Posts Tagged ‘work&travel

Vladimir Smoliakov คืออเจนซี่ผม แน่นอนว่าเป็นมาเฟียที่ใจดีมาก จนเราลืมกันไปแล้วว่าเป็นมาเฟีย สิ่งที่ทำให้เราจำได้เสมอคือเวลาพี่แอลโดนตำรวจจับแล้วยื่นนามบัตรวลาดิเมียร์ให้แล้วตำรวจปล่อย (อเมริกาไม่เหมือนบ้านเรา จับเป็นจับ ปรับเป็นปรับ อย่ายัด โดนเพิ่มอีกคดี จนได้เลย)

Linda Lemaster คือ Mcdonald Supervisor แน่นอนว่าตอนนี้ชีเกลียดคนไทย และไม่ยอมส่ง Pay Stub กะ W2 Form มาให้กู ซ๊าดดดดดดดดดดด

Scott ( Timothy Callahan) คือป๋าก๊อต ผู้โยนผมทิ้งในช่วงแรกๆ และปล่อยให้ซิลเวีย (น้องส้มโอ) มาทำงานตลอด แต่หลังจากเหตุการณ์ Godzilla in the house บน Facebook สก๊อตกลับสนิทกับผมอย่างประหลาด อยากเรียก Scott ว่า Father จริงๆเลยให้ตาย

Andi Espi คือเมเนเจอร์กะเดียวกับสก๊อต วันแรกและวันที่สองให้ผมไปอยู่ไดรฟ์ทรูว์ และวันที่สามให้ผมมาอยู่แคชเชียร์แทน (เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดในโลก) หลังจากนั้นชีโทรไปด่าลินดา (สมัยที่ยังไม่ได้เกลียดพวกเรา) และโดนลดขั้นจากเมเนเจอร์เหลือ Crew ธรรมดา และออกไปตอนไหนก็ไม่รู้ เพราะชีย้ายไปทำกะกลางวัน ทิ้งเราไว้กับสก๊อตคนเดียว

ลิซ่า คือป้าละตินฟันทองตัวสูงใหญ่ ค่อยๆเปลี่ยนเสื้อจากฟ้าเป็นแดง แดงเป็นเหลือง เป็นเมเนเจอร์ในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของชีวิตแมคโดนัลด์

ลิซ่า คือเมเนเจอร์….. คนไหน จำได้แค่อยู่กะเช้า (จะมาอัพเดททีหลัง ลืมชีแล้วว่ะ)

ทิม ( Tim Nemeth) คือเมเนเจอร์เหยียดเอเชียจอม Racist และไล่กูกลับบ้านก่อนเวลาเสมอเสมอ ถ้าไม่มีสก๊อตคุ้มกะลาหัว กูคงโดนมันโยนเข้าห้องเย็นแช่แข็งตายไปแล้ว

เจน คือเจนนิเฟอร์ เป็น Store Manager ที่งัดข้อกับ Linda เรื่อง OT บ่อยๆ ชีอนุญาตให้โอทีได้เท่าที่เรามีปัญญาทำกัน ช่วงแรกทุกคนได้ทำงานวันละ 16 ชั่วโมง แต่พอผมเริ่มอยู่ตัว ชีก็โดนย้ายไปสาขาอื่น และ… แน่นอน วาเนสซามาแทน และไม่มี OT อีกเลยนับแต่นั้นมา

เจน ดี ( Jennifer Clam) เป็นเมเนเจอร์(เหมือนจะ)โหด ที่เชื่อว่าชีโหดมานานมาก จนพวกน้องกลับหมด เราไม่เหลือเพื่อนกันซักเท่าใหร่ ผมจึงต้องรับรู้บ้างว่าฝรั่งพวกนี้เป็นไง ถึงได้รู้ว่าใจดี ดูจากในเฟซบุค ไปทำงานการกุศลด้วยนะ ชอบไอ้ที (ได้ยังไง?) บอกว่า ถ้าออกจากบ้านที่เราเช่าวลาดิเมียร์ โทนี่สามารถมานอนที่บ้านชีได้

หญิง …. ขอบคุณนะ ที่เราได้มาเจอกันถึงต่างแดน

ฝ้าย เป็นแฟนเพื่อนพี่แล้ว อย่าวีนมากนะ อยู่กันให้ถึงแต่งงานนะ

ส้มโอ …. แร่ดนะเธอว์ แต่เราน่ารักดี เกรียนต่อไปนะหนูเอ้ย

มุก … ทอมที่หล่อกว่าผู้ชาย แมนกว่าผู้ชาย และถ้าปัดแก้มแดงจะเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมือง (มุกเป็นผู้หญิงเหอะ เดี๋ยวพี่จีบเอง)

กิฟท์ นีต โบท …. หายไปจากชีวิตเลยว่ะพวกนี้ เป็นพวกที่ทำงานแมคกะเช้า บ้านอยู่ Palm Village (เห้ย ไม่ใช่ชื่อนี้นี่หว่า ชื่ออะไรวะ ปาล์มอะไรซักอย่าง)

คิว วิน ริว มาย แบงค์ คือน้องบ้านผู้ชาย

คิว คือคนที่มีความเป็นผู้นำสูง เป็นเด็กอาร์ท สายศิลป์ เรียนดีไซน์อยู่… ม กรุงเทพ เป็นหัวหน้าบ้าน

ริว คือคนที่เนิร์ดตามเราได้ คุยกับผมเรื่องคอมพิวเตอร์ และของหิ้วกลับซะเยอะ แรกๆคุยกันเรื่องซื้อมือถืออะไรดี hTC HD2 ดีไหม (ตอนนั้น T-Mobile เพิ่งขาย) คนนี้เรียนอยู่ ม อะไรจำชื่อไม่ได้ที่เชียงราย เรียน วิทยาศาสตร์เครื่องประทินผิว (ที่จำไม่ได้ว่าชื่อเอกอะไร) พวกน้ำหอม เครื่องแต่งหน้าทำนองนี้น่ะแหละ

วิน เป็นญาติ เสธ แดง (จริงๆ) และตัวโตสูงใหญ่ เหมือนจะมีแต่กล้ามไม่มีสมอง แต่กลับกัน บ้านรวย (แต่ไม่อวด และไม่รู้ว่ารวยกว่ามุกหรือพอๆกัน กันแน่) เจ้าของรีสอร์ตใหญ่โตมโหฬารซักที่ในแผ่นดินไทย เรียนอยู่ วิศวะ มอชอ เป็นคนตลก เคยมาอเมริกาแล้วหนนึงเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน ภาษาและการใช้งานน่าจะดีที่สุดในทุกๆคนไทย แต่ไม่อวด (และปล่อยให้ผมคุยกับตำรวจแทน) เหมือนเกิดมาเพื่อเป็นดาวตลกคู่กับริว สองคนนี้เจอกันแล้วแยกไม่ได้ ติดเป็นตังเม ฝาแฝดของกันและกันจริงๆ

มาย เด็กเนิร์ดที่ตอนหลังเข้ากับวินริว ได้อย่างไม่น่าเชื่อ เป็นเด็กเนิร์ดแบบผม (จนรู้สึกสงสารและสมเพชตัวเองว่าเราเคยถูกคนเกลียดขนาดนี้มาก่อนเลยเหรอเนี่ย) จนผมแสดงธรรม (เวอร์ไป) ว่าควรทำตัวเช่นไรบ้างในการเข้ากับสังคม ไม่น่าเชื่อว่าจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ได้ผลมากกว่าที่ผมคิด ได้รับการยอมรับจากทุกๆคนในตอนจบ ตอนจะกลับนี่เป็นตัวสำคัญเลยทีเดียว เรื่องเบื้องหลังน่าสนใจกว่าที่นี่อีก เป็นเด็ก มหิดล อินเตอร์ ประธานรุ่น เรียนได้เกรดสูงพอที่จะจ่ายค่าเทอมแค่เทอมละสี่พัน ที่เหลือเป็นทุนที่ได้ทั้งหมด หลังๆชอบมาคุยกับผม แต่ผมทำกะกลางคืน จะทิ้งก็ไม่ได้เพราะเป็นห่วง เลยดูแลแบบครึ่งๆกลางๆ คือไม่ไล่กลับบ้าน แต่ก็ทำหน้าตาเอ๋อเหรอใส่มาย จะได้รู้ว่าพี่ยังไม่ได้นอน ขอโทษนะ

แบงค์ คือคนที่บอกว่าให้พวกผู้หญิงทำอาหารเกินแล้วขโมยกินเลย แบงค์คือคนที่ขโมยเทพ (ขโมยของใน freezer ทั้งกล่องกลับบ้านเลย) เป็นคนที่โดนจับได้ว่าขโมย และอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ลินดาเกลียดคนไทยยกแผง เฮ้ย แต่ก็น้องเรานะ ไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว เสียใจจริงๆที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันตอนจบ วันที่เลี้ยงส่งพี่ก็ไม่ได้เข้า (เนื่องจากไม่ชอบขี้หน้าพี่ตั๊กเท่าใหร่+วันนั้นพี่ป่วย โทษทีนะ)

เรเน่ คือคนที่เจอในวันที่สอง ที่ Back Drive Thru เป็นผู้หญิงที่เพิ่งมีลูก เอิ่ม….. พูดยังไงดี ร่าน พร้อมจะจับผู้ชายรวยๆทุกคน ชอบมาย (ได้ไงวะ) และสุดท้าย …… ไม่สวยครัฟ

มาร์โก้ เป็นละตินอเมริกัน ที่พูดภาษาไทยชัดเกินไป อยู่กะเช้า ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าใหร่ เป็นคนแต่งตัวเท่ห์ เก่ง และขอโทษ ซิกซ์แพคว่ะครัฟ

คาร์ล…. สแตนฟิลด์ เป็นคนที่ทำให้ผมมาถึงตรงนี้อีกคนนอกจากสก๊อต เป็นหนึ่่งในเฟืองที่ผมไข และชอบคุณโทนี่เพื่อนเรา …. (คาร์ลเป็นเกย์ เป็นตลก และเป็นเพื่อนที่ดี แม้ไม่ได้คบเอาผลประโยชน์ โทษทีนะคาร์ล หลังๆพูดแบบหวังผลมากไปหน่อย แต่ก็ไม่เคยหวังผล หรือเสียใจนะ ถ้าคุณจะไม่ทำในสิ่งที่เราพูดหวังผล เรารู้ว่าเพื่อนสำคัญกว่าผลประโยชน์เสมอ)

รอนนี่ เป็นแฟนแชนนอน อยู่กะเช้า แทบไม่เคยคุยกันเลย

วาแนสซา เป็นสโตร์ลีดเดอร์ที่เลื่อนขั้นมาแทนเจน แต่งงานเปลี่ยนนามสกุลจาก Vannessa Ward เป็น Vanessa Secrest หลังจากผมกลับมาไทย และตอนนี้ชีเปลี่ยนกลับ หย่า และกินเด็กไม่บรรลุนิติภาวะไปแล้วว่ะ

เจนนิเฟอร์ เป็นคนที่มาแทนแอนดี้ ปกติ เจน กับ แอนดี้ จะอยู่ในสถานะ แอนดี้เขียนตาราง เจน อนุมัติ พอเปลี่ยนออก(แอนดี้ออก เจนย้าย) กลายเป็นเจนนิเฟอร์กับวาเนสซาแทน แน่นอนว่าตารางบัดซบมาก แต่เมื่อเหมือนคนไทยจะไม่มีใครชอบชีเลย ผมเลยให้ของก่อนกลับกับเธอ แค่เรียกชื่อ ยังไม่ได้บอกว่าจะให้ หันกลับมาเหมือนมีคนบอกว่าเธอแต่งงานกันมั้ยเลยทีเดียว หวังว่านั่นจะทำให้เธอไม่เกลียดคนไทยใดๆอีกต่อไป

คริสติน เป็นเกย์ (หมายถึงชอบเพศเดียวกัน) น่ารักมาก นิสัยดี กวนตีนเป็นบางครั้ง แต่กรูฟังมุกกวนตีนมึงไม่ออก กูดูเหมือนเป็นคนดี แหย่เท่าใหร่ก็ไม่โกรธล่ะซี้ เปล่าหรอก กูฟังไม่ออก คริสตินน่ารักมากทั้งแง่นิสัยและหน้าตา น่าเสียดายเป็นดี้ซะงั้น

รีเบคก้า เป็นสาวสวยเลือกได้ เปลี่ยนแฟน… กี่คนไม่รู้แล้ว อารมณ์หงุดหงิดง่าย โวยใส่ผมบ่อยๆ ผมจึงต้องเอาวิถีสงบที่ใช้กับคริสติน(เพราะฟังไม่ออก) มาใช้ แต่กับรีเบคก้า แสดงให้ชีเห็นว่าฟังไม่ออก (จริงๆฟังออก คำด่านี่ฟังเก่งนักแหละกู)

อูกันด้า เจอกันวันแรกเสื้อฟ้าๆ หลังๆแดง (เป็น Crew Trainer นั่นเอง)  พี่แกภาคภูมิใจในความเป็นคริวเทรนเนอร์เสมอ มักบอกให้เราบอกคนที่เราคุยสไกป์ด้วยว่า นี่นะ คนที่นั่งอยู่ข้างหลังคือคริวเทรนเนอร์ของสาขานี้ หลังจากพี่แกรู้ว่าเป็นคริสต์ แกมักบอกว่าเราต้องทำงานให้ดีเสมอ เทรนผมเยอะมาก ทุกคนรำคาญที่พี่แกขี้โม้ แต่ผมอยากเรียนรู้อะไรเสมอ (แหวะ พูดซะกูกลายเป็นพระเอกแล้วกดอูกันด้าเป็นคนชั่วเลย) ยอมให้แกสอนโดยไม่ทำตัวเป็นปฏิกูลในน้ำที่อูกันด้าเทลงมาในแก้ว (ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าหยิ่งอย่างผมทำลงไปได้ยังไง) ผลคือเทรนได้ผลมาก แต่… เรื่องอย่างทำความสะอาดแมคโดนัลด์ จะเอามาใช้กับชีวิตที่เหลือก็คงไม่ค่อยได้ อูกันด้าจัดเป็นคนที่มีความภาคภูมิใจในตัวเองสูงมาก สูงมากๆ และสูงมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เคยบอกผมว่าต้องอาบน้ำนะ เพราะลูกค้าจะได้กลิ่น (เอ่อ กูไม่อาบน้ำนี่น้อยมากนะ โดยส่วนใหญ่กูอาบน้ำก่อนนอน ตื่นมาก็มาทำงานเลย อากาศก็ไม่ร้อนไม่มีเหงื่อใดๆ แอร์ที่บ้านหนาวจัด และที่สำคัญ วันนั้นกูอาบน้ำว่ะอูอู๊เอ๊ย มั่วนิ่มจริงๆ)

ออตโต้ เป็นพ่อหนุ่มเสปนที่ทำงานที่โรงแรมไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน ภาษาอังกฤษดี(??) คำพูดที่คนไทยทุกคนจำได้ของออตโต้คือ ” ($name) NO GOOD NOGOOD. NOVITA NO GOOOOOOOD

ฟาบิโอลา คนที่มาพร้อมกับออตโต้เสมอๆ ตอนแรกนี่นึกว่าเป็นญาติพี่น้องหรืออะไรทำนองนี้ซะอีก แต่ไม่ใช่แฮะ เป็นสาวอ้วนละตินน่ารักดี ใจดีกว่าที่เห็นภายนอกมากๆ

แชนนอน แฟนรอนนี่ น่ารักดี ตัวสูง แว่นแดง ถ้าจับแก้ผ้าอาจจะท้วมๆนิดนึง แต่ดูจากภายนอกผอม(ตามมาตรฐานอเมริกัน) แน่นอน คนไทยหุ่นดีกว่าเสมอ

ไคล์ พ่อหนุ่มอ้วนกลมปุ๊กลุกที่ไม่รู้ว่าเคลื่อนที่ได้ยังไง แรกๆเหมือนจะเหยียดผม แต่เนื่องจากผมไม่เคยทำตัวเอ๋อใส่คนดำ พี่แกถึงรู้ว่า อ่าว อีห่านี่ภาษาอังกฤษกับวัฒนธรรมอเมริกันเข้าใจนี่หว่า

เรเวน น้องสาวไคล์ แน่นอน กลมปุ๊กลุกจนอยากถามว่า โรคอ้วนของเอ็งมันเป็นกรรมพันธ์หรือเปล่า อ้วนแบบนี้ยังไม่เคยเจอคนไทยกลมขนาดนี้มาก่อนเลย

แรชก้า จำไม่ได้ว่า แรชก้านี่ Earthworm หรือไม่ใช่เนอะ ถ้าจำไม่ผิดคือไม่ใช่…. อูยยย ราแนชชาหรือแรชก้าวะ ที่กวนตีน เจาะจมูก คนดำแต่ดันพังก์จนน่ากระโดดถีบ แถมกวนตีน คือคนนึงอะ เป็นอย่างที่ว่า ส่วนอีกคนอะ ดี คุยกันได้ ให้ช่วยก็ช่วยจนแอบกดเมเนเจอร์ดิสเคาต์ให้ตอนสั่งอาหาร (คือกดได้แต่ต้องให้เมเนเจอร์กด ทีนี้เห็นเมเนเจอร์ไม่ว่างเลยกดให้ แต่ก็บอกไปเหมือนกันว่าอย่าบอกคนอื่นนะว่ากดให้)

มาร์โก้ – น้องชายฟาร์บิโอลาเปล่าวะ? หรือออตโต้ จำชื่อได้แต่จำหน้าไม่ได้อะ

รอลดอฟโฟ – นั่นแหละ จำได้ว่าหน้าแก่ๆหน่อย รู้สึกจะเป็น Farbiola’s Brother แต่ไม่รู้พี่หรือน้อง หน้าแก่ทั้งคู่

นิก – พ่อบุญธรรมไอ้คริส ตอนแรกนึกว่าไม่ใช่แฟนแม่นิกนะนั่น แต่หลังๆเห็นไปมาด้วยกันบ่อย เราสนิทกันมาก ผมได้เรียนรู้คำว่าคนเราดูจากหน้าตาไม่ได้ก็งานนี้แหละ พี่แกมาไม่มีฟันหน้าเหงือกบน ผมบอกตัวเอง คนแบบนี้อันตรายแน่ๆ ไม่อยากคบ ไม่อยากคุยด้วย แต่หลังจากรถซักคันด่าผม พี่แกก็อธิบายว่ามันหมายถึงมุกใน Austin Power เท่านั้นแหละ หลังจากนั้นผมก็ชวนแกคุยบ้าง แกชวนคุยบ้าง ตอนคืนสุดท้ายพี่แกนั่งอยู่ข้างผมแต่ไม่พูด แล้วไปกระซิบคริส(ที่ผมน่าจะฟังไม่ผิด) ว่าบอกโนวิต้าหน่อยซิว่าชั้นคงคิดถึงเค้ามากๆ แล้วหันไปเห็นนัยน์ตาน้ำซึมคลอเลยทีเดียว

เจฟฟรี …. คือใคร

เคซี่ … ป้าอ้วนนนนนนนนนนน อยู่คู่บุญสก๊อตหลังจากแอนดี้หายไป ชีเป็นแม่บ้านที่มาทำ ดันได้กะดึก เรารู้จักกันตั้งห้าเดือนแหนะ แรกๆชีพยายามจับผิดผม สนิทกับส้มโอและหญิง แต่ไหงไปๆมาๆสนิทกับผมกลางๆก็ไม่รู้ เรานินทาทิมด้วยกัน ผมฟังสำเนียงชีไม่ค่อยออก ชีคิดว่าหลังจากมีเงินก้อน จะพาลูกไปอิตาลี แหล่งอันเป็นต้นกำเนิดตระกูลของเธอ

ราเนชชา … กับแรชก้า ใครเป็นใครวะ

เรลลา … สาวน้อยวัยสิบเจ็ด (รีเบคก้า คริสติน ราแนชชา ไคล์ เรเวน แรชก้า ก็สิบเจ็ด) เล่นกับผมบ่อยมาก (ผมหมายถึงหนังศีรษะนะ ไม่ใช่ข้าพเจ้า) เปลี่ยนเป็นแดงบ้าง ฟ้าสลับเขียวบ้าง น่ารักดี ตกกระตามสไตล์สาวน้อยอเมริกัน บวมหน่อยๆสำหรับมาตรฐานไทย ชอบมาย(อีกแล้ว) หลังจากให้ของก่อนจากกันไป ทางนั้นโผกอดด้วยความอบอุ่นจนน้ำตารื้นขึ้นมาทั้งที่บอกว่าตัวเองแล้วว่า ผมจะไม่ร้องไห้ แท้ๆเลยนะ

คริส อีห่ากวนตีนใช้ได้นี่ก็ดี ถ้าไม่ติดเรื่องเปลี่ยนเมียบ่อยไปหน่อย ทั้งที่ตอนแรกอยู่กับเดซี่ดีแล้วแท้ๆ แต่ดีแล้วล่ะ เดซี่จะได้พบชีวิตตัวเองจริงๆ ตอนแรกก็อยู่กับเดซี่ดี พอเราจะกลับดั๊นไปคบกะรีเบคก้า (รีเบคก้าจ๊ะแล้วไอ้ผู้ชายเจ็ดคนแปดคนที่มาเจอที่ร้าน หายไปด้วยกันที่คาดว่าไปสูบบุหรี่พร้อมดร๊วบกันล่ะ โยนไว้ไหน?)

เดซี่ แฟนคริส อ้วนๆบวมๆ ใจดีๆ อาจจะน่าสงสารไปบ้าง แต่ดีแล้วที่พบว่าผู้ชายแบบคริสมันห่วยแตก รักคริสมากเลย แต่ผมว่าดีแล้วล่ะที่…

เจสสิก้าและลูก เมเนเจอร์ที่ถูกย้ายมา คนดำ และผมฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง ใจดี ใจดี ใจดี เป็นคนตรง ไม่ลำเอียง (แต่ตอน Linda มานี่คล็อกกูเอาท์ยกแผงคนไทยทันที แล้วก็ตอนเรื่องโดนโกงเช็คเหมือนจะช่วย แต่ท่าทางจะเจอตอ ตอนแรกเป็นเดือดเป็นร้อนแทน ตอนหลังเงียบเลย บอกไปจัดการเอาเอง)

เจอราลด์ เป็นญาติเจสสิก้ามาทำช่วงหลังๆ เอ๋อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แต่ตอนหลังพอทำงานเป็นแล้วก็พอดูได้นะ ขยันดี ท่าทางเป็นคนดีถ้าไม่เอ๋อ พี่ตั๊กเรียกพี่หมี เออ เหมาะจริงๆด้วยว่ะ

มิเชล เป็นเมเนเจอร์ที่มาทีหลังเช่นกัน หน้าตาดี เสียแต่กลมไปหน่อย ทั้งกบาล ทั้งพุงเลย กวนตีนบ้าง ชอบบอก Give me $5 ไอ้ทีชอบเอามือไปตบแปะๆห้าที (เพิ่งรู้ว่าหมายความอย่างนั้นจริงๆ หลังๆชีบอกว่าโนวิต้าทำไมไม่แปะมือเค้าห้าหนเวลาเค้าพูด อ้าว โง่เลยกรู แกล้งฟังไม่ออกเลยตอนนั้น อายสัดๆ)

เคท เป็นป้าที่นั่งเล่น Netbook Acer แล้วต่อเน็ทไม่ติด แล้วก็ให้ไอ้มายช่วย ไหงๆไปๆมาๆโดนมายเรียกเข้าไปช่วยก็ไม่รู้ ตอนนั้นยังไม่เคยโชว์ใครเลยว่าเก่งคอม กลายเป็นว่าไปถึงอเมริกาแล้วกูก็นั่งซ่อมคอมให้ชาวบ้านเหมือนเดิม /me ล้มโต๊ะ
เป็นป้าที่ดีนะ เจอกันสามสี่ครั้ง หลังๆลูกค้าต่อเน็ทไม่ได้แกบอกให้เรียกโนวิต้ามาด้วยแหละ

ออซ – คนไหนวะ

นาเซีย – ใครวะลืมแล้ว

แบงค์ สาด ทำไมคนเกลียดอเมริกาที่สุด ได้เงินน้อยสุด ได้ไปอเมริกาคนแรกวะ (ไปอเมริกากับที่ทำงาน จัดงาน Jewelry ที่ AZ ช่วงเดือน มกรา-กุมภา 2011)

กุ้ง เป็นหัวหน้าบ้าน เป็นผู้นำ ไม่เคยปฏิเสธ ถ้าไปด้วยกันอีก เราจะบูชาแกเป็นหัวหน้าบ้านเช่นเคย แต่แกเรียนนิด้า จบแล้วคงทำงาน ไม่ไปเมืองนอกแล้วล่ะมั้ง

ที สาด ทำไมทุกคนรักมึงวะ

นิตา ขอบคุณนะเธอว์ สำหรับอาหารทุกมื้อที่เรากิน *_*)๗

วลาดิเมียร์ ลินดา สก๊อต แอนดี้ ลิซ่า ลิซ่า ทิม มิเรียน คาร์ลา นาโอมิ เจน เจน(ดี) หญิง ฝ้าย ส้มโอ มุก กิฟท์ นิต ชัก คิว วิน ริว มาย แบงค์ เรเน่ มาร์โก้ คาร์ล รอนนี่ วาเนสซา เจนนิเฟอร์ คริสติน รีเบคก้า อูกันด้า ออตโต้ ฟาบิโอลา แชนนอน ไคล์ เรเวน แรชก้า มาร์โก้ รอลดอฟโฟ นิก เจฟฟรี เคซี่ ราเนชชา เรลลา คริส เดซี่ เจสสิก้า(และลูก) เจอราลด์ มิเชล เคท ออซ นาเซีย แบงค์ กุ้ง ที นิตา และทุกๆคนที่อาจจะตกหล่นไป

Thanks you Gracias 謝謝 спасибо ขอบคุณ

ขอบคุณ ขอบคุณ และ ขอบคุณ สำหรับทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นตลอดมา และจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป

ป้ายกำกับ:

21 กรกฏาคม “บิน”

วันนี้ไม่มีอะไรมาก ตื่นมาแล้วก็ไล่เก็บกวาดของครั้งสุดท้าย แล้วก็ออกจากบ้านเพื่อถ่ายวิดิโอพิเศษที่แมค ทำเสร็จก็ไม่มีอะไร เดินไปแมค แล้วก็วิ่งไปวิ่งมา วิ่งไปวิ่งมา ถ่ายทำวิดิโอ เสร็จแล้วก็จบ ออกจากบ้านประมาณ 11.00 ทำเสร็จประมาณ 11.40 รีบวิ่งกลับมาบ้าน เผื่อลุง DJ จะมาก่อนเวลา เอาเข้าจริง เอาแล่ววววว รถอีลุง DJ มาก่อนของจริงซะด้วย ถามว่า ลุงจอดนานยัง ลุงก็บอกว่าจอดมาประมาณ 15 นาทีแล้ว (เชรี่ย รู้สึกผิด) ก็จับโยนของขึ้นรถเลย เพราะจัดของเตรียมไว้ก่อนขึ้นรถแล้วไงล่ะ ชะละล่า

นั่งๆไปลุงดีเจก็ เออ ไปประเทศไทยถูกมั้ยกี่ตัง ค่าโรงแรมค่ากินอยู่ ถูกมั้ย กี่ตัง ค่าโน่นค่านี่เท่าใหร่ยังไง เป็นฝรั่งไปทำงานอะไรได้ เงินดีมั้ย แล้วสุดท้ายก็ขอชื่อนามสกุลที่อยู่บ้านเลขที่เฮ่อ เบอรโทรศัพท์ด้วย จะเอาไปทำก่อการร้ายเหรอครัฟ

แล้วพี่แกก็ถามว่ามุสลิมอยู่ส่วนไหนของประเทศไทย  อ๋อ อยู่ภาคใต้ๆ พี่แกก็ อ๋อเออ งั้นขอชื่อจังหวัดน่าเที่ยวในภาคใต้มาหน่อย ชะอ้าว เอางั้นเลยเรอะ

ก็ยังไม่เท่าใหร่ ไปถึง สาดดด ล้อกระเป๋าแตก เมื่อเช้าพี่บุษฯ เอาตังมาให้ $20 (พี่แอลฝากมา) นึกว่าจะได้ $10 ซะอีก

เสร็จก็ไม่อะไร กลับใจไม่ทันแล้ว…. กลับเหี้ยไรวะ … ทำอะไรไม่ได้แล้ว ก็ต้องเข็นไปทั้งอย่างนั้นแหละ แล้วตอนตรวจก่อนขึ้นเครื่องนี่วุ่นวายมากของเยอะเกิน ( ipod nano , iphone , PSP , DS , Canon480 ฯลฯ) ตรวจไม่ผ่าน ตื๊ดแล้วตื๊ดอัีก ตอนเข้าไทยไม่ยิ่งกว่านี้เหรอวะ ไอโฟนหกเครื่อง

มารู้ตัวอีกทีก็ตอนขึ้นไปถึงที่รอเครื่องก็จะบ่ายเค้าก็ประกาศว่า เวลา Local Time ปัจจุบัน บ่าย 1.00 PM แล้วก็ไม่มีอะไรทำมาก รอเครื่องจนบ่ายสองกว่า ถึงจะได้ขึ้น ก็ปวดหัว ง่วงนอน… หลับ ไม่ค่อยหลับหรอก มึนๆ แต่ว่าเป็นเวลาสั้นๆดี ชั่วโมงกว่าทำไมถึงแล้ววะ  แล้วก็ลงเสร็จก็ คิดไปคิดมาทำไมชื่อแปลกๆ Nashville เลยไปถามแอร์โฮสเตส เค้าก็บอกว่าต้องนั่งต่อนะคะ จะไป Midway น่ะอันต่อไป อ่าว เกือบแล้วกู

ก็เลยนั่งไปลง Midway แล้วก็เที่ยวบินต่อจาก Midway น่ะต้องนั่งรอสองชั่วโมง … ก็เร็วนะสองชั่วโมงน่ะ ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมาก แปปๆเอง แย่แค่ปวดหัวแล้วก็อยากอ้วก แต่พอลงเครื่องแล้วก็หายอยากอ้วกนะ (เมาเครื่องนี่หว่า) แต่ปวดหัวไม่หายนะ ปวดหัวจริงๆ ทรมาน เลยทวีตผ่าน Blackberry ไปเรื่อยๆ เพราะไม่มีอะไรทำ (แน่นอนว่าแม่ Stalk เต็มที่)

เครื่องดีเลย์ เพราะต้องออกสองทุ่ม ก็ไปออกสองทุ่มครึ่ง(ลำกู สมมติว่าเป็นลำ A) ก็ไปรออีกลำนึง(ลำB) เพื่อให้มาขึ้นลำนี้เหมือนกันซึ่งดีเลย์เหมือนกนั สรุปว่าทวีความสาย ออกเครื่องสามทุ่ม มาถึงนิวยอร์กห้าทุ่ม (เที่ยงคืนของนิวยอร์กนั่นเอง)

ก็แหกขี้ตาตื่น(ก็หลับอีกน่ะแหละ) บังเอิญว่าตื่นมาตอนเค้าถามพอดีว่าจะเอาน้ำอะไร ซึ่งสองลำก่อนหน้าน่ะ กูหลับตอนเค้าแจกน้ำ แสรด ลำแรกอะหลับยาว ลำที่สองอะ ตื่นมาตอนเค้าแจกถั่ว ลำที่สามเลยตื่นแม่งทั้งแจกถั่วแจกน้ำ ตอนลำที่สองคนนั่งข้างๆแม่งเล่นไอแพดตลอดทาง แถมเป็นเจ้าของไอโฟนโฟร์ โหว์ จะเป็นสาวกแอปเปิลอะไรขนาดนั้น แล้วก็มาถึงนิวยอร์ก ก็โทรตามพี่รัตน์ให้มารับ โอ้ว ระหว่างทางกลับไปบ้านพี่รัตน์แม่มอารมณ์คลองเตยมากๆ ไปถึงบ้านตีหนึ่งกว่า จัดของเช็คของทำโน่นทำนี่ รุ็ตัวอีกทีตีสี่ สาดดด ตีสี่แล้วเหวยยยย ก็เลยนอน

ป้ายกำกับ:

จันทร์ ๒๐ กค ๒๕๔๓

จะบินแล้วว้อยยยย  วันนี้ตื่นมาแต่เช้า วันนี้โทรหาไอ้เจ โทรหากราเซียส สายจนได้….. ซักผ้าสิบครึ่ง เสร็จเที่ยง ระหว่างซักก็คุยกับโซ่ว่าจะเอาไง จะฝากซื้ออะไร เที่ยงๆกว่าๆบ่ายโมงออกไป Pier Park แดดร้อนมากแทบละลาย ก็แวะ Victoria ก่อนก็เจอของที่โซ่ฝากซื้อนะ บีบีไป กดรับแต่ไม่ตอบ กดรับแต่ไม่ตอบ สุดท้ายเลยไม่ได้ซื้อ เข้า Border เจอหนังสือโฟโต้ชอปของคิวที่เล็งไว้ตั้งแต่วันโน้น แล้วก็เจอหนังสือที่สอนตั้งแต่พื้นฐาน… ไม่หรอก ก็ขั้นกลางนะ ไม่ค่อยพื้นฐานเท่าใหร่ ถึงเวลาที่ต้องอัพเกรดตัวเองแล้วมั้ง….. สรุปก็อยากซื้อทั้งสองเล่มแต่แพง

เล่มของคิว $25.99 ส่วนอีกเล่ม $30 ….. สุดท้ายเลยซื้อเล่ม $30 เพราะว่ามันสอนตั้งแต่พื้นฐาน ส่วนเล่มของคิวนี่ ดูไปก็คงพอลอกได้ แต่ทำไม่เป็นก็ไม่มีประโยชน์ (คิดเองไม่เป็น ไม่ได้สอนให้คิด เป็นหนังสือที่ให้ดูเฉยๆว่าเดี๋ยวนี้เค้าคิดกันแบบไหนแล้ว ไม่เหมาะกับตัวเองอย่างแรง) ดังนั้นไปเพิ่มพื้นฐานตัวเองก่อน แล้วค่อยไปจิ๊กคิวมาอ่านดีกว่า อีกอย่างนึง ซื้อได้แค่เล่มเดียว เพราะว่าผมไม่มีตัง

คิดดูสิ ของแพงเกิน $20 เกิดมาจนมาอเมริกานี่เคยซื้อเหรอ ก็ตรงที่คิดตังจะมีปฏิทินยักษ์ประจำเดือนวางอยู่ 18-19-20 ลด 25% ทุกเล่ม!

เหยดดดดดดดดดดดดดด

วันนี้วันที่ 21

………………………..

………………………………………..

………………………………………………………………

(; [] 😉

ฮว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เอะ จำผิดมั้ง เหมือนจะ 17-18-19-20 อะไรประมาณนี้แหละ เหมือนว่าจะลดถึงเมื่อวานอะ วันนี้ไม่ลด ฮว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ฮ่ะๆๆ …. ฆ่ากันให้ตายเลยดีมั้ย เหออออออ

อ่อ ไปคุ้ยรูปมาพบว่า 16-17-18-19 ลด 25%
20 ม่ายลด

ซวยกูอีก ซื้อมาแพงนะเนี่ย ซื้อมาเล่มละ $30 นะเนี่ย

25% นี่ ประมาณ 250 บาทนะเนี่ย 7-8 เหรียญเลยนะ กรี๊ดซะทีดีมั้ย

อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงค์ สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อะไรวะ มีคนมาขอบุหรี่สูบอีกละ มาขออะไรบุหรี่กูนักวะ กูไม่ได้สูบนะเนี่ย

แล้วก็เดินกลับมาแมค โหว์แม่งโลงมาก สโลว์ดาวน์มาก ไม่มีคนเลย เจอสก๊อต เจอมิเชล ตอนจะออกเห็นอูกันด้ากับเมียมา

ว่าจะกลับตอน 15:50 นะ จะได้กลับชิวๆ อาบน้ำ แล้วไปทำงาน สุดท้ายออกจาก 16:15 ซะงั้น (รักที่นี่จัด)

แล้วก็อาบน้ำแล้วออกเลย ไปถึงซับเวย์ห้าโมงพอดี

วันนี้มีพี่ศิ จูเลีย แล้วก็ถิงถิงที่เพิ่งทำงานเสร็จ(วันสุดท้ายเหมือนกัน) กำลังถ่ายรูป(กล้องโพลาลอยด์ถิงๆ)กันอยู่

วันนี้ก็ไม่ค่อยได้ทำงานเหมือนเคย วันนี้เอาของฝากห่อใส่ถึงมาเตรียมไว้ให้ทุกคน เสร็จ จบ

แล้วก็ทำกินเอง วันนี้ขนมปังไหม้เกรียมเลย กรอบเชียว

มีลูกค้าคนนึงมาสั่งๆๆๆ

แล้วกูก็คันคอ เลยหันหลังไปไอ

เอี้ยวตัว 90 .. เอ้ยเกิน ต้อง180 องศาสิ

แล้วมันก็บอกว่าไม่เอาละ ทำให้ใหม่หมดเลยได้มั้ย

สาดดดด กูไม่ได้ไอใส่ขนมปังมึงนะ (แต่ก็พอเข้าใจอยู่)

แต่กูไอเพราะขนมปังมึงนี่แหละ สาดดดดดดดดด กลิ่นเต็มจมูกเลย เป็นไงล่ะเป็นไงล่ะ อาาาาาห์

ทำใหม่

แม่งบอกให้จูเลียทำ No onion , No cucumber and no cough..

ไอสาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หลอกด่ากู เหยดเป็ด

ก็ไม่มีอะไร สองทุ่มก็กลับ ให้ของจูเลียก่อนกลับ ท่าทางจะชอบมาก

ก็กลับแล้วไม่มีอะไรทำ เมื่อวานนัดไอ้คาร์ลสี่ทุ่มที่บ้านใช่มั้ย เลยเมสเซจไปว่า เออ เจอกันที่แมคละกันอยู่แมคนะ ก็เลยไปแมค (กลัวนะ ให้มันมาอยุ่สองต่อสองในบ้านเนี่ย -__- )

ก็เจอนิคกับลูกนิค โอ๊ยย มาเจอกันวันกลับเนี่ยนะคุณลูกนิค

ก็ต่อเน็ทเสร็จก็เปิดประเทศไทยให้ลูกนิคดูใน Google map แอบได้ยินนิกบอกคริสต์ว่า “Hey tell Novita that I’d miss him when he leave” หรืออะไรประมาณนี้แหละ อืม นิคหน้าตาเหมือนจะร้องไห้เลย ตาแดงๆแล้วก็คุยเล่นกับลูกเหมือนเดิม ก็แข็งแกร่งดีเนอะ (ผมผ่านช่วงร้องไห้จากลามานานแล้ว ตั้งแต่พวกน้องกลับ พวกเพื่อนกลับ คราวนี้ตัวเองจะไป เลยพยายามจะไม่ร้อง)

จากตอนแรกนะ จำได้เลยว่าวันแรกเจอนิก คนอะไรวะ โคตรน่ากลัวเลย ฟันหน้าก็ไม่มี ท่าทางไม่น่าคบอย่างแรง คงเป็นเพื่อนกันยากอะ สูบบุหรี่ด้วย ส่วนตอนนี้…. โหต่างฝ่ายต่างรู้สึกกูต้องจากแล้ว ก็เศร้านะ

แล้วก็กลับมาบ้าน แทนที่จะจัดกระเป๋าก็ไม่จัด อาบน้ำ นอน…ก็ไม่นอนมานั่งอัดบันทึกเสียงอยู่เนี่ย

ป้ายกำกับ:

จันทร์ ๑๙ กค ๒๕๔๓

หลังจากเมื่อวานไปเกรียนมาละ วันโน้นก็ลูกเจสสิก้ากอดเข้าให้ แล้วก็พบว่าเรลล่าย้อมหัวแดงแปร๊ด

วันนี้ภารกิจเยอะมาก คือต้องไปที่ West กดตังไอ้ทีที่เข้าบัญชีเมื่อสัปดาห์ก่อน กดตังออกมา แล้วก็ทำโน่นทำนี่อีกมากมาย

ตื่นมาประมาณเก้าโมงครึ่ง ออกจากบ้านประมาณสิบโมง นึกว่ามันจะมา 10:15 ปรากฏมันมาสิบครึ่ง แล้วก็มีพี่ดำคนนึงมาชวนคุย มาถึงก็สไตล์เกรียน แนวๆที่ฟังแล้วไม่ใช่อเมริกัน แต่ภาษาระดับคุยขำอะไรกับฝรั่งได้ แต่สำเนียงฟังยากชิบหาย แล้วก็มีฝรั่งเดินตรงเข้ามาหาถามว่าห้องสมุดไปทางไหน (อยู่ตรงป้ายรถเมล์ห้องสมุดแหละ แต่ห้องสมุดย้ายไปแล้ว)  ก็ปล่อยมันคุยไปสองคน ไม่ใช่ฟังไม่ออกนะ แปลออก ฝรั่งคนที่เข้ามาถามมาจาก Georgia รัฐข้างๆนี่เอง ไม่ยากหรอก แต่ว่าโอเค… คุยกันสไตล์ฝรั่งไม่ขำหรอก

ซักพักดั๊นหันมาถามซะงั้นมาจากไหน ก็เลยบอกไป
“ว่ามาจากไทย”
(ถามต่อ)แล้วทำงานที่ไหน
“ทำงานอยู่ที่แมคแต่ออกมาแล้ว”
ทำไมอะ (ฝรั่งมันเป็นห่วงเป็นใยชาวบ้านหรือมันเสือกวะ?)
“วีซ่าหมด”
ปีหน้ามาใหม่มั้ย
(โดนอีคนดำแทรก) มาใหม่ไม่ได้หรอก วีซ่าขาดแล้วไม่ยอมกลับแบบเนี้ย ผิดกฏหมาย เค้าออกวีซ่าให้เพราะว่าเค้าเชื่อใจว่าเราจะไม่หนี ไม่ทำผิดกฏ บลาๆๆๆๆๆ เค้าไม่ออกวีซ่าให้ใหม่หรอก

สัส กูยังพูดไม่จบเลย แทรกกูอีก รู้เรอะว่าวีซ่าแบบไหนน่ะสลัด มึงบ้าปะ

ตอนหลังก็เลยแทรก… วีซ่ากู Exchange Student เฟ้ย อยู่ได้หลังวีซ่าหมดหนึ่งเดือน! สาด

รถมาพอดี ก็เลยไม่สนใจพวกมัน ขึ้นเลย พวกมึงจะคุยจับมือแลกเบอร์อะไรเรื่องของมึง กูขึ้นรถแล้ว!

แล้วก็นั่งไปทาง West กดตังให้ไอ้ที กดได้ $500 กดมากกว่านี้ไม่ออก

….อาสสสสสสส์ สาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ลืมเอาเช็คมาขึ้นเงิน เลยเข้าธนาคารไปแลกแบงค์ $20 เป็นแบงค์ $100 ให้ไอ้ที แล้วก็เข้าพับลิกซ์หาเซนตรัมให้ไอ้ที พบว่าถูกกว่าข้างนอกว่ะ คือราคาเท่ากันแต่แถมอีก 30 หรือ 60 เม็ดไม่รู้ ซื้อเสร็จก็ไม่มีอะไรทำ เลยไปหา Ceasar Salad กับ Ranch salad เอาไปฝากไอ้ที เห็นมันบ่นอยากกิน แต่รสชาติห่วยแต่ แถมไม่มีแรนช์ แล้วก็ออกไปรอรถ

ก็รออยู่ซักพักใหญ่รถก็มา ก็ขึ้นกลับมา คนขับก็ถามมีใครลง Hiway79 มั้ย จะผ่านนะ ก็…ไม่ได้จะเข้าไปลึกขนาดนั้น แต่จะหา USPS ไปส่งจดหมายให้กุ้ง พอไม่ผ่านแต่มีคนโบกพอดีเข้าก็จอด ก็ลง แล้วก็มองหา USPS ซักพักนึงกว่าจะเจอ พอเขียนปลายทางเขียนโน้ตอะไรเสร็จซักพัก ก็บอกว่าจะส่งครับ ขอซื้อกล่อง ก็เทสต์ไซส์กล่องซักพัก ป้าก็บอกว่า เอ้ย เอาซองเดิมที่เค้าส่งมาอะ ส่งกลับไปได้นะ อ้าว ไม่ต้องซื้อกล่องหรอกเรอะ? เอออดี ประหยัด แล้วก็ส่งกลับไป สองเหรียญกว่า เจ๊ถามว่าเอาแทรกกิ้งมั้ย เพิ่มแทรกกิ้งนัมเบอร์ก็สี่เหรียญกว่า

แล้วก็ไปแมค เอาของให้ สก๊อต เจนนิเฟอร์ วาเนซซ่า ดริว … สาวจอร์เจียน่ารักจัง เล่นเน็ทซักพักนึงก็กลับมาบ้าน บ่ายสองครึ่งละ มีเวลานอนสองชั่วโมงครึ่ง … เจอไอ้ทีออนเอ็ม เกรียนกันไปเกรียนกันมาบนเอ็ม… บ่ายสามครึ่ง! เออ กูไม่นอนแล้วก็ได้ ก็ไปทำงานห้าโมง ก่อนมาทำงานพี่ศิโทรมาถามว่า “โนบิตะ อาทิตย์หน้าทำงานมั้ย” แหมมม นาตาลีตอนที่กูอยู่ยาวๆอะไม่ถามหรอก มาถามตอนกูเลื่อนแผนหมดแล้วว่าจะทำงานมั้ย ไม่ทำโว้ยยย ไปนิวยอร์ก

ก็ไม่ได้อะไร ก็มา แล้วก็เจอจูเลีย ถิงถิง แองจี้ แล้วก็เจ้าของแฟรนไชนส์มั้งที่เป็นผู้ชายหน้าตาเอเชียๆมากกว่าเม็กซิกัน ทำไมถิงถิงดูไม่สวยเลยวะ อ้วน ไฝ เสียงแมน เหมือนไอ้ฟ้าเลยว่ะ เอ๊ะ จำได้ว่าเดิมสวยนะ เกิดอะไรขึ้น สงสัยช่วงหลังไม่มีงานทำมั้ง เลยอยู่บ้านแล้วก็กิน ถิงถิงบอกว่าถิงถิงกลับวันที่ 22 กูไป 21 กลับ 27 ก็ทำงานจนถึงสองทุ่ม แล้วจูเลียก็กลับเลย ตอนแรกก็นึกว่าจูเลียไปไหนวะ? แล้วลูกค้าแห่มาแบบ เยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ทิ้งงานเอาไว้ ที่ไหนได้ เค้าถึงเวลากลับแล้วนี่หว่า (กูด้วย) จนสองทุ่มสี่สิบห้า แองจี้พูดอะไรไม่รู้ คงจะ “โนวิต้า เธอต้องกลับแล้วนะ” ก็เลยบอกว่า “เออๆ เดี๋ยวตรงนี้เสร็จก่อนแล้วจะกลับละ (ทำหน้าเหนื่อยหน่ายว่าลูกค้าเยอะชิบหายใส่หนึ่งที)” ก็ทำแซนด์วิชเอาไว้จะแอบเอากลับบ้าน ขอโทษเหอะครับ คนเยอะจนแซนด์วิชกูเย็นหมดแล้วววววววววว ตอนก่อนกลับก็เลยเนียนทำอีกชุดนึง เสร็จก็ทำเป็นลืมว่ามีแล้วชุดนึง หิ้วสองชุดกลับมาบ้าน จบไปอีกหนึ่งวัน คาร์ลก็โทรมาหาเออจะไปยังไง จะเดินทางยังไงเมื่อใหร่ แล้วก็พรุ่งนี้วันสุดท้ายที่จะอยู่ในเมืองนี้ปานามาซิตี้ บีช วันถัดไปบิน แม้จะเสียเวลาทั้งวันแต่ก็… บ๊ายบายแล้วเมืองนี้ ลาก่อนปานามาซิตี้บีช จวนแล้ว จะไปแล้ว

ป้ายกำกับ:

18 July 2010

วันนี้ออกจากบ้านบ่ายสาม จริงๆก็ไม่อยากออกหรอก ร้อนนนนน แต่มันเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะทำอะไรต่อมิอะไรแล้ว
วันนี้
… เป็นช่วงเวลาเลวร้าย ช่วงเวลาดวงซวยอีกวันนึงน่ะแหละ ตั้งแต่ไอ้ทีไอ้แบงค์กลับไป

วันนี้ก็ตื่นแต่เช้าแหละ กลิ้งอยู่บนเตียงเหมือนเดิม กว่าจะออกจากบ้านจริงๆก็บ่ายกว่า เอาเข้าจริงๆ ก็บ่ายสอง แล้วพอจะออก… ก็ปวดขี้ ก็เลยเอาเข้าจริงๆ ออกจากบ้านก็ตอนบ่ายสามโน่นแหละ
ไปถึงเพียร์ปาร์ค กินอะไรดีน้าาา อยากซื้อวิคตอเรียซีเคร็ทด้วย สามสิบเหรียญแน่ะ อยากกินพิซซ่าเรดบริกด้วย โอ๊ย ทำไมมีแต่เรื่องใช้ตังอย่างเงี้ยอะแต่ไม่มีตังง่ะ เช็คก็เพิ่งหาย เงินหายไปอีกสามสิบห้าเหรียญค่าออกเช็คใหม่ กูจะบ้าตาย ทำไงดีว้า ทำไงดีว้า สุดท้ายก็กิน Five Guys ห้าเหรียญกว่า น้ำอีก 1.08 รวมแวทก็เจ็ดกว่าๆ เฮ้อออ กินเจ็ดจุดเจ็ด พิซซ่าสิบเอ็ดไม่รวมแว็ท ทำไมไม่กินพิซซ่าวะ อยู่ได้ทั้งวันด้วย

เศร้า

หลังจากไปกิน five guys ก็เดินกลับไปนั่งอ่านหนังสือที่ BORDERS ถึงหกโมงแล้วก็จะเดินไป Pier แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า อ้าวเหี้ย ลืมเอากล้องมานี่หว่า เลยเดินกลับบ้านไปอีกครึ่งชั่วโมง กลับมาถึงบ้านก็…. ออกจากบ้าน ติดไอโฟนกับแบลคเบอรี่มาด้วย เผื่อจะอัพโหลดขึ้นเฟซบุค ก็เดินกลับมาเพียร์ปาร์คต่อ ก็เดินมาทาง Front Beach ก็เจอฝรั่งคนนึงเดินเข้ามาทัก แบบว่า “เฮ้ ที่นี่มีอะไรเที่ยวมั่งเนี่ย” อ่าว ถามกู กูจะรู้มั้ยเนี่ย กูเป็นนักทำงาน ไม่ใช่นักท่องเที่ยว

“เฮ้อ เนี่ย มาเที่ยวที่นี่ ไม่มีอะไรเลย เป็นนักท่องเที่ยวเหมือนกันปะ?” เฮ้ย ตอบอะไรดีล่ะฟะ
“เออ มาเที่ยวเหมือนกันๆ เมืองนี้แม่งไม่มีอะไรเลย โคตรบ้านน้อกบ้านนอก เนอะๆ”
“เออ ที่นี่ก็บ้านนอกเนอะ ก็ว่างั้นแหละ”

มันเกรียนกลับด้วยเว้ยเฮ้ย
ก็เกรียนกันไปเกรียนกันมา ถามชื่อเป็นเพื่อนกันเสร็จสรรพ ซักพักพี่แกก็ถาม “hey dude คำว่าลาก่อนภาษาไทยใช้คำว่าอะไรเหรอ”
ซักพักก็ยื่นมา “ลาก่อน มายเฟรนด์”(ภาษาไทย)

หืม เจ๋ง จ๊าบมากกกก
แล้วก็เดินไปจ่ายตัง $2 ค่าเข้า Pier บรรยากาศดีมาก อาการดี ลมเย็น ไม่มีกลิ่นเกลือด้วย รู้งี้มาตั้งนานแล้ว แต่อย่างว่า Pier มันก็คือสะพานที่ยื่นไปในทะเลอะ แล้วเค้าก็ตกปลากัน มันก็มีซากคราบปริศนาบนที่พนักพิง รวมทั้งกลิ่นน้ำปลา (เอ้อมันก็กลิ่นปลาน่ะแหละ ถ้านึกไม่ออกก็ไปหยิบน้ำปลาในครัวมาดมเล่นซะนะ) ตรงไหนซากปลาเยอะนะ เหม็นจริงๆ สำหรับฝรั่งคงเหม็นนะ แต่คนไทยก็เฉยๆล่ะ เหมือนน้ำปลา

เสร็จก็เดินไปดูที่เค้าตกปลากันถึงขอบสุดเพียร์ โหย แม่เจ้า ฝากโน้นปลายสุดขอบฟ้าทะเลแม่งไม่มีอะไรเลย หลัง Gulf of Mexico แม่งไม่มีอะไรเลย ลงไปอีกฟากนึงนี่อลาสก้า เอ้ย ขั้วโลกใต้เลยเปล่าวะ ช่างว่างเปล่าเหลือเกิน เสร็จเท่านั้นไม่พอ นอกจากความว่างเปล่าแล้วก็ยังมีคนตกปลา ตกฉลามได้ซะด้วย ว่าแต่ฉลามที่นี่ ทำไมมันเหมือนปลาช่อนงี้วะ!?  ฉลามแมวเหรอ? ไม่นะ เหมือนปลาช่อนมั้ง  เด็กๆก็ “daddy daddyyyy Sharkkkk Sharkkk!” ชาร์กบ้านป้าเอ็งดิ หน้าเหมือนฉลามปลาเลยเชรี่ย … ก็ไม่เหมือนหรอก อย่างที่บอกอะ เหมือนปลาช่อน

ก็อยู่จนมืด ตะวันตกครั้งสุดท้ายของข้าพเจ้าที่ Panama City Beach … สาดดดดด เมฆมาก อดดู ว่าจะมาถ่ายรูปพระอาทิตย์ตก สาดดด ไอ้เหี้ยยย เมฆเยอะบล็อกสายตา บล็อกทุกอย่าง อดดู

เสร็จก็เดินกลับมาแมคโดนัลด์ นั่งเล่นเน็ททำโน่นทำนี่ โทรคุยกับพี่ก้อย แล้วเน็ทก็ตัด(เล่นครบสามชั่วโมง) เลยเดินกลับบ้าน ต่อก็ยาก ใช้ก็ยาก เน็ทแมคโดนัลด์ เฮงซวย ก็เลยไม่ต่อ กลับมาเล่นบ้านตัวเองแทน

กลับมาโซ่มันก็บีบีมาบอกว่า “พี่แบงค์ ช่วยเขียนรายงานภาษาอังกฤษหน่อยสิ ” ก็ถามๆๆ นึกว่าดูหนังเรื่องเดียวกัน ก็เขียนไปให้ซักหน่อยนึง ทางนั้นก็ส่ง voice มา อ้าว หนังคนละเรื่องนี่หว่า แล้วส่งรายละเอียดมาพูดไม่ถึงสามสิบวิ มันจะเขียนได้ถึงครึ่ง A4 มั้ยเนี่ย สุดท้ายก็เลยไม่ได้ทำให้ แล้วก็กลับมา อาบน้ำ โทรคุยกับพี่ก้อยต่อ โทรถึงตีสาม ก็ใกล้จะนอน จะหลับละ โซ่ก็บีบีมาอีก ทำเสร็จละ …. เฮ้อ? ชั้นจะนอนแล้ว ว่าแต่คนทั่วไปคงนอนแล้วแหละ ตีสาม เลยตีเนียนนอน จบไปอีกหนึ่งวัน

อีกสามวัน… ไม่สิ อีกสองวัน จันทร์ อังคาร แล้วก็กู๊ดบายแล้ว

ป้ายกำกับ:

17กรกฏา

วันนี้นั่งเล่นอยู่ที่แมคหลังจากเบลอๆทั้งวัน ก็มานั่งเล่นแมค… สี่ห้าโมงมั้ง หรือสามโมงวะ ก็เจอสก๊อต… ผมอะ มาสั่งอะไรกิน (หวังว่าถ้าเจอสก๊อตคงได้กินฟรีอยู่ลึกๆ) ก็เจอเด็กโรมาเนียที่มาทำงานต่ออยู่ตรงนี้ ก็บอกว่า “hiiii วันนั้นเจอกันทำงานที่นี่ใช่มั้ย” ก็เลยบอกไปว่าไม่ได้ทำแล้ว เค้าก็บอกว่ารู้แล้วว่าไม่ได้ทำแล้ว ที่เจอกันวันนั้นเค้ามาทำวันแรก เอ้อ -__-

สั่งไป สก๊อตก็กด Manager Discount ให้อีกแล้ว

ก็ให้ปลาไม้กับสก๊อต สก๊อตก็ถามว่าตัวอักษรไทยเขียนว่าอะไร ก็เลยบอกไปว่าเป็นภาษาไทย รู้แต่ไม่รู้ว่าภาษาอังกฤษพูดว่าอะไรบ้างเพราะคัดมาจากพระคัมภีร์ ที่พระเยซูบอกกับเปรโตว่าจงตามเรามาเถิด สก๊อตก็ต่อว่า ” I’ll make you fishermen” อาวว ง่ายดีนี่หว่า สก๊อตรู้ว่าท่อนไหนนี่หว่า สบายไป แล้วก็บอกว่ามีของไอ้แบงค์มาให้ด้วย แต่พรุ่งนี้สก๊อตไม่ทำ ก็จะเอามาให้วันมะรืน ผ้าไหมไอ้แบงค์อะ

ก็เจอฟาบิโอลา ตอนเจอฟาบิโอลาดึงเข้าไปแล้วก็ยื่นแก้มให้ เอ่อ ต้องหอมแก้มใช่มั้ย เอาวะ หอมก็หอม ไม่มีอะไรอยู่แล้ว แล้วก็ให้เป็น bracelet ไม้ไป แล้วก็บอกว่าคืนนี้อะอยู่กะดึกได้ (ปกติฟาบิโอลาอยู่ไม่เกินเที่ยงคืนนี่หน่า) แต่พรุ่งนี้จะมีปาร์ตี้ มีบุฟเฟต์ มีอะไรมากมายไม่รู้ จะอยู่ไม่ได้นา สก๊อตก็คุยๆแต่ก็บอกว่าอืม เข้าใจ แต่เลื่อนไม่ได้จริงๆ แล้วก็บอกว่า “ฟาบิโอลาทำสองงาน เหนื่อย! แต่สก๊อตทำงานเดียว แต่สิบสี่ชั่วโมงต่อวัน เท่ากับฟาบิโอลาทำสองงาน มีเงินเยอะมากเลย ไม่มีหยุดเจ็ดวัน มีเงินเยอะ แต่ไม่ได้ใช้” (ต้องเข้าใจ ณ จุดนนี้ว่าภาษาอังกฤษคุยกับสเปนแล้วปวดหัว ต้องใช้คำง่ายๆ อืมมมม) ….. กูอยากทำมั่งง่ะ สิบสี่ชั่วโมงต่อวันไม่มีหยุดอ้ะ T______T

Fourteen Hours a day. Seven Days   ขอทำมั่งได้ป้ะะะ

เสร็จ ก็สก๊อตก็คุยกับพี่ตั๊กว่าอยากให้มาปีหน้า พี่ตั๊กก็บอกว่าต้องหาคนเซ็นให้ ก็บอก “มาเดี๋ยวเซ็นให้โนวิต้า ซิลเวียเลย the favourite”

พี่ตั๊กยัง คงขวางน้ำเชี่ยว “โอ้ย ทำไม่ได้หรอก โนวิต้าจบจิวเวลี่มา ต้องทำงานให้ตรงสาย มันหายาก” คือก็พูดไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก แต่สก๊อตก็บอกโอเคๆเข้าใจว่าจะสื่อว่าอะไร แหม อยากเรียกสก๊อตว่า Dad จังเลย…. อยากเรียกว่า Father เลยนะเนี่ย

ง่าาาาอ่าาาาาา อยากทำงานสัปดาห์ละเจ็ดวัน วันละสิบสี่ชั่วโมงจังเลย ฮว้ากกกก เอาเงินมาให้กูน้าาาาาาาาาา

วันนี้อะไรก็ไม่รู้ สงสัยเปลี่ยน shift มั้ง พนักงานแมคทั้งกะใหม่กะเก่าทะลักล้นหน้าเคาท์เตอร์ (จนคุณป้าแถวนั้นสั่งเสร็จแล้วก็หันมาพูดคนเดียวว่า มีงานปาร์ตี้อะไรรึเปล่าเนี่ย?)

ไม่มีหรอกฮะ จะมีก็แต่ดราม่านี่แหละ

แล้วสก๊อตก็ถามพี่ตั๊กว่าจะมีคนไทยมาทำอีกมั้ยเนี่ย  แล้วสก๊อตก็บอกให้ไปถามวานเนสซา แต่ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรอีกมากมาย เรื่องก็ตรงนี้

เสร็จก็เจอน้องคนไทยที่เจอบนรถโทรเลย์อาทิตย์ที่แล้ว เค้ามาถามว่ารับคนงานมั้ย (ถ้าปกติ พี่ตั๊กยิงภายในสิบวิว่า ไม่รับ) เลยรีบชิงพูดก่อนว่า “เมื่อกี้พี่ตั๊กคุยกับสก๊อตว่าเนี่ย รับคนได้มั้ยอะไรแบบนี้ คงต้องมาใหม่วันที่มี Store Manager อยู่นะ” ก่อนที่ชีจะบอกไม่รับ น้องก็ไม่รู้ว่านั่นน่ะพี่ตั๊ก เลยเอามันออกคุยข้างนอกแล้วบอก นั่นอะ พี่ตั๊ก อย่าไปพูดดัง นั่นอะเจ้าตัว

น้องบอกทำงานอยุ่ Hana Japanese Restaurant แม่งบอก รุ่นพี่มันอะ ทำงานอยู่ฮานะ ได้วันละ 12 ชั่วโมงทุกวัน สี่เดือนได้ $6000

โอ๊ยอย่าพูดได้มั้ย หกพันเลยเหรอ ยิ่งฟังแล้วยิ่งเจ็บ กูอยู่ที่นี่เพิ่งได้สามพันเจ็ดเองนะ หักค่าบ้านแล้วเหลือสองพันสี่เองนะ

ก็คุยๆเสร็จแล้วก็เดินกลับบ้าน น้องเค้าก็บอกจะไป Emerald Bay

เออ เราต้องไปซื้อบัตรเติมเงินให้พี่โจ ด้วยนี่หว่า

ก็เดินวนกลับมาอีกรอบ (ตรงที่เคยเป็นบ้านน้องผู้หญิง) ไม่ยักเห็นเด็กโรมาเนียแฮะ

เด็กโรมาเนียน่ารักดีว่ะ นึกว่าเด็กจอร์เจียร์นะเนี่ย ยิ่งมีคนนึงน่ารักโคตรรร แต่เหมือนเด็กจอร์เจียร์เลยแฮะ เฮ้อออ ฮว้ากกก แต่ไม่เป็นไร อาทิตย์หน้าเด็กจอร์เจียร์กลับไปเปิดเทอมละ ฮะๆๆ ไม่เป็นไร กลับก่อนเว้ยยยยยย

ก็ไป CVS ดู Centrum ให้ไอ้ที ไอ้ทีจะเอา Centrum Silver ก็ไปดูให้ แต่ที่ไปเจอมีทั้ง silver for men , For women , for chilling , for age 50+ ก็เลยไม่รู้จะเอารุ่นไหน กลับมาแมคพยายามคอนเนคต์อินเตอร์เน็ท แล้วโทรหาแม่ง พอโทรหาติด…… แม่งไม่รับ สาดดดดนี่ ก็เลยคุยกับไอ้ปัดที่ Auckland

ชีวิตที่ออคแลนด์เหี้ยกว่าที่นี่เยอะประชากรมี 4ล้าน เป็นคนไทยไปเรียนภาษาซะล้านนึง ค่าเช่าบ้านสัปดาห์ละ $250 (ดอลลาร์นิวซีแลนด์) โอ้แม่เจ้า คูณ 25 เข้าไป สัปดาห์ละห้าพันกว่า ส่วนรายรับชั่วโมงละแปดเหรียญนิวซีแลนด์ (เทียบกับแมค) สองร้อยบาทต่อชั่วโมง ค่าบ้านโหดร้ายมาก ค่ากินอยู่ก็แพงกว่าที่นี่  เป็นที่ๆน่าไปเที่ยวแต่ไม่น่าอยู่อย่างแรงนิวซีแลนด์

คุยเสร็จก็มีฝรั่งคนนึงเดินมา “เฮ้ย นาย มาจากไทยปะเนี่ย”

เออ แล้วทำไมวะ? ว่าแต่ทำไมรู้วะ -__-)

“Hey dude คราวก่อนบอกอยู่แค่เดือนเดียวไม่ใช่เหรอดู๊ด ทำไมอยู่นานล่ะ นี่อยู่มากี่เดือนละ” ก็ตอบไป สี่เดือน

“โอ้ โอเค” จับมือๆ

แล้วก็ไปโม้ชาวบ้าน
“แม่ง คนไทยคนนั้นอะ แม่งบอกอยู่เดือนเดียว อยู่มาสี่เดือนละ”
อุ้ย กูผิดเหรอเนี่ย
กูยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำเลยนะเนี่ยว่ากูเคยคุยกับมึงเมื่อใหร่เนี่ย -__-)

กูก็ว่าลูกค้ามาคุยกับกูก็น้อยนะ ส่วนใหญ่ก็ถาม ชื่ออะไร ออกเสียงยังไง
แต่มีถามด้วยเหรออยู่เดือน ตอนนั้นกูว่ามึงถามกูว่ากูอยู่อีกกี่เดือนมากกว่าม้างงงง
อยู่เดือนเดียวแมคจะรับกูเรอะ แค่ฝึกจนกว่าจะเป็นก็สามเดือนแล้ว T__T

แล้วก็ไม่มีอะไรมาก โทรหาไอ้ทีติด แต่ก็ขี้เกียจออกไปซื้อให้ละ เดี๋ยวเบิกตังแล้วค่อยซื้อให้ทีเดียวละกัน

นั่งอยู่แมคไปเรื่อยๆ ก็พอดึกๆก็นั่งคุยกับแม่คริส คริสก็บ่นว่าทำงานมันรวมแล้วต้องได้สามสิบกว่าชั่วโมง แต่ในคอมดันมีอยู่แค่ยี่สิบชั่วโมงครึ่ง (คริสเป็นตัวผู้ ปากหมาขั้นกลาง)
เอาแล้ว แม่งต้องมีใครมาแก้ชั่วโมงพวกกรูว์อีกแล้ว เพราะคราวก่อนกูได้ OverTime แม่งก็หายเหมือนกัน สาดดดดดดดดดดดดด เอาชั่วโมงกับเงินกูคืนมานะ เย้ดเข้

แล้วก็กลับบ้าน… เพราะแบตหมด

ง่วงมาก หลับตั้งแต่ตีหนึ่งตีสอง หลับสนิท หลับเป็นตาย

ป้ายกำกับ:

วันศุกร์ที่ 16 กรกฏาคม 2553

วันนี้ทำงานซับเวย์ หลังจากเมื่อวานแองจี้บอกว่า “พรุ่งนี้เจอกันนะโนวิต้า” ถึงได้รู้ว่านาตาลีเพิ่มตารางานให้ วันนี้มีงานทำ เย้เย ก็นอนจำศีลตามปกติ

บ่ายสามก็มีโทรศัพท์ดัง…. วันนี้โทรศัพท์แม่มดังทั้งวันนนน โทรหาคนโน้นคนนี้คนนั้น (โอย ตอนนี้บ้านนี้มีกูคนเดียวแล้วว้อยยย โทรไปที่ไทยดิว้ะะ) น่ารำคาญญญ

ก็เลยรับให้มันจบๆไป

พี่ศิฯ โทรมาบอกว่าให้ไปทำงานตอนนี้เลยได้มั้ย (บ่ายสาม) เอาวะ เรียกกูไปทำก็ทำ

ก็ทำบ่ายสามถึงสองทุ่ม ไม่มีค่อยมีอะไรตื่นเต้นเท่าใหร่ เป็นวันธรรมดาๆวันนึง

นาตาลีดูจะเหวอๆเหนื่อยๆ …. มาถึงก็เจอคริสติน่าก็….กลับบ้าน

เหลือโนวิต้า พี่ศิ แล้วก็แองจี้… (รู้ละ จะกลับบ้าน เลยเรียกเรามาทำสินะ) พี่ศิกลับบ้านห้าโมง แองจี้ทำต่อถึงสามทุ่ม แล้วก็จูเลีย

สองทุ่มฝนตกหนักมาก ฝนตกราวกับจะฆ่ากันให้ตายให้ได้เหมือนพายุเข้า แองจี้ก็ถามว่า ” โนวิต้ากลับกี่โมง กลับสองทุ่มเหรอ” (ตอนนี้แหละ Y__Y) “ถ้าตกหนักเงี้ย เดี๋ยวให้อยู่ถึงสามทุ่มก็ได้นะ”

โอ้วว้าว อยู่สาขานี้นอกจากกูนี่ล้วนแต่ประดุจแมเนเจอร์กันเลยทีเดียวให้กูอยู่ต่อได้ด้วย แต่น่าเสียดาย พอฝนตกหนัก คนก็จะรีบหาที่หลบฝน สิบนาทีต่อมา ถ้าคนเดียวก็อาจจะไม่หาที่หลบฝน เค้าก็ขับรถต่อ แต่ถ้าเป็นครอบครัวก็จะหาที่หยุดพัก งานเลยเข้าร้านอาหารแบบนี้แหละ แปปเดียว Busy เลยครัฟ พอสองทุ่มยี่สิบฝนหยุดตก ทุกอย่างก็จบเห่ ก็เลยต้องกลับมาตอนสองทุ่มยี่สิบ

กลับมาถึงบ้านพ่อก็โทรมาบอกว่าเออ ได้ตั๋วไชน่าแอร์ไลน์กลับแล้ว วันที่ 27 ให้โทรไปคอนเฟิร์ม ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร คอนเฟิร์มแล้ว ทุกอย่างเหมือนเดิมเป๊ะ ยกเว้นวันกลับ

ป้ายกำกับ:

ตุลาคม 2019
อา พฤ
« มิ.ย.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

คลังเก็บ

Tweet from twitter

  • ไม่เคยคิดเลยว่าหลัง iPhone 4 แล้วจะกลับมาใช้ไอโฟนอีก ใช้ไม่เป็นเลยกู- 1 day ago
  • @tumsoma @kahonoii คนพูดอาจจะไม่มีความรู้แต่แรก เลยอวดความฉลาดแบบผิดๆ- 1 day ago
  • ซ๊าส https://t.co/04b4iCwLEV- 1 day ago
  • คร้วย https://t.co/189B6Iw9Uv- 1 day ago
  • @McKe3z 11 pro max 256gb แพงไป ถ้าซื้อนี่ต้องใช้ 10 ปีอะ- 1 day ago
  • @bpasu Android 10 ไปเป็น gesture หมดแล้ว- 1 day ago
  • @McKe3z มึงโหลดเพลงงง- 1 day ago
  • @kenshinbhx อยากได้เคสที่กลายเป็น pixel 4 555- 1 day ago
  • @McKe3z น่าจะได้ไปจริง แต่ 64gb จะพอมั้ยวะ app iOS ใหญ่สัส- 1 day ago
  • @kenshinbhx หาหัว lightning - micro converter แล้วเอาสายเก่ามาใช้ต่อ- 1 day ago
  • @kenshinbhx Pixel 4 แม่งนอกจากกล้องแล้วน่าผิดหวังทั้งหมดเลย ถ้า OnePlus กล้องมันไม่ห่วยก็คงเอา 7T ไปละ- 1 day ago
  • แระวิตรล้มเจา twitter.com/WassanaNanuam/…- 1 day ago
  • 555 เป็น INTP แต่มัดยางนะ twitter.com/YamamotoMinzun…- 1 day ago
  • ทำใจได้ละ ปีนี้ไป iPhone ดีกว่า ไม่เอา Android ละ- 1 day ago
  • RT @RPGSite: Pokémon Yellow first hit North America on this day 20 years ago, in 1999. An enhanced version of the first generation inspired…- 2 days ago
  • เลิกทำดีกว่า เงินหายไปก็ช่างมัน- 2 days ago
  • ขี้เกียจจะ deliver ให้แล้ว- 2 days ago
  • โกรธธธธ ทำไมคนอื่นทำหลายๆ อันได้ เราทำไม่ได้ สปีดในการอนุมัติก็ช้ากว่า- 2 days ago
  • เขียนข่าวเสร็จมาสองวัน รอแอพพรูฟที่เต่าคลาน ไปๆ มาๆ คนมาทีหลังโพสต์ซ้ำและคาบไปแดกเลย- 2 days ago
  • @AdmOd ศาลยังใช้เลย รัฐบาลจะปฏิเสธความเชื่อมั่นของศาลได้ไง- 2 days ago