the lost emotional soul

Posted on: 11 มีนาคม, 2019

“ผมต้องกลับไป! พวกมันอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีผมคอยให้อาหาร ใครจะรดน้ำ เปลี่ยนปุ๋ย ให้อาหารหมาแมวพวกนั้นล่ะ” เขากล่าวโดยไม่สนใจในสิ่งที่ผมเพิ่งจะบอกเขาไปแม้แต่น้อ

ผมปล่อยให้เขากลับไปทำหน้าที่ดูแลต้นไม้ ให้อาหารสัตว์อย่างที่เขาต้องการ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาชอบเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะภรรยาที่เขารักมากบอกว่าให้เขาดูแลพวกมันไปตลอดชีวิตที่ยังเหลืออยู่ เขาจึงจำใจทำเพราะเป็นสิ่งเดียวที่ยึดติดเขากับภรรยาเอาไว้ แม้ว่าเขาจะต้องตายเพราะทำตามที่ภรรยาเขาขอเอาไว้ก็ตาม

อย่างแรกที่เขาทำเมื่อกลับถึงบ้านคือจัดเรียงอาหารสัตว์ รดน้ำต้นไม้ และวางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้ ดีดลูกคิดอายุหลายสิบปีต๊อกแต๊กอยู่สองนาทีแล้ววางแผนว่าระบบทั้งหมดจะอยู่ได้นานแค่ไหนถ้าหากเขาไม่อยู่ที่นี่อีกแล้ว มันไม่นานนักหรอกไม่ว่าคุณจะวางแผนดีแค่ไหน ผมอธิบายเขาว่าผมให้เวลาเขาระยะหนึ่งเพื่อเตรียมตัวก่อนจะต้องทิ้งสัตว์ทั้งหลายให้อยู่กันเองโดยไม่มีมนุษย์คอยให้อาหารอีกต่อไป

เขาจะทำอะไรถ้าหากเขารู้ว่าภรรยาเขารออยู่ที่โลกหน้า เขาจะยังทำหน้าที่เหล่านี้อยู่หรือเปล่า หรือจะทิ้งพวกมันทั้งหมด ทั้งต้นไม้ สรรพสัตว์จรที่ต้องการคนดูแลเพื่อไปหาเธอ หรือจะทำตามสัญญาดูแลพวกมันอย่างดีจนตัวสุดท้ายตายจากไปถึงจะไปหาเธอ หรือปล่อยให้เขาไม่รู้ต่อไปแล้วทำทุกอย่างเต็มที่จนพร้อมแล้วค่อยไปจะดีกว่า

“ภรรยาผมบอกเอาไว้ว่าให้ดูแลพวกมันให้ดีที่สุด ดีเหมือนกับที่ผมรักเธอ” เขาพูดขึ้นมาลอยๆ ขณะที่กำลังวางแผนระยะยาวให้สัตว์เหล่านี้มีชีวิตที่ดีที่สุดหลังจากเขาจากโลกนี้ไปแล้ว ผมรู้ว่าทำไมเขาถึงยังดูแลสัตว์พวกนี้เพราะมันเขียนอยู่ในเอกสารบรีฟ แม้ว่าจะไม่ได้ลงรายละเอียดคำพูดเหล่านี้เอาไว้ แต่ผมก็เข้าใจได้ถึงแรงผลักดันที่ทำให้เขายังคงดูแลพวกมันอยู่

มนุษย์แบบนี้มีไม่เยอะ แต่ก็มีบ้างที่ตอนที่รู้ว่าจะต้องตายเร็วๆ นี้ แทนที่จะยื้อขอต่อชีวิตหรือหวงแหนสมบัติ กลับวางแผนเพื่อผู้อื่น ระยะหลังมีน้อยลงไปมากเมื่อเทียบกับสมัยก่อน ส่วนใหญ่จะแบกรับภาระที่หนักอึ้งเอาไว้บนบ่าและไม่สามารถบอกใครได้ เพราะไม่อยากจะเป็นภาระของใคร หรือทำให้คนรอบตัวต้องกังวลใจ และคนเหล่านี้มักจะเปิดปากพูดให้ยมทูตอย่างเราฟังเนื่องจากเราไม่ใช่มนุษย์ และไม่มีทางนำไปบอกใคร จึงเป็นเหมือนที่ระบายที่ดีที่สุด

“ผมยินดีที่จะแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับเธอ หรืออย่างน้อยก็ได้เจอกับเธออีก ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เงิน เวลา ชีวิต ความพิการ หรือวิญญาณ…. ขอแค่ได้เจอเธออีกสักครั้ง บอกกับเธอว่าผมรักเธอแค่ไหน กอดเธออีกสักครั้งแล้วกล่าวคำร่ำลาเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่ร้องไห้จนพูดไม่เป็นภาษา แล้วให้การล่ำลานี้จะเป็นความทรงจำที่ดีตลอดกาล และยิ้มกว้างเมื่อคิดถึงเธอ แทนที่จะต้องมานั่งเสียใจ ร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเธอ”

เธอเดินทางไกลไปตามความฝัน พลางบอกให้ผมดูแลทั้งหมดนี้จนกว่าเธอจะกลับมา… แต่เธอก็ไม่กลับมา เธอจากไปโดยที่เราไม่ได้กล่าวคำร่ำลา จนถึงทุกวันนี้เฉาก๊วยก็ยังรอแม่มันกลับมาหา แต่คงไม่นานหรอก เฉาก๊วยมันก็ใกล้จะรอไม่ไหวแล้ว และคงจะได้ไปหาเธอที่โลกหน้าแทนแล้ว เวลาเดินไปข้างหน้าไม่เคยปรานีใครทั้งนั้น รวมถึงพวกเราทั้งหมดที่นี่ แรกๆ ก็ยังได้ยินข่าวคราวการเดินทางของเธออยู่บ้าง แต่หลังจากผ่านไปสองเดือนทุกอย่างก็เริ่มเงียบหาย ใจของผมมันสั่นไปหมดเวลาโทรศัพท์ดังเวลาแปลกๆ ใจหนึ่งก็หวังว่าเธอโทรมาหาผม อีกใจก็กลัวว่าจะเป็นโทรศัพท์ที่บอกข่าวร้าย แต่สุดท้ายโทรศัพท์ที่เกี่ยวกับเธอไม่เคยดังเลย เธอไม่เคยโทรมาหา และไม่เคยมีใครบอกผมว่าเธอจากไปแล้ว เหมือนกับว่าทุกคนคิดว่าผมจะไม่เป็นไรถ้าหากผมไม่รู้

โลกนี้ไม่เคยแฟร์กับใคร นั่นอาจจะบอกได้ว่าเป็นความแฟร์อย่างหนึ่งก็ได้ ที่การันตีว่าทุกคนจะได้รับประสบการณ์ดีแย่ที่แตกต่างกันออกไปอย่างไม่มีระเบียบแบบแผน คุณอาจจะถูกหวยสักร้อยล้าน หรืออาจจะมีหนี้ที่ระบบคำนวนผิดแล้วส่งผลให้ธนาคารยึดทรัพย์คุณแบบงงๆ แล้วคุณก็กลายเป็นคนจรจัดและตายไปโดยไม่รู้ว่าคุณทำผิดอะไร ถ้าเราเป็นการ์ตูนสักเรื่องคนที่ถูกผู้เขียนหยิบมาพูดถึงก็คงจะเป็นคนที่โชคดี ไม่ตายแบบไร้ค่าเพราะการ์ตูนแบบนั้นคงจะไม่สนุก แต่เพราะชีวิตของเราก็เป็นแค่ตัวประกอบ ทุกคนเป็นตัวประกอบและไม่มีใครเป็นตัวเอก ทุกคนถึงต้องดูแลตัวเอง อย่ามีปัญหากับระบบ อย่าแสดงความรู้สึกที่เป็นปฏิปักษ์กับคนที่มีอำนาจอยู่ในมือ และอย่าหวังพึ่งกฏหมายที่ไม่เคยคุ้มกะลาหัวใครได้

ผมจะเหลือเวลาอีกเท่าไหร่กันนะ? ผมไม่ถามหรอก ผมก็แค่จะลงมือทำทุกอย่างนี้ให้ดีที่สุด แล้วค่อยตายตามเวลาที่กำหนดไว้ ผมอาจจะกำหนดเวลาเองไม่ได้แต่ผมกำหนดได้ว่าก่อนหน้านั้นผมจะทำอะไรบ้าง อะไรบางอย่างที่ชดเชยสิ่งที่ผมไม่ได้ทำได้ อะไรบางอย่างที่ผมควรจะทำ

จริงๆ แล้วมันคงจะง่ายกว่าถ้าผมได้เจอเธอแล้วบอกว่าผมรักเธอแค่ไหน แต่เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้ ผมถึงต้องมานั่งทำอะไรที่มันยากลำบากอย่างนี้เพื่อพยายามชดเชยสิ่งที่คาใจของผมตลอดมา และตลอดไป

เขาหลับตา เขายิ้มเหมือนกับว่าได้เจอเธอ กอดเธอในความคิดอย่างเต็มฟอดแล้วกลับไปวางแผนต่อว่าเวลาที่เหลืออยู่ไม่มากของเขาจะทำอะไรได้บ้างเพื่อสวนของเธอ สัตว์ของเธอ และโลกของเธอที่ไม่ได้อยู่ที่นี่มาหลายสิบปีแล้ว

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

มีนาคม 2019
อา พฤ
« ก.ค.   เม.ย. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

%d bloggers like this: