Archive for the ‘นิยาย’ Category

พวกคุณที่ไม่ได้อยู่ในสวนสนุกน่ะคุณไม่เข้าใจหรอกว่าขึ้นรถไฟเหาะน่ะมันเป็นยังไง ทิศทางจะขึ้นจะลงน่ะไม่ใช่สิ่งที่เรากำหนดได้เลย บางทีอยากจะให้มันขึ้นสูงๆ มันก็ตกลงซะงั้น หรือบางทีอยากจะให้มันคงๆ มันก็ทิ้งดิ่งเหมือนกับว่านี่เป็นการทิ้งดิ่งครั้งสุดท้ายก่อนที่มันจะปิดให้บริการ

แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนที่อยู่ในสวนสนุกน่ะจะเข้าใจความรู้สึกกันหมดหรอกนะ บางคนน่ะแค่นั่งม้าหมุน วื้บๆ ไปข้างหน้า ถอยมาข้างหลัง วนๆ รอบเรื่องเดิมๆ แต่ไม่ถูกเหวี่ยงแบบควบคุมทิศทางไม่ได้ คนที่เล่นม้าหมุนก็พอจะทำนายได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ โอเค ม้าหมุนบางตัวอาจจะยกสูงขึ้นได้สักฟุตแล้วลดความสูงลงมา

บางคนก็เป็นแค่คนขับรถมาส่ง จอดอยู่ที่ลานจอดรถแต่ไม่ได้เข้ามาหรอก ยืนมองจากข้างนอกพร้อมบ่นในใจว่า “จะอยากมาสวนสนุกอะไรเอาตอนอายุเท่านี้กันวะ”

บอกตรงๆ ว่าเราไม่ได้อยากจะเข้ามาในสวนสนุกหรรษานี้เลยหรอกนะ…

เคยคิดว่ารถไฟเหาะนี่มันแย่ที่สุดในสวนสนุกแล้ว แต่ก็พบว่าบางสวนสนุกข้างนอกนั่นนอกจากรถไฟเหาะจะหวาดเสียวกว่าแล้วยังมีตัวแปรเรื่องเครื่องพังด้วย วิ่งๆ ไปก็เสียวว่าเครื่องจะออกนอกรางแล้วตายกันหมด

เอ๊ะ แต่ถ้าหวาดเสียวขนาดนั้นก็คงอยากตายกันหมดแหละเนอะ

ผมมีเพื่อนคนนึง เล่นรถไฟเหาะเหมือนกัน ตั๋วก็ได้มาจากแฟนนี่แหละ แฟนเธอไปเอาตั๋วมาจากคนอื่นอีกทีนึงแต่ไม่มาด้วย ถีบส่งให้มาเล่นรถไฟเหาะคนเดียวไม่รู้ว่าแอบคาดหวังว่ารถไฟเหาะนี่จะพังขณะเล่นหรือเปล่าถึงไม่มาด้วย

หลายคนมีความสามารถในการแบกรับอาการเมาไม่เท่ากัน บางคนนั่งรถไฟเหาะไปนานๆ ถึงจะรู้สึกว่าแย่ วิงเวียน ไม่สามารถยืนไหวอีกต่อไป บางคนแค่นั่งแล้วเจอทิ้งดิ่งรอบแรกก็อยากจะตายแทนที่จะเล่นต่อแล้วด้วยซ้ำ

ขอร้องล่ะ ทุกคนที่เล่นรถไฟเหาะอยู่น่ะ กินยาแก้เมาก่อน คนที่เล่นม้าหมุนเค้าอาจจะไม่ต้องกินยาแก้เมารถ เมาคลื่นหรอกนะ (แต่ถ้ากินก็ดี) แต่พวกคุณๆ เนี่ยถ้าไม่กินมันอาจจะไม่จบแค่เมารถนะ

รถไฟเหาะมหัศจรรย์คันที่คุณขึ้นอยู่น่ะมันยาวนะ ไปขอยาแก้เมาจากศูนย์การแพทย์เถอะ เดี๋ยวนี้ไม่ได้น่ากลัวเท่าไหร่ แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะมองว่าการไปเอายาแก้เมาเป็นเรื่องอ่อนแอ สู้ๆ สิวะ เดี๋ยวก็หาย สวดมนต์ขณะนั่งรถไฟสิเดี๋ยวก็ผ่านไป… ไอ้พวกที่พูดน่ะมันยืนดูอยู่ข้างนอกสวนสนุกทั้งนั้นแหละ มันไม่เข้าใจหรอกว่ามันแทนกันไม่ได้

อย่าทำแบบเราที่คิดว่าไม่เมา กินยาซะ แล้วสู้กับเส้นทางขึ้นๆ ลงๆ ของรถไฟเหาะให้ได้ ส่วนใครที่รถไฟเหาะมีความเสี่ยงจะวิ่งออกนอกเลนเพราะเลนสองข้างอยู่คนละด้าน พวกคุณอะไม่ต้องเล่นแล้ว ไปศูนย์การแพทย์เลย ต่อให้คุณทำงานสายศิลป์และต้องการแรงบันดาลใจไปทำงานก็เถอะ อย่าคิดจะแหย่เท้าไปเล่นเครื่องเล่นอันตรายแบบนี้แล้วทำงานเลย…. มันอันตรายเกินไป

saobmcedbeofdgy shtiojp mke

ฉันบอกใครไม่ได้ว่าฉันมาจากอนาคต เพราะนั่นจะเป็นการทำผิดกฏของการท่องเวลาและจะทำให้อนาคตเปลี่ยนแปลง จริงๆ แล้วไม่ต้องออกกฏแบบนั้นก็ได้เพราะถ้าฉันทำอะไรผิดพลาดไป ฉันเองอาจจะไม่ได้เกิดมาด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นจะเป็นความปั่นป่วนทางการเวลาครั้งใหญ่เพราะถ้าฉันไม่ได้เกิดมาฉันก็จะไม่ได้ย้อนเวลามาทำให้กาลเวลาปั่นป่วน

ฉันยืนอยู่ตรงนี้มาสักพักแล้ว โดยสิ่งที่ฉันทำได้มีเพียงอย่างเดียวคือเป็นพยานของปัจจุบัน และอนาคตของปัจจุบันที่กำลังมาถึงด้วยความเร็วแสง ฉันไม่อาจจะยื่นมือไปแก้ไขอะไรได้ แม้แต่ลูกแมวที่เพิ่งวิ่งตัดหน้ารถไป ที่จริงฉันเคยชอบแมวตัวนั้นมากเลยล่ะ

คนที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อนั้นแค่มองหน้าก็รู้แล้วว่าใคร… นั่นคือฉันเอง เมื่ออายุน้อยกว่านี้สักสิบปีเห็นจะได้ แน่ล่ะถ้าคุณรู้ว่าฉันเดินทางข้ามกาลเวลามาที่ยุคสมัยนี้บ่อยแค่ไหนคุณควไม่อยากจะฟังเรื่องราวต่อแล้ว

ตอนนั้นฉันยังไร้เดียงสา คิดว่าถ้าหยิบยื่นเรี่ยวแรง มอบความช่วยเหลือให้กับคนอื่นได้ก็ควรทำ ที่จริงมันก็ไม่ผิดนักหรอกถ้าฉันเป็นคนของยุคสมัยนี้น่ะนะ

เอาล่ะ ฉันต้องไปแล้ว… ไม่เอาน่า เราจะได้เจอกันใหม่แน่นอนฉันสัญญา ตอนนี้ฉันต้องไปปลอมตัว เพื่อห้ามตัวฉันเองไม่ให้สร้างปัญหาใหญ่ ฉันรู้ดีว่ามันไม่ง่าย แต่มันเคยถูกหยุดได้มาแล้ว และเคยย้อนเทปกลับไปเพื่อป้องกันเหตุการณ์นั้นมาแล้ว คราวนี้ฉันต้องมาแก้ไขสิ่งที่ฉันทำเอาไว้เมื่อห้าปีก่อน และต้องมั่นใจว่าจะไม่มีใครในอนาคต หรือตัวฉันเองในอนาคตย้อนเวลากลับมาแก้ไข มันอีกตลอดกาล

เอาล่ะ อีกห้าวินาทีรถจะชนกันแล้ว และฉันต้องเข้าสู่ช่วงเวลาเดียวกันกับที่ฉันกำลังจะลดความเร็วของเวลา ถ้ามีโอกาสฉันจะเล่าเธอนะว่าทำไม

พวกมันอยู่ตรงนั้น อยู่ในความมืด บางทีเราก็มองไม่เห็น บางทีเราก็มองเห็น… บางทีเราก็สัมผัสมันไม่ได้ บางครั้งก็รู้สึกถึงตัวตนอันแสนน่ากลัวของพวกมัน

ขนลุกชูชันเหมือนกับวิญญาณของเราสามารถสัมผัสพวกมันได้ แม้สติของเราจะไม่รับรู้ถึงตัวตนของมัน… คงเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษมนุษย์นับล้านๆ ปีฝังเอาไว้ในดีเอ็นเอ เหมือนกับโค้ดที่สั่งให้เราเอาตัวรอด และสืบสกุลต่อไปนั่นล่ะ

บางครั้งพวกมันมาในรูปของสัมผัสทั้งห้า แต่ส่วนใหญ่แล้วสิ่งที่พวกมันทำบ่อยสุดก็คือกระซิบข้างหู บางครั้งก็เอามือมาบีบหัวใจจนเต้นผิดจังหวะไป แต่ก็นั่นล่ะ นานๆ ถึงจะรู้สึกขมคอ แถมยากมากที่จะมองเห็นสิ่งที่มันหลอกหลอนระบบประสาทของเรา ส่วนกลิ่นนั้นเราไม่เคยสัมผัสถึงพวกมันเลย

พวกมันคอยกระซิบข้างหูของเรา… แกมันห่วยแตก ไม่มีใครต้องการแก แกมันความล้มเหลวของมนุษยชาติแห่งศตวรรษที่ 21 แกมันขี้แพ้ แกมันขี้เกียจ แพ้แม้กระทั่งความพยายามของตัวเอง

ไม่มีใครต้องการแก แม้กระทั่งคนที่แกคิดว่าเขาต้องการแกวันหนึ่งเขาจะไม่ต้องการแกอีกต่อไป แกคิดจริงๆ เหรอว่าแกจะสามารถเป็นที่รักของคนอื่นได้ แกคิดเหรอว่าแกมีค่าเพียงพอขนาดนั้น

อยากสัมผัสความห่วยแตกต่อไปงั้นเหรอ เอาสิ เชิญเลย เพราะแกคู่ควรกับความพ่ายแพ้แบบนี้นั่นแหละ

อยากชนะเหรอ เอาเลย ถ้าแกคิดว่าตัวแกมีค่าขนาดที่โลกจะให้ชัยชนะกับแกก็เอาสิ

คิดว่าสู้ได้ก็เอาเลยสิ ลองเลย จะได้รู้ว่าตัวแกน่ะสู้เท่าไหร่ก็แพ้ พยายามแค่ไหนก็แพ้ ไหนลองดูสถิติความสำเร็จในชีวิตตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาสิ มีอะไรที่แกทำสำเร็จเหรอ ทั้งสิ่งที่แกพยายามสุดตัวและไม่ได้พยายามเลยก็ไม่มีอะไรสำเร็จสักอย่าง ลองอีกสิ เพื่อที่จะได้แพ้อีกหนไงล่ะ

หลายครั้งเราก็ไม่ได้ยินเสียงของมัน แต่ในยามวิกาล ในยามเงียบสงบเหมาะสมแก่การทำงาน หรือพักผ่อน พวกมันก็จะกลับมา… เมื่อไม่มีเสียงมนุษย์คนไหนแย่งความสนใจของมัน มันก็จะคอยกระซิบ

บางครั้งมันก็จะยื่นมือมาบีบหัวใจของเรา คมกริบราวกับจะแบ่งให้แตกเป็นเสี่ยงๆ

มันบอกว่าถ้าไม่อยู่บนโลกนี้แล้วก็จะไม่ต้องเจ็บปวด… แต่ก็ไม่ต้องรู้สึกดีด้วยเช่นกัน อยากลองไหมล่ะ

ยังไม่อยากลองหรอกนะ… เรายังมีเหตุผลที่ต้องอยู่บนโลกนี้… มีคนจะเสียใจเมื่อเราตาย

ช่างมันปะไร คนเหล่านั้นสนใจแกจริงๆ เหรอ แกคิดว่าคนเหล่านั้นจะเสียใจกับแกไปสักกี่วัน กี่เดือน จะถึงปีเหรอ

….

….

….

….

ช่างเถอะ เรามีบางอย่างที่ยังอยากทำ หลายๆ อย่างที่ยังอยากเห็น ยังไม่ถึงเวลาของเราที่จะหายไป

คอยดูแล้วกัน แกจะต้องล้มเหลวเหมือนที่ผ่านมานั่นแหละ

….

..

.

โลกนั้นมืดมิด โดยเฉพาะในวันที่ไร้แสงจันทร์
หดหู่และน่าหวาดหวั่น เหมือนกับว่ามันรอคอยเวลาที่เราเผลอไผล
รอคอยที่จะกวาดล้างเราออกไปจากโลกนี้
แม้ว่าจะมีแสงไฟในเมือง แต่โลกนี้ก็ยังมืดมิด

เสียงดนตรีที่คุ้นเคย ภาพที่คุ้นชิน หลอดไฟติดๆ ดับๆ ดวงเดิมๆ ที่เราเคยมองเห็น
ถนนเส้นเดิมที่ใช้ชีวิตนานนับปี
อากาศสกปรกที่ต้องทนสูดเข้าปอด
ตัวเลือกมีเพียงไม่รับมันเลย แล้วตายไป กับรับมันไปและตายอย่างช้าๆ ในเวลาไม่กี่ปี

หลอดไฟที่มนุษย์สร้างมันอาจจะไม่สว่างมากนัก แต่มันก็ทำหน้าที่ในยามที่ดวงตะวันลาลับขอบฟ้าไปได้
มันทำให้โลกยามค่ำคืนที่มืดมิดน่าหวาดหวั่นสว่างขึ้น แม้จะไม่สว่างเหมือนตะวัน แต่มันก็ยังทำให้เรามองเห็น
ความรู้สึกปลอดภัยที่อยู่ในใจคือสิ่งที่ทำให้เราต้องค้นหาหลอดไฟ
แต่ถ้าวันหนึ่งดวงตะวันทำหน้าที่ในยามกลางคืน… เรายังต้องการหลอดไฟอยู่หรือเปล่า

แล้วถ้าดวงตะวันที่เราเคยคิดว่าเกลียดชังเราเหลือเกิน จึงได้จากเราไปทุกวันในยามค่ำคืนกลับโผล่มาตอนกลางคืน ยิ้มให้หนึ่งทีและไม่พูดอะไรอีกเลย แล้วจริงๆ ดวงตะวันเกลียดเราจริงๆ หรือเราคิดไปเองนะ

หรือบางทีทั้งหมดนี้เราคิดไปเองหรือเปล่านะ

บางอย่างได้หายไป และมันเป็นเหมือนทฤษฏีทางวิทยาศาสตร์ที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าจริงหรือเปล่า บางครั้งก็ไม่มีใครใส่ใจว่ามันอยู่ตรงนั้น และเมื่อพบว่ามันโด่งดัง หรือสิ่งที่ใกล้เคียงโด่งดังก็นึกขึ้นได้ว่ามันมีตัวตนจริง

และเมื่อมันโผล่กลับมา มันก็เป็นเหมือนดวงดาวที่เปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้า บางคนอาจจะคิดว่ามันเป็นแค่ดาวเคราะห์ที่รับแสงจากดาวดวงอื่นมาอีกทีหนึ่ง แต่ผู้เชี่ยวชาญอย่างเรารู้ดีว่ามันคือดาวฤกษ์ที่มีพลังงานร้อนแรงพร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งอย่างที่ผ่านไปมา

เธอผู้เล่นกีตาร์คนนั้นหายวับไป และคนใหม่ก็เข้ามา เล่นกีตาร์ที่เรายังไม่รู้ว่ามันเพราะกว่าเธอคนนั้นหรือไม่ เราต้องการที่จะฟังมันให้นานกว่านี้ก่อนที่เราจะตอบได้ แต่ไม่ว่าจะเล่นเพราะหว่า หรือไม่เพราะไปกว่ากันนัก เราก็อยากจะฟังดนตรีที่เธอเล่นอยู่ดี มันไม่สำคัญว่าใครจะเล่นดีกว่ากัน มันสำคัญว่าเธอเล่นมันเพราะเสนาะหูเราไหม ถ้าใช่เราก็จะฟัง

แต่บางครั้งดนตรีที่ยังดังก้องอยู่ในหัวมันลบเลือนไปไม่ง่ายนัก เพลง Let it Go ที่ถูกเปิดระดมซ้ำๆ ทางอินเทอร์เน็ททุกเว็บ รวมไปถึงคำวิจารณ์ และงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ว่าเพลงบางประเภทมีรูปแบบโครงสร้างที่ติดหูง่ายมันยังดังก้องอยู่ในหู แม้จะไม่เคยฟังเต็มๆ หรือตั้งใจฟังเสียด้วยซ้ำ

หลายครั้งที่นักดนตรีคนใหม่ยังเล่นดนตรีอยู่ แต่เพลงที่นักดนตรีคนก่อนหน้าเคยเล่นมันก็แว้บขึ้นมา แล้วเราก็รู้ว่ามันเพราะ บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าช่วงเวลาที่ฟังเพลงเหล่านั้นมันมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายระหว่างที่ฟัง เหมือนกับเพลงบางอัลบั้มที่เราฟังตอนมีเหตุการณ์แย่ๆ หรือสนุกๆ เข้ามาในชีวิต แล้วรู้สึกว่าอัลบั้มเหล่านั้นมีอารมณ์ร่วมแบบเดียวกันกับชีวิตของเราไปด้วย แม้ว่าจะฟังไม่ออก หรือเนื้อร้องไม่ได้มีความสัมพันธ์กับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยก็ตาม

บางครั้ง… บางครั้งจริงๆ ดนตรีที่คุ้นหูโผล่มาแค่โน้ตเดียว เราก็จำได้ว่าเป็นฝีมือการเล่นของเธอ หลายครั้งเราต้องพิจารณาตลอดห้อง หรือทั้งเพลงเพื่อแยกลายเซ็นต์ของนักดนตรีให้ออกว่าใครกำลังเล่นเพลงนี้อยู่ เพลงเดียวกันคนเล่นเป็นพัน เป็นหมื่นคน ลายเซ็นต์คงจะเป็นสิ่งที่บอกเราได้ว่าใครคือคนที่กำลังเล่น ณ ตอนนี้

แต่นั่นแหละ บางทีโน้ตตัวเดียวที่คุ้นเคยก็บอกเราว่านี่คือเพลงที่เราเคยได้ยิน และอยากได้ยินไปตลอด เพราะความสุขของการฟังดนตรีมันก็ง่ายๆ แบบนี้แหละ มันไม่ได้ซับซ้อนอะไรหรอก ก็แค่มือที่เล่น เครื่องดนตรีที่ได้ยิน และฝีมือที่เก่งกาจ… นั่นละความสุขของเรา แม้เราจะไม่ได้ยินมันมานานเราก็รู้

แค่แวบเดียวเท่านั้น ไม่ต้องประมวลผล เราก็รู้ว่านี่คือเพลงที่เราจะเปิดฟังไปตลอดสัปดาห์ ตลอดเดือน หรือตลอดชีวิต

ผมอยู่ที่นี่ ตรงนี้ เหมือนเช่นทุกครั้ง… ความมืดยังคงน่ากลัวเสมอสำหรับผม ไม่ใช่เพราะว่ามันซุกซ่อนสัตว์ประหลาดจากบรอษัทรับจ้างหลอกไม่จำกัด แต่เป็นเพราะความมืดมักจะปลดปล่อยจินตนาการของเราจนเราควบคุมมันไม่ได้ และความมืดมักจะสัมพันธ์กับความกลัวไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ทำให้แทนที่เราจะจินตนาการถึงมันฝรั่งลูกยักษ์ที่อบอยู่ในเต้าปิ้งสีเขียว หรือลูกชิ้นเนื้อเปื่อยในชามก๋วยเตี๋ยวเรากลับจินตนาการถึงเรื่องราวอันน่าเจ็บปวดอยู่เสมอ และวันนี้มันทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว

ทุกคนคงมีเรื่องราวในใจ ขมวดปมที่แก้ไม่ออกจนหลายครั้งคิดว่าเอากรรไกรมาตัดเสียยังจะง่ายกว่าค่อยๆ คลายปมนั้นออกอย่างช้าๆ แต่เราก็รู้กันดีว่ากรรไกรที่เรามีนั้นตัดได้เพียงปมที่ขมวดอยู่ แต่ว่ามันไม่ได้ตัดปัญหาที่ปมนั้นก่อขึ้น บางคนอาจจะเป็นลวดทองแดงที่ขมวดสายพันกันยุ่งจนไฟฟ้าลัดวงจร และการตัดสายไฟหมายถึงวงจรที่ขนดสะบั้นจนต้องหาสายใหม่เข้ามาแทนที่

ปัญหาของเราช่างน้อยนิดเมื่อเทียบกับจักรวาล เราเป็นเพียงจุดเล็กๆ ที่ทำไม่ได้แม้กระทั่งตะขยับสักอะตอมบนดวงอาทิตย์เข้าหาเรา แน่นอนว่าปัญหาเรามันช่างกระจ้อยร่อยเล็กเสียจนไร้ค่าในสายตาโฮโมซาเปี้ยนเสียเหลือเกิน

แต่ขณะเดียวกันเราก็ทราบดีว่าแม้ปัญหาของเราจะเล็กน้อยกะจิดริดเพียงใด แต่สำหรับเราแล้วมันใหญ่ยิ่งกว่าจักรวาลจะหดตัวลง ณ บัดนี้ ตอกย้ำเข้าไปอีกว่าเราเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตตัวเล็กที่พ่ายแพ้แม้กระทั่งปัญหาที่เล็กขี้ประติ๋วจนไม่มีหน่วยมาตรวัดในจักรวาลเล็กน้อยเพียงพอที่จะมาตีค่าเสียด้วยซ้ำ

นอกประตูห้องนั้นอาจจะ มีคนกำลังอดตาย และเราไม่สามารถยื่นมือออกไปช่วยเขาได้เลยด้วยซ้ำ

นอกอาคารหลังนี้อาจจะมีคนที่พ่ายแพ้ต่อระบบและคิดอยากจะจบชีวิตลงเสียด้วยซ้ำไป

มนุษย์ก็เป็นสัตว์ และสัตว์ทั้งหมดถูกฝังโปรแกรมพิเศษตัวหนึ่งที่ไม่ว่าการวิวัฒนาการไปไกลเพียงใดก็ไม่สามารถลบโปรแกรมนี้ได้ โปรแกรมชั้นต่ำที่ทำการตัดสินใจในยุคแรกเริ่มของมนุษย์ไร้อารยธรรมมาจนปัจจุบันนั้นก็คือหารเอาตัวรอด การรอดชีวิตอยู่เพื่ออนาคต ไม่มีสัตว์ตัวใดฆ่าตัวตายโดยเสียเปล่า

แต่มนุษย์เรากลับทะลุข้อจำกัดโปรแกรมไปมากมาย โดยคิดหรือกระทำอัตวินิบาตกรรมมานั้บครั้งไม่ถ้วน มนุษย์… ผู้น่าสงสารผู้สิ้นหวังจนระบบโปรแกรมเอาตัวรอดต้องผิดเพี้ยนไป

อยากจะช่วยเหลือพวกเขาแม้ไม่รู้จักกัน อยากจะยื่นมือที่มองไม่เห็นออกไปโอบกอดพวกเขาไว้แล้วบอกว่ามันจะผ่านพ้นไป เพราะเราไม่มีค่าพอที่จักรวาลจะเปลี่ยนปลงอะไร หรือโลกจะหยุดหมุนเพราะการจากไปของเรา การกระทำอย่างนั้นไม่เกิดอะไรดีขึ้นกับใครทั้งสิ้นทั้งปวง

บางทีวันหนึ่งวันที่ฉันล้มลงนอกอาคารหลังนี้ อาจจะมีมือใครสักคนมาโอบกอดฉันไว้เหมือนอย่างที่ฉันได้แต่คิดจะทำ และยับยั้งสติที่มีอยู่เพียงน้อยนิดของฉันในการตัดสินใจ

มือที่มองไม่เห็น ของคนที่ไม่รู้จัก สู่คนที่หมดหวัง

มันช่างเจ็บปวดเหลือเกินกับความไร้พลังของตัวฉันเอง และของมนุษย์ที่แสนเปราะบางพวกนั้น

วันสุดท้ายของจักรวาล alpha สิ้นสุดลง ดาวฤกษ์ดวงสุดท้ายของกลจักรวาลนี้กำลังมอดดับ อีกไม่นานสำหรับหน่วยเวลาในจักรวาลที่มันจะยุบตัวลง และกลายเป็นหลุมดำ

หลุมดำที่เรียกกันว่าหลุมดำ…นั้นไม่ใช่หลุม ไม่ใช่ประตู ไม่ใช่ห่วงไฟที่ให้สิงโตกระโดด มันคือดวงดาวที่มากไปด้วยแรงโน้มถ่วง แรงโน้มถ่วงที่ดึงให้แสงตกลงมาบนตัวมัน และไม่สามารถสะท้อนออกมาได้.. แสงที่ไม่มีมวลกลับถูกดูดลงไปและไม่สามารถกลับขึ้นมาได้ดาวยักษ์ทรงอำนาจแรงโน้มถ่วงมันจะมีมวลสักเท่าไหร่กันล่ะ

หน่วยไม่ช้าไม่นานในอวกาศเทียบเป็นกาลเวลาบนโลกคงหลายร้อยปี พันปี หรืออาจจะถึงหมื่นปี แต่ถึงวันนั้นโลกคงดับสูญไปนานแล้ว นานจนไม่สามารถหาเลขศูนย์มาเรียงต่อเนื่องกันได้ว่ากี่ปี…. แสนล้านล้านล้านล้านปี? อาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ

วันหนึ่งหลุมดำก็เคลื่อนที่ไปในอวกาศอันแสนมืดมิด ที่จริงมันไม่ได้เคลื่อนที่หรอก มันอยู่เฉยๆ ในอวกาศที่ไม่มัแหล่งกำเนิดแสงแล้ว สิ่งที่อยู่รอบตัวมันก็ถูกดูดเข้ามา ทำให้วัตถุอับแสงนี้มีมวลมากขึ้น ใหญ่ขึ้น และใหญ่กว่าจักรวาลที่ไม่มีที่สิ้นสุด

จักรวาลที่ไร้ขอบเขตกลับเล็กกว่าหลุมดำนับพันล้านล้านหลุมที่ขยายตัวจนมารวมกัน พลังของมันเริ่มมากพอที่จะหยุดยั้งการขยายตัวของอวกาศ… ประกอบกับพลังของบิ๊กแบงที่แผ่วลงจนอวกาศขยายตัวด้วยความเร่งที่เป็นศูนย์ อีกพันล้านล้านปี จักรวาลจะเหลือเพียงมิติเล็กจิ๋ว เหมือนกับรูปวาดพยายามลดขนาดกรอบรูป แถมประสพความสำเร็จ

วันหนึ่งมิติของจักรวาลก็เล็กกว่าขนาดของหลุมดำ… มันเริ่มเล็กลงเรื่อยๆ และพลังงานทั้งจักรวาลก็เข้ามารวมที่เดียวกัน

แสง ทำให้เกิดเวลา เมื่อไม่มีแสง ช่วงเวลาเหล่านั้นก็ไม่มี หลุมดำเริ่มบีบอัด จนพวกมันมีขนาดเล็ดนิดเดียว แต่มีมวลเท่ากับจักรวาลทั้งหมด

หลุมดำเป็นเหมือนการบีบอัดข้อมูล ข้อมูลที่เรียกว่ามวล อะตอม พลังงาน เใื่อบีบอัดจนเอนทรอปีถึงจุดหนึ่ง มันก็แบกรับพลังงานมากมานมหาศาลนั้นไม่ไหว ระเบิดออกมา ยินดีด้วยครับ หลุมดำคายข้อมูลออกมาแล้ว พลังงานนับล้านล้านล้านล้านเคลวินเกิดขึ้นในหลัก 1/1,000,000,000 วินาที ถ้าอะตอมและหลังงานเหล่านั้นมีชีวิต มันคือ 1/1,000,000,000 วินาทีที่ยาวนานมาก บิ๊กแบงเกิดขึ้นตรงนั้น….พลังงานที่เคยเป็นจักรวาล alpha เกิดใหม่เป็นจักรวาล beta แล้ว


สิงหาคม 2017
อา พฤ
« ก.ค.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.