Dear you.

Posted on: 12 เมษายน, 2019

การไปยืนตรงนั้นจะเป็นยังไงกันนะ? มันเป็นคำถามที่คาอยู่ในใจผมมาตลอดแต่ก็ไม่กล้าที่จะหาคำตอบ มันจะเป็นไปตามที่เราคิดไหม จินตนาการของเราถูกต้องไหม เราจะพูดอะไรออกมาได้หรือเปล่า เราจะร้องไห้ไหม น้ำตาจะไหลไม่หยุดหรือเปล่า เราจะยืนนิ่งๆ ไม่พูดอะไรเลยยาวนานหลายชั่วโมงหรือเปล่า หรือเราจะพูดสิ่งที่เราเก็บอยู่ในใจมาตลอด โดยเฉพาะที่เราจินตนาการเรื่องราวเหล่านี้

พอไปยืนตรงนั้นจริงๆ มันมีแต่ความเงียบ ความคิดวิ่งวุ่นวายเตลิดไปหมดแต่ปากกลับไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ จะจับความคิดให้อยู่นิ่งๆ แล้วเค้นออกมาทีละคำก็ไม่ได้เพราะน้ำตาก็ไหลออกมามากกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก

ยายอาจจะอยู่ตรงนี้ หรืออาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ หรืออาจจะแค่หลับไปและไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นจนกว่าจะถึงวันนั้น สิ่งที่เราทำยายอาจจะรับรู้ หรืออาจจะไม่รับรู้แล้ว

ความตายเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยุติธรรม เพราะมันจะเกิดขึ้นกับทุกอย่าง สิ่งมีชีวิต สิ่งไม่มีชีวิต ทุกอย่างล้วนแตกสลายไปในที่สุด มนุษย์ ก้อนหิน ดิน ทราย ดาวเคราะห์ ดาวฤกษ์ ทุกอย่างล้วนมีจุดสิ้นสุดตัวตน และสลายตัวไปในที่สุด ถ้าหากดวงดาวเป็นสิ่งมีชีวิต ช่วงเวลาของมันก็ค่อนข้างจะยาวนานมากๆ การหายใจของมันหนึ่งครั้งคงจะกินเวลาหลายพันปี นานเกินกว่าที่มนุษย์คนใดๆ จะคงชีวิตเอาไว้

โลกมีอายุห้าพันล้านปี ดวงอาทิตย์ยาวกว่านั้นเกือบๆ สองเท่า จนคำว่าปี หรือศตวรรษเป็นเพียงเศษเสี้ยววินาทีสำหรับมนุษย์ที่ไม่ทันจะรู้ตัวด้วยซ้ำไป แต่สุดท้ายพวกมันก็จะถึงเวลาล่มสลาย และถูกทำลายไป

มนุษย์เรามีเวลาจำกัด ทุกอย่างในจักรวาลนี้มีเวลาจำกัด แม้กระทั่งตัวทำลายทุกอย่างอย่างหลุมดำก็ยังมีกาลเวลาที่จำกัด แค่มันยาวนานเกินกว่าที่เราเข้าใจ ตัวเลขของมันยาวนานเกินกว่ามนุษย์คนใดจะเข้าใจได้

ชีวิตของมนุษย์… ชีวิตเป็นเพียงความไม่แน่นอนที่เกิดขึ้นก่อนจะหายไปโดยไม่เหลือร่องรอย มนุษย์อาจจะทิ้งร่องรอยเอาไว้บนโลก แต่ในจักรวาลแล้วจะมีมนุษย์หรือไม่มีนั้นไม่แตกต่างกันแม้แต่น้อย

ในสเกลที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นพวกเราอยู่ที่นี่บนโลก มีชีวิตอยู่และตายไปโดยไร้ความหมาย….

ยายจะมีความสุขไหม ช่วงเวลาระยะหลังที่แต่ละวันเป็นช่วงที่ยาวนานของคุณยายเป็นช่วงที่ทุกข์ทรมานหรือเปล่า หรือกำลังนอนหลับอยู่และรอคอยวันนั้นที่จะมาถึง การกระทำใดๆ ของเราจะไปถึงไหม หรือเราแค่กำลังเสียเวลาแสดงออกอะไรบางอย่างที่ช้าเกินไป และควรจะทำตั้งแต่ยายยังมีชีวิตอยู่

ผมได้แค่คิด เพราะผมพูดไม่ออก การกระทำของยายที่เขียนเป็นบทความอยู่หน้าหลุมอธิบายถึงตัวตนตลอดช่วงเวลาชีวิตที่มีอยู่ นั่นอธิบายอะไรหลายๆ อย่างของยายที่เรารู้จัก

ยายผู้ที่แบ่งปัน และเสียสละ แม้ว่าจะเป็นหน้าที่ แม้ว่าจะเป็นงานที่ต้องทำ

สุขสันต์วันสงกรานต์ล่วงหน้าครับ

คุณยาย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

เมษายน 2019
อา พฤ
« มี.ค.   มิ.ย. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

%d bloggers like this: