษ์ก็ยังมีเวลาของมัน อายุนั้นก็แสนสั้นและจุดสิ้นสุดอันเลวร้ายก็คงอยู่ทุกแห่งหน คุณคงไม่เคยสังเกตสุดปลายของร่างคุณว่ามีอะไรเสื่อมสภาพหมดอายุขัยและหลุดออกไปจากคุณนัก เพราะเรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลาแม้กระทั่งตอนที่คุณกำลังอ่านเรื่องราวไร้สาระของผม

ผมเคยทำวงแหวนที่สร้างขึ้นมาจากอนุภาคต่างๆ เพื่อมอบให้กับแอนโดรเมดา แต่ก็ไม่เคยได้มอบมันให้กับเธอ ความเร็วของเธอมากเกินกว่าที่ผมจะตามทัน แรงโน้มถ่วงของเธอเอาแน่เอานอนไม่ได้จนกระทั่งวงแหวนเหล่านั้นสูญเสียรูปร่างของมัน สุดท้ายวงแหวนเหล่านั้นยังคงอยู่กับผม เพราะยังไม่มีแรงโน้มถ่วงที่เหมาะสมโผล่มารับพวกมันไป

ผมหวังว่าสักวันหนึ่งผมคงจะถูกเหวี่ยงไปเจอกับแอนโดรเมดาอีกครั้ง วงโคจรของเราจะกลับมาหมุนรอบกันอีกครั้ง หรืออย่างน้อยผมจะถูกเหวี่ยงเข้าไปใกล้ๆ เธอ เหมือนอย่างที่เซนทอรัสเอ และเมสซิเยอร์เคยปรากฏกลางลานเต้นรำด้วยกัน ทั้งคู่เข้าใกล้กันจนเกือบจะถูกอำนาจแห่งแรงโน้มถ่วงสั่งให้หลอมรวมเป็นหนึ่ง หากแต่ทว่าสุดท้ายแล้วก็ไปด้วยกันไม่ได้ และถูกผลักและดึงด้วยแรงภายนอกที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะมองเห็นได้

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า คลื่นความถี่ต่ำที่เราส่งเริ่มมีความถี่สูงขึ้นเรื่อยๆ… ทุกอย่างมีอายุและจุดสิ้นสุดทั้งสิ้น และถ้าหากว่าเวลาไม่มีค่าสำหรับคุณ ตอนที่ดาวฤกษ์ในใจของคุณเริ่มสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง สูญสลาย และกลายเป็นหลุมดำก็น่าจะทำให้คุณเริ่มเห็นคุณค่าของเวลาขึ้นมาได้บ้าง ที่จริงหลุมดำก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนักหรอกใช่ไหม จนกระทั่งคุณเริ่มสังเกตว่ามันดูดกลืนสิ่งดีทั้งหมดรอบตัวคุณ แม้กระทั่งแสงสว่างก็ถูกดูดไป แสงที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหนือกว่าที่เราจะรู้ตัว แสงที่ไม่มีมวลก็ยังถูกแรงโน้มถ่วงทรงพลังนั้นดูดกลืนไปหมด รู้ตัวอีกทีคุณก็สูญสลาย แตกหักและว่างเปล่าเกินกว่าจะมีคุณค่าใดๆ ในที่โล่งกว้างแห่งจักรวาลนี้

ผมพยายามถาม แต่เสียงตอบจากทุกสารทิศกลับเหมือนเดิม ผมต้องลงหลักปักฐาน เพราะจุดจบของผมใกล้เข้ามาแล้ว แสงสว่างของผมเริ่มมอดดับลงไปทีละน้อย และช้างเผือกคือทางรอดหนึ่งเดียวของผม อายุที่มากขึ้นบ่งบอกเป็นนัยว่าถ้าหากผมพลาดโอกาสนี้ไป ผมอาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้วจนกระทั่งผมสิ้นอายุขัยก็เป็นได้… ช้างเผือกช่างมีขนาดใหญ่โตเหลือเกินเมื่อพินิจดีๆ ผมกลับมีขนาดกระจ้อยร่อยเป็นเพียงแคระที่เล็กจิ๋ว

ถ้าหากผมลงหลักปักฐานกับเธอ หลุมดำใจกลางของผมจะต้องทำงานหนักขึ้นอีกหลายเท่า และบางทีเราอาจจะสู้กับมันได้ ความมืดบอดที่กัดกันอาจจะพ่ายแพ้ มันอาจจะไม่หายไปไหน แต่ก็ไม่เป็นภัยไปอีกพักใหญ่ๆ หรือบางทีมันอาจจะสูญสลายไปก็ได้ ผมไม่รู้หรอก ผมยังไม่เคยเห็นหลุมดำไหนสลายตัวมาก่อน แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามันเกิดขึ้นไม่ได้… มันอาจจะแค่ยังไม่เกิดขึ้น หรือผมแค่อาจจะยังไม่มีโอกาสมองเห็น หรือบางทีผมยังมีอายุไม่ยาวนานเพียงพอที่จะได้เห็นอะไรแบบนั้น

ถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะกลับไปหาแอนโดรเมดา แต่เธออยู่ไกลเกินไป วงโคจรของเธออยู่ห่างออกไปและผมอาจจะไม่มีเวลาพอที่จะรอโอกาสวงโคจรเหวี่ยงเราเข้ามาหากัน ผมไม่มีพลังพอที่จะเปลี่ยนแรงโน้มถ่วงให้ดึงเราเข้ามาหากัน และบางทีเธออาจจะไม่อยากร่วมแบ่งปันวงโคจรของเธอกับผมก็เป็นได้ และถ้าผมรอแล้วเธอปฏิเสธไป นั่นอาจจะหมายถึงโอกาสมีชีวิตต่อไปในโรงละครแห่งจักรดารานี้สิ้นสุดก็เป็นได้

ที่นี่ช่างมืดมิด เปล่าเปลี่ยว และมีการเปลี่ยนแปลงรวดเร็วว่องไหวเหลือเกิน ภัยพิบัติ และการแตกสลายเกิดขึ้นทุกแห่งหน บ้างก็หนีไม่ทันล้มตายไปบ้าง บ้างก็เปลี่ยนแปลงตัวเอง และบ้างก็ร่วมกับพันธมิตรข้างตัวเพื่อเกิดใหม่เป็นสิ่งที่ดีกว่า

ผมว่าจะถามช้างเผือกดูว่าเธออยากจะแชร์ภัยพิบัติกับผมไหม ผมไม่อยากจะแชร์กับเธอหรอกแต่เธอคือโอกาสรอดเดียวของผม ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอพูดกับผมด้วยความถี่เดียวกันได้ไหม เธอจะเข้าใจเป้าหมายของผมหรือเปล่านะ ช่างเถอะ ถ้าพลาดโอกาสนี้ไปก็ไม่มีชีวิตต่อไปอีกแน่ๆ ล่ะ

วันหนึ่งสเปคตรัมแสงที่เก็บข้อมูลกาลเวลาอาจจะถูกแรงโน้มถ่วงของหลุมดำข้างในผมดึงกลับมาก็ได้ วันนั้นเวลาอาจจะไม่มีค่าอะไรแล้วและผมคงจะได้ดูภาพสมัยที่ผมกับแอนโดรเมดาโคจรล้อมรอบกันครั้งแล้วครั้งเล่าจนขณะสุดท้ายของจักรวาลมาถึง เมื่อแสงสุดท้ายแห่งจักรวาลดับลับไป และหลุมดำดูดกลืนทุกสิ่งแม้กระทั่งเอกภพ จนกระทั่งทุกอย่างถูกทำลาย รวมไปถึงผม ช้างเผือก แอนโดรเมดา เซนทอรัส เมสซิเยอร์ และทุกๆ สรรพสิ่ง

กาลสมัยที่ผ่านมาเป็นเสมือนชั่วนิรันดร์ และอนาคตก็เป็นทบทวีของนิรันดร์กาลนั้น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

มีนาคม 2019
อา พฤ
« ก.ค.   เม.ย. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

%d bloggers like this: